Πώς η υπεραλίευση οδηγεί τα δελφίνια της Αδριατικής να ψάχνουν τροφή στις μηχανότρατες

Τα ρινοδέλφινα της Αδριατικής εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τις μηχανότρατες για να βρουν τροφή, καθώς τα φυσικά τους θηράματα έχουν μειωθεί δραματικά λόγω της υπεραλίευσης, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ακόμη και τα μικρά δελφίνια ακολουθούν τα αλιευτικά μαζί με τις μητέρες τους, παρατηρούν τη συμπεριφορά των ενηλίκων και μαθαίνουν την τεχνική αναζήτησης τροφής, μεταφέροντας έτσι αυτή τη γνώση από γενιά σε γενιά.

Η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε επί 148 ημέρες τη δραστηριότητα μηχανότρατων στην Αδριατική, πραγματοποιώντας 859 καταγραφές σε δύο διαφορετικές περιοχές. Αν και τα δελφίνια συνήθιζαν να ακολουθούν αλιευτικά και στο παρελθόν, το φαινόμενο έχει ενταθεί θεαματικά. Τη δεκαετία του 1990 μόλις το 10% των μηχανότρατων συνοδευόταν από δελφίνια, ενώ σήμερα, σε ορισμένες περιοχές, το ποσοστό φτάνει το 76%, γεγονός που αποτυπώνει τις μεγάλες αλλαγές στο θαλάσσιο οικοσύστημα.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η Μεσόγειος συγκαταλέγεται στις πιο έντονα αλιευόμενες θάλασσες του πλανήτη, με την αλιευτική πίεση να είναι περίπου διπλάσια από τα επίπεδα που θεωρεί βιώσιμα ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO). Όπως εξηγεί ο Τζοβάνι Μπεάρζι, πρόεδρος του οργανισμού Dolphin Biology and Conservation, τα δελφίνια δεν ακολουθούν τις μηχανότρατες από επιλογή, αλλά επειδή δυσκολεύονται πλέον να βρουν φυσική λεία και καταναλώνουν ακόμη και τα απορρίμματα των αλιευτικών.

Παρότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά εξασφαλίζει ευκολότερη πρόσβαση σε τροφή, δεν είναι χωρίς κόστος. Τα δελφίνια κινδυνεύουν να τραυματιστούν ή ακόμη και να σκοτωθούν από τον αλιευτικό εξοπλισμό, ενώ η συνεχής έκθεσή τους στον θόρυβο των μηχανότρατων μπορεί να προκαλέσει προβλήματα ακοής. Παράλληλα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι επηρεάζονται η διατροφή, η κοινωνική τους οργάνωση και ο τρόπος επικοινωνίας τους, ωστόσο σε μια υπεραλιευμένη θάλασσα το ρίσκο φαίνεται να είναι προτιμότερο από την πείνα.

Οι επιστήμονες ζητούν άμεσα μέτρα για τον περιορισμό της καταστροφικής αλιείας και την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας. Όπως τονίζει ο Μπεάρζι, η ανάκαμψη των ιχθυαποθεμάτων θα επέτρεπε στα δελφίνια να επιστρέψουν στη φυσική τους διατροφή, όπως συνέβαινε επί αιώνες. Το βασικό μήνυμα της μελέτης συνοψίζεται σε μια απλή προτροπή: λιγότερη αλιεία και πιο βιώσιμες μέθοδοι, ώστε να προστατευθεί το μέλλον των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.