Βαγγέλης Ορφανίδης: Στην Ύδρα έκανα πρόταση γάμου στη γυναίκα μου

Πρόταση γάμου. Είχα ονειρευτεί κάτι ρομαντικό και φωτογενές. Η Ύδρα είναι ακριβώς αυτό. Το ότι δεν υπάρχουν αυτοκίνητα είναι μαγικό. Επικρατεί μια εξωπραγματική ησυχία, που κάπως σου φαίνεται απόκοσμη. Λείπει αυτή η μόνιμη υπόκωφη βουή των αυτοκινήτων, που τόσο έχεις συνηθίσει και σου περνάει απαρατήρητη. Εκεί όμως παρατηρείς τη διαφορά. Επίσης παρατηρείς την επιβλητική ομορφιά και μια ποιότητα ζωής που θα ήθελες να ζήσεις, αλλά δεν τολμάς. Ο περίπατος στα σοκάκια του νησιού είναι ένα ταξίδι στον (ωραίο) χρόνο. Οι γάτες δείχνουν ποιος είναι ο αρχηγός και σουλατσάρουν ανάμεσα σε προσεγμένα σε κάθε λεπτομέρεια μαγαζιά, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορείς να μη νιώσεις αυτή την καλλιτεχνική αύρα που καλύπτει όλο το νησί.

Δούλευα με τη γυναίκα μου στην ίδια εταιρεία, μέναμε μαζί και είχα περάσει μια αγχωτική περιπέτεια για να διαλέξω δαχτυλίδι και να οργανώσω το ταξίδι χωρίς να με πάρει χαμπάρι. Όμως η αγωνία για το πώς και πότε θα έκανα την πρόταση όταν φτάσαμε στην Ύδρα ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Όλη τη μέρα βολτάραμε από δω και από κει. Εγώ είχα το δαχτυλίδι στην τσέπη μου και τσέκαρα συνέχεια αν ήταν εκεί προσπαθώντας να μη φανούν τα ιδρωμένα από το άγχος χέρια μου. Περίμενα να φτάσει το βράδυ, να γίνει η κίνηση ματ, σε ένα ωραίο, κυριλέ εστιατόριο όπου είχα κλείσει τραπέζι.

Τελικά δεν πήγε τίποτα όπως το προγραμμάτιζα. Ενώ ετοιμαζόμασταν το βράδυ για να βγούμε, μου λέει: «Να σου πω... δεν ρίχνουμε άκυρο στο εστιατόριο, να κατεβούμε εδώ από κάτω να φάμε ένα σουβλάκι και να βολτάρουμε;». Πάει όλο το σχέδιο. Δεν θα άντεχα άλλη αγωνία, ούτε να περιμένω άλλη κατάλληλη στιγμή, οπότε εκεί επιτόπου, ενώ εκείνη ήταν στο μπάνιο και βαφόταν, της δίνω το δαχτυλίδι. Πήγα να γονατίσω, κώλωσα... αμηχανία... γενικά το όλο σκηνικό ήταν μια αποτυχία μιλώντας με instagramικά standards. Καμία αξιοποίηση της γραφικής Ύδρας, όλα τα κουτάκια χωρίς τικ. Όμως μου έφυγε ένα βάρος, πλέον ήμουν ελαφρύς και ευτυχισμένος!

Είχα νοικιάσει ένα δωμάτιο σε ένα ωραίο, γραφικό (προφανώς) ξενοδοχειάκι στο λιμάνι. Είχε μια σκάλα που οδηγούσε στο ταρατσάκι κι από εκεί έβλεπες πιάτο όλη τη Χώρα. Την άλλη μέρα το πρωί, σηκώθηκα, έφτιαξα ένα εσπρεσάκι και ανέβηκα στο ταρατσάκι μας. Κοίταξα το λιμάνι... απέραντη, απίστευτη, αψεγάδιαστη ομορφιά. Τράβηξα και μια φωτογραφία, για να θυμάμαι τη στιγμή, την οποία τελικά τύπωσα και κρέμασα στο ψυγείο με μαγνητάκι.

Η φωτογραφία που έχει κρεμάσει πάνω στο ψυγείο του

8 χρόνια μετά, με πολλά περισσότερα άγχη, έννοιες και γονεϊκά καθήκοντα, κάθε μα κάθε πρωί περνώντας από το ψυγείο, έστω και στιγμιαία, αυτή η φωτογραφία με μεταφέρει στην Ύδρα και μου θυμίζει αυτή την αίσθηση της απέραντης ομορφιάς, της ξεγνοιασιάς και της δημιουργικής ανυπομονησίας για το μέλλον. Κάθε μέρα, χειμώνα καλοκαίρι, έστω για ένα δευτερόλεπτο, η ημέρας μου έχει συναίσθημα Ύδρας.

Υ.Γ. Με τη γυναίκα μου είπαμε ότι θα επιστρέψουμε στο νησί για να γιορτάσουμε τη 10ετία!

* Ο Βαγγέλης Ορφανίδης είναι ιδρυτής του μουσικού project Hume Assine και social media strategist.