Ειλικρινά: Τι θέλουμε όλοι εδώ;

Γεια χαρά. Αυτή εδώ είναι μια νέα εβδομαδιαία στήλη. Όπως νέο (ακόμα) είναι όλο το Thess Voice. Ήθελα να είναι γεμάτη και πλούσια, και τρόπον τινά ευχάριστη. Σίγουρα χορταστική. Ήθελα να έχει κάποια από τα πράγματα που διαβάζω εδώ κι εκεί και μου κινούν το ενδιαφέρον ή την περιέργεια, από (σχεδόν) κάθε τομέα: είτε μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη, είτε για την Τεχνητή Νοημοσύνη, είτε για την πολιτική, είτε για το σινεμά, το βιβλίο κλπ. Ήθελα επίσης να μην είμαι μόνος εδώ. Γι’ αυτό και ζήτησα τη συνδρομή φίλων — θα τους διαβάσετε παρακάτω. Ουσιαστικά, είχα ονειρευτεί (εντάξει, η λέξη είναι υπερβολική, δεν κάνω και κάτι που θα μείνει στην ιστορία) να είμαστε ένα μικρό μαγκαζίνο — αν και, ειλικρινά, δεν ξέρω ακριβώς το νόημα της λέξης. Επίσης, ήθελα να έχει και ωροσκόπιο η στήλη. Φυσικά, δεν πιστεύω στα ωροσκόπια. Και έχει, πράγματι: στο τέλος της. Θα το δείτε.

Όμως είμαι μαγκωμένος. Γράφω στα Μέσα πολλά χρόνια τώρα (πολύ περισσότερα από άλλους, πολύ λιγότερα από τους πραγματικά παλιούς), αλλά ποτέ μου δεν έμαθα, ούτε θα μάθω, σε τι επίπεδο: καλούτσικα; όχι και τόσο καλά; με μια σχετική επάρκεια; αξίζω τα λεφτά που αμείβομαι γι’ αυτή τη δουλειά; Μά τον Θεό, ιδέα δεν έχω. Και ασφαλώς δεν είναι το θέμα μας αυτό. Όμως ήθελα να σας εκμυστηρευτώ από την αρχή πως αισθάνομαι κάπως σήμερα, σχεδόν γυμνός. Το νιώθω συχνά αυτό εδώ στην πόλη. Μια πόλη που δεν μου ανήκει, και που ποτέ δεν με έκανε να αισθανθώ οικεία στους δρόμους της. Κι ας είμαι Θεσσαλονικιός.

Αυτή ήταν μια κακή εισαγωγή, αλλά δεν έχω άλλη. Οπότε, πάμε στα θέματά μας. Σας ευχαριστώ. Όπως θερμότατα ευχαριστώ τους αγαπημένους φίλους που γράφουν εδώ: έχουμε βιβλίο (από τον καλό βιβλιοπώλη της πόλης μας Ευριπίδη Κωνσταντινίδη), παιδικό βιβλίο (από την εκπαιδευτικό, ερευνήτρια και κριτικό Ματίνα Κυριαζοπούλου), κλασικές ταινίες (από τον γιατρό, και κριτικό κινηματογράφου και βιβλίου, Γιώργο Παππά), έργα τέχνης (από τη μεταφράστρια και επιμελήτρια ΧρύσαΦραγκιαδάκη), ιστορία ελληνικών λέξεων (από τον πολύπειρο μεταφραστή Τάκη Δρεπανιώτη), και ένα μετααποκαλυπτικό αφήγημα σε συνέχειες (από τον καλό φίλο Στέλιο Ιατρού). Και, είπαμε, «ωροσκόπιο»: για την ακρίβεια, έναν Nordic χρησμό στιγμής.