Η Σούγια και τα Χανιά του Γιώργου Σταθάκη

H Σούγια, σύμβολο της αισθαντικότητας των Χανίων.
H Σούγια έχει έναν ανεκπλήρωτο σκοπό: να τιθασεύσει το όριο, το ασυμβίβαστο ενός καταληκτικού προορισμού. Κλειστή και εσωστρεφής με φόντο την απεραντότητα του θαλάσσιου τοπίου. Δεν έχεις πού να πας παρά μόνο πίσω, είναι το τέλος της διαδρομής, ο δρόμος αμετάκλητα ορίζει την επιστροφή, δεν έχεις τι να σκεφθείς, παρά μόνο το παρελθόν, η ανάμνηση γιγαντώνεται έναντι του τώρα, η αμέλεια σε οδηγεί στην αναπόληση, η αδράνεια στην ανάκληση εικόνων, η παθητικότητα στην αναστόχευση της δράσης, η ραθυμία στη φευγαλέα ανάκληση στιγμών. Οι μέρες περνούν και τίποτα δεν αλλάζει.

Αν προς στιγμή επιχειρήσεις να ξεφύγεις, δεν έχεις τι να οραματιστείς παρά μόνο το εξωπραγματικό, το μεταφυσικό, το διαφορετικό, το «απ’ αλλού φερμένο», που ενυπάρχει ως πιθανότητα σε μια γη πέρα από τη θάλασσα, σε μία εναπόθεση ενός διαφορετικού κόσμου, με τους δικούς του ρυθμούς –πιθανότατα πιο νωχελικούς–, τις δικές του κανονικότητες –πιθανότατα πιο ανθρώπινες–, τις δικές του μορφές –πιθανότητα πιο αρμονικές–, με την τέχνη να επιβάλλει την επιβλητική της φιγούρα πάνω στο εμπόριο, την απόμακρο πολιτική να μη διαταράσσει το βιος των ανθρώπων, την αυτενέργεια των ανθρώπων να καλύπτει όλα τα κενά, με τρόπο που να εξοβελίζει το ιεραρχικό, το θεϊκό, το τεχνοκρατικό πρόταγμα.

Η Σούγια αναμένει τους επισκέπτες, ανθρώπους σαν εμάς, με συμβατικά κίνητρα το σαββατοκύριακο. Μία μικρή βάρκα, λίγο ψάρεμα, ατέλειωτες ώρες βουβής συνύπαρξης στα καφενεία, υπόκωφες βουτιές από σιωπηλούς κολυμβητές. Και όταν έρθει το σούρουπο και ζωντανεύουν τα φώτα στην παραλία, όλοι γνωρίζουν ότι τίποτα δεν θα συμβεί. Η νωχελικότητα θα συνεχίσει να κυριαρχεί, μαζί με την ανυποψίαστη διάθεση τίποτα να μη χαλάσει τον κοινό μυστικό κώδικα των μυστών της. Οι γλώσσες είναι όλες αποδεκτές, πολλές και διαφορετικές, με τις αναπόφευκτες δυσκολίες στη μετάφραση, κατάθεση σ’ έναν τόπο που δεν διεκδίκησε ποτέ τίποτα από κανέναν, παρά μόνο το σεβασμό κάθε επισκέπτη, που δεν δήλωσε ποτέ τίποτα διαφορετικό από αυτό που τελικά είναι. Το άκρο της γης, το τελευταίο σημάδι ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα, το τέλος του υπαρκτού.

Η λυτρωτική λειτουργία αυτής της κουκίδας γης αναδύεται σε αιώνιο σύμβολο ενός αγαπημένου τόπου, ενός τόπου τόσο διάσημου όπως τα Χανιά και τα περίφημα αξιοθέατά του, όσο και τόσο ανυπότακτου όπως οι παιδικές μας αναμνήσεις. Όπως το υλικό των ονείρων. Κάπου ανάμεσα στο φάρο του παλιού λιμανιού της πόλης των Χανίων και στην ατίθαση ακτογραμμή της στεριάς στο νότο, ξαναβρίσκουμε τη φυσική μας θέση, την αέναη γραμμή της ύπαρξής μας.

* Ο Γιώργος Σταθάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Χανίων και Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης