Τελικά ήταν ή όχι καλός δήμαρχος ο Γιάννης Μπουτάρης;

Έναν ακριβώς χρόνο μετά το φευγιό του Γιάννη Μπουτάρη, και κάποιοι φροντίζουν ακόμα να αποδομούν το προφίλ του. Τόσο πολύ πόνεσε και συνεχίζει να τους πληγώνει η νύχτα εκείνη που ο κυρ Γιάννης διέλυσε το μαύρο, το μπαγιατλίδικο και το εθνοχριστιανικό κιτς, περνώντας τη Θεσσαλονίκη στην επόμενη φάση της. Για αυτό και έντεχνα φροντίζουν να υπενθυμίζουν τη στάση του για τα αρχαία του μετρό στη Βενιζέλου (άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε όλοι σε τούτη τη ζωή!) ή να αναρωτιούνται προς τι το φωτοστέφανο, αφού «ένα μεγάλο έργο δεν άφησε στην πόλη η θητεία του». Παραβλέπουν πως, ενώ ανέλαβε τη διακυβέρνηση τον καιρό της οικονομικής κρίσης, κατάφερε με καινοτομίες, αυθορμητισμό, τσαγανό και έξυπνες ιδέες να την κρατήσει όρθια, την ώρα που η Αθήνα των αντιμνημονιακών εκείνων χρόνων κατάρρεε πομπωδώς.

Δεν υπάρχει στο μυαλό των αρνητών του Γιάννη Μπουτάρη η σύνδεση της Θεσσαλονίκης με το κοσμοπολίτικο οθωμανικό και εβραϊκό παρελθόν της (εκτός και αν υπάρχει αλλά τους χαλάει την αντισημιτική εθνόσουπα), δεν υπάρχει το τουριστικό θαύμα, που ο Μπουτάρης το πρωτοκυνήγησε και το πλάναρε μεθοδικά ώστε σήμερα να καυχιόμαστε για πρωτιές στη φιλοξενία, που μεταφράζεται στον βασικό πυλώνα της οικονομικής μας ανάπτυξης. Τσιμουδιά για το gay parade που έκανε πέρα τη ρετσινιά της συντηρητικής και σκοταδόψυχης μιζερούπολης, κουβέντα για την αποτέφρωση, την πεζοδρόμηση της Αγίας Σοφίας και το πάρκο της Μνήμης. Μα πάνω από όλα, πέρα από όλα, ίχνος μνείας για το στιλ διοίκησης που πρόταξε κάνοντας χρήση μη ξύλινης πολιτικάντικης γλώσσας και προτάσσοντας έναν αυθορμητισμό που μιλούσε κατευθείαν στην καρδιά του Θεσσαλονικιού, ασχέτως αν ήταν δεξιός ή αριστερός, ΠΑΟΚ ή Άρης. Για αυτό και στο ερώτημα αν τελικά ήταν καλός δήμαρχος ή όχι ο Γιάννης Μπουτάρης, έναν ακριβώς χρόνο μετά το φευγιό του, η προσωπική μου απάντηση είναι ναι, μωρά μου. Ήταν αυτός που για δεκαετίες περιμέναμε για να περάσει την πόλη από την προ- στη νεωτερικότητα. Μας το έταξε, το έκανε και γι’ αυτό αιωνία του και πάλι αιωνία του. Δεν ξεχνώ.