Φωτεινή Πελούσο: «Στη Σκύρο κατάλαβα τη δημιουργική αξία της βαρεμάρας»

Τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στη Σκύρο με την οικογένειά μου είναι σίγουρα μία από τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις που έχω. Τα περισσότερα τα πέρασα εκεί. Εμείς οι τέσσερις, η θάλασσα, η ζέστη, πού και πού κάποια κατσικάκια και τίποτε άλλο. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Στο μέρος όπου μέναμε δεν είχε ρεύμα, δεν υπήρχαν ασφαλτόδρομοι και κάναμε ντους με παγωμένο νερό από ένα πηγάδι. Νοικιάζαμε ένα δωμάτιο μπροστά στη θάλασσα, σχεδόν με τα πόδια μας μέσα, κοντά στην Ταβέρνα της Κυρά Καλής. Τη θυμάμαι καλά την κυρα-Καλή. Είχε φωνή βραχνή, μάτια πάντα χαμογελαστά και ατελείωτα γκριζόμαυρα μαλλιά, που τα μάζευε σε κοτσίδα. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ψάρευαν και μετά τρώγαμε το ψάρι, που ήταν σαν να είχε πηδήξει από τη θάλασσα κατευθείαν στο πιάτο μας. Υπήρχε και μια μικροσκοπική εκκλησία πάνω σ’ ένα βουναλάκι, απ’ όπου βλέπαμε τα πιο όμορφα δειλινά με θέα τον κόλπο.

Στη Σκύρο κατάλαβα τη δημιουργική αξία της βαρεμάρας. Αφού δεν υπήρχε τίποτα, έπρεπε να φανταστούμε παιχνίδια με ό,τι είχαμε γύρω μας: με τα βότσαλα, τα κοχύλια, το νερό… Κι από τη μία στιγμή στην άλλη γινόμουν ζαχαροπλάστης και άνοιγα το μαγαζί μου, πουλώντας πεντανόστιμα αμμώδη μπισκότα. Κι έχω να πω ότι κανείς δεν τα φτιάχνει πια τόσο νόστιμα όσο τα έφτιαχνα εγώ εκείνα τα χρόνια στη Σκύρο.

*Η Φωτεινή Πελούσο είναι ηθοποιός