ΕΛΑ... στη θέση μας

Όταν στη Νέα Υόρκη οι πολίτες άρχισαν να διεκδικούν το δημόσιο χώρο και να θέλουν να κάνουν την πόλη τους πιο φιλική για τους πεζούς και τα ποδήλατα, ήρθαν αντιμέτωποι με τα απολιθώματα της κοινωνίας που έβλεπαν τους ποδηλατοδρόμους σαν σοβαρή απειλή για το αμερικάνικο όνειρο. Η συγκυρία της οικονομικής κρίσης ήταν καθοριστικός παράγοντας για την εκδήλωση του άγχους των υπέρμαχων της αυτοκίνησης, που έβλεπαν την οικονομία να παρακμάζει και μαζί να παρασέρνει και το κοινωνικό τους status. Η αύξηση των ποδηλάτων αποτελούσε το σύμβολο μιας αλλαγής που δεν ήθελαν με κανένα τρόπο.

Αντίθετα στις πιο ανεπτυγμένες και πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης, πριν από την κρίση, συνειδητοποίησαν τα προβλήματα που έφερε το αυτοκίνητο και υπήρξε μια στροφή προς τα ήπια μέσα μεταφοράς. Βάδισμα, ποδήλατα και μέσα μαζικής μεταφοράς. Με την μείωση της χρήσης του Ι.Χ κατάφεραν όχι μόνο να βελτιώσουν τις συνθήκες και την ποιότητα ζωής των κατοίκων τους, αλλά και να κάνουν τις πόλεις τους πιο ελκυστικές στους επισκέπτες αποκομίζοντας άμεσα οικονομικά οφέλη.

Όσο για την Αθήνα παρότι είναι μια πόλη προικισμένη από τη φύση και την ιστορία έχει καταντήσει η πιο ρυπασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης και η ποιο αφιλόξενη τόσο για τον επισκέπτη όσο και για τους πολίτες της και ιδιαίτερα για τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Οι διαβάσεις κατειλημμένες και τα πεζοδρόμια γεμάτα από σταθμευμένα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Επιπλέον ενώ τα πεζοδρόμια είναι στενά και ανεπαρκή για την κυκλοφορία των πεζών όλο και περισσότερο καταλαμβάνονται από τραπεζοκαθίσματα, αναγκάζοντας τον πεζό να κατέβει στο δρόμο με κίνδυνο της ζωής του.

Όμως όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας αντιλαμβάνονται τα προβλήματα που έφερε η αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου, τόσο στο περιβάλλον όσο και στη φυσική και ψυχική μας υγεία και διεκδικούν το δικαίωμα της αυτόνομης και ασφαλούς κινητικότητας στην πόλη, αναλαμβάνοντας δράσεις ενημέρωσης του κοινού.