Η ηθοποιός Σοφία Κόκκαλη μιλάει για τη δική της Αστυπάλαια
Τρεις φορές Αστυπάλαια. Η χώρα από μόνη της αρκεί. Σαν στο σπίτι σου, που λένε.
Ξυπνάω πρωί, όσο είναι δυνατόν, κατηφορίζω στα στενά, στόχος το Μελτέμι. Καφές και πρωινό, βουκαμβίλιες που πετάνε, αν βρω τραπέζι θα μείνω ως το μεσημέρι, κάτω απ’ τη σκιά, είμαι ασφαλής απ’ το λιοπύρι, οι μύλοι ακριβώς μπροστά μου κάτασπροι, ένας απ’ αυτούς είναι δανειστική βιβλιοθήκη, καλό αυτό, αν τελειώσουν τα βιβλία μου έχω να πάρω κι άλλα. Απόφαση μεγάλη, σήκω. Μανάβικο στον από κάτω δρόμο, σύκα, ροδάκινα, σταφύλια και ένα μεγάλο μπουκάλι νερό, οπωσδήποτε.
Το Μαγαζάκι είναι η αγαπημένη μου παραλία. Στο πίσω μέρος της χώρας, το βλέπεις από ψηλά, και αυτό σε βλέπει. Δύσκολη πίστα για πολλούς και αυτό μας αρέσει, κατάβαση περίπου 10 λεπτά, ένα εκκλησάκι, δύο κόλποι, ο μικρός και ο μεγάλος, τους χωρίζει ο βράχος. Θέλει λίγη αναρρίχηση και jumping, μόνιμο θέαμα για τους λουόμενους, μες στην ησυχία κάποιες φωνές κυρίως κοριτσιών ξεχωρίζουν, μα δεν μπορώ να κατέβω, βάλε το πόδι σου εδώ, μη φοβάσαι είναι όλα στο μυαλό, έλα κράτα το χέρι μου.
Ησυχία, καταγάλανα νερά, η χώρα από πάνω μου λαμποκοπάει, πρώτα θα φύγει ο ήλιος και μετά εγώ. Επιστροφή, ανάβαση, κράτα ρυθμό, το μυστικό είναι να μην κοιτάς ψηλά τον προορισμό, θα φτάσεις πριν το καταλάβεις. Σουβλάκι στον Καλοφαγά ή κάτι πιο γκουρμέ; Η χώρα καίει. Επιστροφή στο σπίτι-καταφύγιο, ύπνος, μουσικές, βιβλία, η μεσημεριανή χασοβαρεμάρα. Απόγευμα βόλτα πρώτα από ψηλά, στην Παναγία ή στο κάστρο, αλλά ό,τι και να κάνεις πάλι στους μύλους θα καταλήξεις. Κόσμος πολύς. Λες, πού ήταν όλοι αυτοί το πρωί, σκέψη: αύριο θα πάμε για μπάνιο στις Πλάκες, ή στο Μαμούνι, ή στις Πλάκες το πρωί και στο Μαμούνι το απόγευμα, έκλεισε.
Τσίπουρα στον Μουγγό ή κοκτέιλ στο Κάστρο, πρέπει να πάει αργά για να πάμε στο Άρτεμις, βεράντα, φεγγάρι κόκκινο, χορός. Στο τέλος της νύχτας που είναι μέρα σχεδόν, ο φούρνος, σημείο συνάντησης και φροντίδας των εναπομείναντων. Αύριο πάλι.
*Η Σ.Κ. είναι ηθοποιός. Τον Αύγουστο θα βρίσκεται σε γυρίσματα για τη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου, «Σελήνη, 66 ερωτήσεις».
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
