Η Λευκάδα της Αντιγόνης Δρακουλάκη

Η ταύτιση για μένα είναι αυτονόητη. Λευκάδα = Εγκρεμνοί. Μια εντυπωσιακή παραλία, κεντημένη από το αιχμηρό λευκό των βράχων που κόβονται απότομα – δίπλα στο πράσινο του νερού του Ιονίου. Το εκτυφλωτικό λεπτό βότσαλο σε αγκαλιάζει και προκαλεί λήθη και οδύσσειες σκέψεις. Η σκέψη της δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό, αφού λειτουργεί σαν μια μεγάλη αγκαλιά. Ξεχωριστό και μοναδικό τοπίο, αλλά και η διαδικασία για να την προσεγγίσεις είναι μια μικρή περιπέτεια.

Διασχίζοντας τη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού «γεύεσαι» τρομερές εικόνες και εναλλαγές, όμως το πιο ωραίο είναι όταν πρέπει να κάνεις «κατάδυση» σε μια σειρά σκαλοπάτια, με αποκορύφωμα το ότι πρέπει να περάσεις ένα γεφυράκι (από σανίδες και σκοινί) – αν έχεις υψοφοβία, ο μόνος τρόπος είναι να σε αγκαλιάσει ή να σε κουβαλήσει στα στιβαρά του μπράτσα ο συνοδοιπόρος σου... μια καλή αφορμή για να δείξεις εμπιστοσύνη στο διπλανό σου.

Το μοναδικό μειονέκτημα είναι το υπαίθριο πάρκινγκ πάνω από την παραλία που ντροπιάζει και εξευτελίζει το ανεκτίμητο τοπίο. Πώς τα καταφέρνουμε πάντα και χαλάμε την ομορφιά, δεν ξέρω, γι’ αυτό, σας παρακαλώ, αγνοήστε το!

Επίσης αξίζει να δεις το ηλιοβασίλεμα από το νοτιότερο άκρο του νησιού, που λέγεται το Άλμα της Σαπφούς. Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, οι ανθρωποθυσίες αποτελούσαν το κύριο μέρος των ετήσιων γιορτών προς τιμήν του Απόλλωνα Λευκάτα. Το ιερό του Απόλλωνα βρισκόταν εκεί που σήμερα είναι ο φάρος, στο ακρωτήριο Λευκάτα. Από εκεί λέγεται ότι αυτοκτόνησε η ποιήτρια Σαπφώ εξαιτίας ενός αποτυχημένου έρωτα.

* Η Αντιγόνη Δρακουλάκη είναι ηθοποιός