Η Αρκαδία του Δημήτρη Τσιόδρα

Σπάνια στις αρχές του χρόνου ξέρω πότε και πού θα αρχίσουν οι καλοκαιρινές διακοπές μου, εκτός αν πρόκειται για κάποιο ταξίδι εκτός Ελλάδας. Εκείνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι όποτε κι αν αρχίσουν και όπου κι αν ξεκινήσουν, θα τελειώσουν στην ορεινή Αρκαδία.

Δεν έχω μπει ποτέ στο δίλημμα βουνό ή θάλασσα. Είμαι βουνίσιος αλλά μου αρέσουν και τα δύο. Ξεκινάω λοιπόν από κάποιο νησί ή από κάποιο μέρος του κόσμου που κατά καιρούς διαλέγω για περιήγηση, για να καταλήξω πάντα στα αρκαδικά βουνά. Είναι ο τόπος μου και δεν θεωρώ ότι έχω ξεκουραστεί αν δεν πάρω μερικές ανάσες στα έλατα και αν δεν περπατήσω στα ορεινά μονοπάτια του Μαινάλου. Βυτίνα, Δημητσάνα, Στεμνίτσα, Καρύταινα, Λούσιος ποταμός νιώθω ότι με περιμένουν. Μέρη πνιγμένα στα έλατα. Τόποι που ξεχειλίζουν από ιστορία. Ο Πάνας λες και κάπου παραμονεύει, το Βυζάντιο παντού, τα ίχνη της επανάστασης του ’21 σε κάθε βήμα. Ξύπνημα νωρίς το πρωί, βόλτες και πεζοπορία. Το ίδιο και το απόγευμα. Και μόλις ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά, καταφύγιο στη σκιά κάποιου δένδρου.

Τσίπουρα, μπίρες και μεζεδάκια δίπλα σε τρεχούμενα νερά. Και ο ύπνος; Πουθενά δεν κοιμάμαι καλύτερα. Δροσιά το βράδυ. Η ελαφριά κουβέρτα απαραίτητη. Ούτε να γυρνάς στο κρεβάτι από τον ιδρώτα, ούτε να ξυπνάς με το κεφάλι βαρύ από το air condition.

Λένε ότι οι γεύσεις που αγαπάς περισσότερο είναι οι γεύσεις των παιδικών χρόνων. Όσους καλούς θαλασσινούς μεζέδες και αν γευθώ κι όποιες νέες γεύσεις κι αν δοκιμάσω, δεν νιώθω καλοκαίρι αν δεν έχω φάει περιβολίσια χόρτα, ψητή γουρουνοπούλα και λουκάνικο με πορτοκάλι. Κι όλα αυτά παρέα με καλούς φίλους, που μεγαλώσαμε μαζί και περιμένουμε τις μέρες για να συναντηθούμε ξανά σε ένα άτυπο ραντεβού. Να φάμε, να πιούμε, να θυμηθούμε παλιές ιστορίες, αλλά και να διαφωνήσουμε με πειράγματα για το ποδόσφαιρο και τα πολιτικά. Στο νου μου έρχεται ο μυθικός Ανταίος που έπαιρνε δύναμη πατώντας στη γη. Νιώθω το ίδιο κάθε φορά που επιστρέφω στη γη που μεγάλωσα.

*Ο Δημήτρης Τσιόδρας είναι διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού.