Η Αθήνα, δυναμική και μοιραία της Όλγας Κεφαλογιάννη

Ζω στην Αθήνα από τότε που έχω γεννηθεί, με μικρά «διαλείμματα» στο εξωτερικό, πρώτα για μεταπτυχιακές σπουδές, μετά για δουλειά. Μεγαλώνοντας, βίωσα τις αλλαγές της. Τις καλές και τις κακές στιγμές της. Τις μεταλλάξεις της. Από πρωτεύουσα που αναζητούσε εναγωνίως την ταυτότητά της και έχτιζε το δικό της ιδιότυπο στίγμα «ευρωπαϊκής πρωτεύουσας» τις δεκαετίες του ’80 και ’90, μέχρι το κατασκευαστικό boom και το «απέραντο εργοτάξιο» πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τις λαμπρές μέρες δόξας του 2004 και, τελικά, τη σημερινή της κατάληξη σε μια πόλη των πολλών, εναλλασσόμενων εικόνων και αντιθέσεων.

Όταν με ρωτάνε να την περιγράψω, λέω «δυναμική και μοιραία». Μια πόλη με απίστευτη ενέργεια, που επιμένει στο δικό της ρυθμό, τη δική της αστική κουλτούρα, τον εντελώς δικό της πολύπλευρο χαρακτήρα.

Καμιά φορά, θυμώνω με τις φθορές της. Με τα πολύ σοβαρά προβλήματα των τελευταίων χρόνων. Συνεχίζω, όμως, να την αγαπώ. Είναι το «σπίτι» μου. Περπατώντας στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάτω από το βράχο της Ακρόπολης, δεν μπορείς να μην ερωτευτείς την Αθήνα. Οι βόλτες στο Μοναστηράκι και την Πλάκα, αλλά και την Ακαδημία Πλάτωνος, το Θησείο και του Φιλοπάππου, την Αρχαία Αγορά και το Κοιμητήριο του Κεραμεικού, παραμένουν συναρπαστικές περιπλανήσεις στην ιστορία μιας πόλης που «ζει» και αναπνέει τόσες χιλιάδες χρόνια. Επόμενος αγαπημένος σταθμός, ο λόφος του Λυκαβηττού – ορόσημο για τους ρομαντικούς, τους φυσιολάτρες της πόλης, τους μουσικόφιλους που σπεύδουν στις συναυλίες του υπέροχου, μικρού θεάτρου.

Λίγο πιο κάτω, η διαχρονική Χάρητος, η πλατεία Κολωνακίου και ύστερα η… πολυσυλλεκτική οδός Σκουφά, που κάποιες στιγμές έχει κάτι από νησί: τραπεζάκια έξω, βαβούρα, χαλαροί ρυθμοί, ωραία πρόσωπα, νέοι άνθρωποι και φοιτητόκοσμος της Νομικής, αλλά και παλιοί κάτοικοι της Αθήνας, που δεν θα άλλαζαν με τίποτα στον κόσμο την «ιεροτελεστία» του απογευματινού καφέ στα πέριξ του Αγ. Διονυσίου. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε τις γειτονιές της Αθήνας, που είναι γεμάτες ζωή. Κάθε μία έχει να πει τη δική της ιστορία… Φωκίωνος Νέγρη, Πετράλωνα, Αμπελόκηποι, Παγκράτι είναι σημεία της πόλης που μπορείς να γνωρίσεις μια διαφορετική Αθήνα.

Σίγουρα η Αθήνα έχει κάτι που δεν το βρίσκεις αλλού… κάτι απροσδιόριστο, που σε κρατάει κοντά της, ακόμα και στις κακές στιγμές της. Κάτι δυνατό. Ίσως να είναι η θετική ενέργεια των ανθρώπων της. Ίσως αυτό το μείγμα ευρωπαϊκού-μεσογειακού αέρα που αποπνέει και αυτό το έντονα αντικομφορμιστικό της στοιχείο… Αυτή η τόσο ιδιαίτερη ομορφιά της, που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν μπαίνει σε «καλούπια».