Ο Nick Cave μένει σ’ ένα παντοπωλείο της Θεσσαλονίκης

Μερικές φορές νιώθω ότι ανασύρω αναμνήσεις από μια ζωή που ποτέ δεν έζησα. Ίσως να είναι η συμπύκνωση των ταινιών, της μουσικής και της λογοτεχνίας που καταναλώσαμε τα χρόνια που δίναμε μεγαλύτερη έμφαση στις εμπειρίες της χαράς και της απόλαυσης. Τότε που παρατηρούσαμε περισσότερο τον κόσμο, επειδή ακόμη δεν τον γνωρίζαμε.

Υπάρχουν καταστήματα που πυροδοτούν αυτές τις παράξενες αναμνήσεις. Είναι δύο ειδών: εκείνα που προσπαθούν πολύ για να το πετύχουν, με επιτηδευμένο vintage, προσεκτικά τοποθετημένα παλιά αντικείμενα και μια νοσταλγία σχεδιασμένη μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, και εκείνα που απλώς δημιουργήθηκαν τον προηγούμενο αιώνα και εξακολουθούν να υπηρετούν άψογα την εποχή τους. Χωρίς να προσπαθούν να μοιάσουν με τίποτα.

Σε ένα τέτοιο κατάστημα με έσπρωξε μια φίλη Θεσσαλονικιά. Περπατούσαμε στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, πίσω από την Αχειροποίητο, όταν στη Χριστοπούλου 3 είδε έξω από ένα παντοπωλείο έναν μαυροπίνακα που έγραφε ότι διατίθεται καφασωτό Χαλκιδικής. Σχεδόν υπνωτισμένη, σταμάτησε. Δεν θα έχανε την ευκαιρία. Κι εγώ δεν είχα κανέναν λόγο να την αφήσω να μπει μόνη της.