Αύγουστος: Το πρόγραμμα συγγενών και φίλων

Στέλνω μήνυμα «Πότε γυρνάς, πολυαγαπημένο μου;» σε ένα από τα παιδιά μου. Μετά από είκοσι λεπτά φτάνει η απάντηση: «Μαμά. Έχω γυρίσει. Δωμάτιό μου». Ευτυχώς δεν έβαλα όνομα στο μήνυμα το οποίο (1) ή απευθυνόταν σε άλλο παιδί, όχι σε αυτό που το έστειλα μάλλον κατά λάθος, και ακόμα πιο ευτυχώς δεν διευκρίνισα φύλο στο μνμ, (2) ή το έστειλα από κεκτημένη ταχύτητα, αφηρημένη. Γιατί από την 1η ως την 31η Αυγούστου, κόσμος πάει κι έρχεται, μάλιστα κάποιοι επιστρέφουν από τις διακοπές και μετά «πετάγονται» τριήμερο σε κοντινό θέρετρο. Οπότε η ερώτηση «Πού βρίσκεσαι, πολυαγαπημένο μου;» και κυρίως, «Πότε γυρνάς, πολυαγαπημένο μου;» είναι πια ψωμοτύρι για τον μέσο κάτοικο της Αθήνας τον Αύγουστο.

Έχω φίλο που έφυγε για 5 μέρες, μετά γύρισε για 5 μέρες, μετά ξαναέφυγε και τέλος είναι εκτός, έχω ξεχάσει έως πότε, 24 ή 28 ή 30. Τα παιδιά μου είναι, βασικά, εκτός: σε σπίτι φίλου του στη Μάνη ο μικρότερος, σε κολλητή της η κόρη, σε νησί ο μεγάλος. Το νησί αρχικά ήταν στις Κυκλάδες και είναι ακόμα, αλλά μετά ακολουθεί άλλο νησί, νομίζω στις Σποράδες, με ενδιάμεσο διάλειμμα τεσσάρων αθηναϊκών ημερών για να μπούνε ρούχα σε απανωτά πλυντήρια και να απολυμανθούν τα πάντα.  Η κόρη θα πάει στην Άνδρο σε άλλη φίλη της, και πάλι νομίζω μεθαύριο ή παραμεθαύριο. Η κοινωνική ζωή των παιδιών μου τον Αύγουστο είναι εξαντλητική, όπως είναι αντίστοιχα των περισσότερων παιδιών από 15-35 χρονών, που είτε βρίσκονται στην εφηβεία και αλωνίζουν το Αιγαίο, είτε δούλεψαν σκληρά και δικαιούνται να φάνε το Αιγαίο με το κουτάλι, ή με το βατραχοπέδιλο. Τα δύο ενήλικα ανίψια μου πήγαν στις Κυκλάδες (η μεγάλη) και σε νησιώτικο κάμπινγκ (ο μικρότερος, που το έχει με τα αντίσκηνα – είχε κλείσει αντίσκηνο-πάρκινγκ από τον Μάιο). Μία φίλη μου πάει κι έρχεται στην Τήνο (ποτέ δεν είμαι σίγουρη πού βρίσκεται τον Αύγουστο), η άλλη φίλη μου είναι στα Μέθανα, η τρίτη είναι εδώ αλλά φεύγει όπου να’ ναι για… ξέχασα πού… όχι, θυμήθηκα, Τζια. Αλλά έχω ξεχάσει πού είναι άλλοι φίλοι και φίλες, ενημερώνομαι όταν ανεβάζουν φωτογραφίες στα σόσιαλ.

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου, καλή ώρα, επιστρέφουν κάποιοι και φεύγουν κάποιοι άλλοι, απορώ πώς δεν συναντιούνται στον δρόμο. Καράβια πάνε κι έρχονται τιγκαρισμένα όπως τα βλέπουμε στις ειδήσεις, δελφίνια, φέρι και πλοία της γραμμής φορτωμένα, σίγουρα όχι μόνον με δικούς μου συγγενείς και φίλους. Σίγουρα και οι δικοί σας κάνουν τα ίδια, ή ίσως κι εσείς: μακάρι να βρίσκεστε κάπου κοντά σε θάλασσα, και ακόμα πιο μακάρι, να ΜΗΝ επιστρέφετε ακόμα, με το τέλος του Αυγούστου.

Επιφυλάσσομαι για τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη που ο καιρός θα είναι ζεστός σύμφωνα με τις προβλέψεις και, αν όλα πάνε καλά, θα πάω για λίγες μέρες στην Καβάλα. Οπότε, αν με αναζητήσει κανείς, να ξέρει πού θα βρίσκομαι μέχρι να αρχίσουν τα σχολεία. Ευτυχώς το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν τελειώνει με το που τελειώνει ο Αύγουστος.