Ανεμοδαρμένα ύψη στην Άνδρο

Είναι ένα σπίτι ψηλά στο βουνό που ο μπαμπάς μου το έλεγε «ο Ποσειδώνας». Χτισμένο σε δύο επίπεδα με θέα τρεις κόλπους: στο βάθος ο όρμος Κάστρου στη Χώρα, τα μπρος Γιάλια και τα πίσω Γιάλια σε πιο μπροστινό πλάνο. Από μακριά ίσα που φαινόταν, στα ίδια χρώματα καθώς ήταν με τους γύρω βράχους. Ό,τι καιρό και να έκανε στα χαμηλά εκεί πάντα φυσούσε και χρειαζόσουν ζακέτα κατακαλόκαιρο στις βραδινές βεγγέρες.

Δίπλα από το κύριο σπίτι βρισκόταν ένα πέτρινο κελί που εξυπηρετούσε ως μαντρί στο παρελθόν ή σαν πρόχειρο κατάλυμα για τους ανθρώπους που φρόντιζαν τα κτήματα. Ήταν σαν αυτό το αρχικό κελί (cell= κύτταρο) να έδωσε όλον τον οργανισμό του σπιτιού. Μόνο ο ουρανός παρέμενε ο ίδιος αφήνοντάς μας να κοιτάμε εκστασιασμένοι τις νύχτες του καλοκαιριού την Μεγάλη Άρκτο, την Μικρή Άρκτο, τον Σείριο, τον Αυγερινό και την Πούλια. Τις νύχτες του Αυγούστου όποιος προλάβαινε να δει κάποιο πεφταστέρι έκανε και μια ευχή. Αγαπημένη μου θέση ξαπλωμένη μαζί με τη μικρή Μαργαρίτα στο καναπεδάκι με μια καλοκαιρινή κουβέρτα. Γέλια, χαλάρωση και ξεκούραση ήταν το ζητούμενο σε ένα σπίτι που, αν και καλοκαιρινό, δεν έλειπε ποτέ η δουλειά γραφείου της αδελφής μου.

Ο κήπος με τα χρόνια έγινε καταπράσινος με πικροδάφνες, δάφνες, μυρτιές, γιασεμιά, λεβάντες, δεντρολίβανα, ιβίσκους, γλαδιόλες και άλλα χαμηλά ή αναρριχώμενα φυτά που να αντέχουν στον άνεμο και στο μελτέμι που κατέβαινε από το βουνό. Πού και πού έκαναν την εμφάνισή τους ζώα δεμένα με τη φύση της Άνδρου: φίδια, λαγοί, σκαντζόχοιροι. Το αρχικό κελί όμως παρέμενε πάντα διαφορετικό λες και κουβαλούσε κάποιες άλλες αναμνήσεις ανθρώπων από άλλες εποχές. Μια παράξενη ηρεμία ένιωθες καθώς βρισκόσουν ανάμεσα στις απείραχτες πέτρες, εκεί που κάποτε άνθρωποι και ζώα βρήκαν καταφύγιο τις ανεμοδαρμένες νύχτες και από τον ανελέητο ήλιο της μέρας.