Όταν το 2008, με την κατάρρευση της Lehman Brothers, ξεκίνησε η παγκόσμια κρίση χρέους, η Αμερική εξήγαγε την κρίση στην Ευρώπη και η Ευρώπη με τη σειρά της κρύφτηκε πίσω από την ευάλωτη Ελλάδα. Παρά τις προσπάθειες, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια και στην Ευρώπη, να περιορίσουν τη κρίση με την εκτύπωση νέων χρημάτων και να διασώσουν τις τράπεζες με τη μεταφορά των χρεών στο δημόσιο, όχι απλά δεν κατάφεραν τίποτα αλλά αντίθετα δημιούργησαν ακόμη περισσότερα χρέη. Το οικονομικό σύστημα είτε μας αρέσει, είτε όχι, έχει καταρρεύσει. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από τόσα χρόνια νεοφιλελευθερισμού η σκέψη των πολιτικών σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τόσο περιορισμένη και τόσο αφοσιωμένη στη διάσωση του πλούτου του 1% της παγκόσμιας ελίτ, που αδυνατούν να συλλάβουν τις αλλαγές που αναπόφευκτα θα συμβούν. Αλλαγές που συνδέονται με την επανάσταση της τεχνολογίας αλλά και με τον κίνδυνο της κλιματικής αλλαγής. Αν όμως οι πολίτες έχουμε το θάρρος να ονειρευτούμε ότι σώζουμε τον πλανήτη, τότε μπορούμε να σκεφτούμε και λύσεις για να σώσουμε τους εαυτούς μας από ένα σύστημα που νοσεί και να περάσουμε στο επόμενο βήμα και στη νέα εποχή.
Το όραμα αυτό που λείπει από τους πολιτικούς δεν λείπει από την κοινωνία των πολιτών. Το WWF Ελλάς σε συνεργασία με το New Economics Foundation έφεραν στο παγκόσμιο προσκήνιο μια ρηξικέλευθη πρόταση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους που συνδέεται με την προστασία του περιβάλλοντος και την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης. Για το WWF Ελλάς η οικονομική κρίση γίνεται κινητήριος δύναμη για καινοτόμο σκέψη προς έναν οικολογικά πιο βιώσιμο και ισότιμο κόσμο. Ένα κόσμο στον οποίο το δημόσιο χρέος μετατρέπεται σε μηχανισμό χρηματοδότησης για το κοινό καλό.
«Τώρα λοιπόν είναι η ώρα να σκεφτούμε διαφορετικά. Αυτό το κείμενο διαλόγου έχει ως σκοπό να ξεκινήσει έναν μακρόπνοο και ανοιχτό διάλογο σχετικά με τη μετατροπή του χρέους των κρατών σε δύναμη για τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη διατήρηση της φύσης, αξιοποιώντας ως κεντρικό πολιτικό πρόταγμα το πλαίσιο των Στόχων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, τους οποίους η διεθνής κοινότητα συμφώνησε πέρυσι στη Νέα Υόρκη υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Εθνών» αναφέρει ο Διευθυντής του WWF Ελλάς, Δημήτρης Καραβέλλας.
Το WWF Ελλάς προτείνει μια σειρά μέτρων για την προστασία του φυσικού πλούτου της Ελλάδας, που είναι και ευρωπαϊκός πλούτος. Προτάσεις για την προώθηση της πράσινης οικονομίας και της αύξησης των εσόδων από την καταπολέμηση περιβαλλοντικών παρανομιών και όχι από τις περικοπές μισθών και συντάξεων.
«Η Ελλάδα δεν πρωταγωνίστησε ποτέ στην προστασία του περιβάλλοντος και στους καθαρούς κανόνες ανάπτυξης, ενώ ειδικά τα τελευταία χρόνια, με πρόσχημα τη κρίση, η περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Η σύνδεση όμως της λύσης στην κρίση χρέους με τη διαμόρφωση προοπτικών για βιώσιμη και ζωντανή ελληνική οικονομία αναμφισβήτητα δίνει σοβαρά κίνητρα ώστε επιτέλους η Ελλάδα να επενδύσει στα πραγματικά συγκριτικά της πλεονεκτήματα και όχι σε αναπτυξιακές χίμαιρες» θα πει ο κ. Καραβέλλας.
Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους με αντάλλαγμα την προστασία του περιβάλλοντος και την προσήλωση στη βιώσιμη ανάπτυξη, το WWF Ελλάς έχει ζητήσει συναντήσεις με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον Υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ το κείμενο διαλόγου έχει σταλεί και στους εκπροσώπους των θεσμών.
Η πρόταση του WWF Ελλάς μπορεί να επαναφέρει την Ελλάδα στο διεθνές προσκήνιο και η επίλυση της παγκόσμιας κρίσης χρέους να ξεκινήσει από δω. Η γενναία διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους συνδεδεμένο με την βιώσιμη ανάπτυξη και την μετάβαση στην νέα εποχή των μηδενικών εκπομπών ρύπων μπορεί να αποτελέσει το μεγαλύτερο παράδειγμα αναδημιουργίας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το θέμα είναι αν το πολιτικό προσωπικό της χώρας διαθέτει τις ικανότητες και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που χρειάζονται για να υλοποιήσει κάτι τέτοιο. Ίδωμεν.
Πράσινο, βιωσιμότητα και η φιλοσοφία της «πόλης των 15 λεπτών»: πώς η ανάπλαση του πρώην αεροδρομίου φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο αστικής ζωής στην Αθήνα
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη περιβαλλοντική πρόκληση να αφορά λιγότερο το τι γνωρίζουμε και περισσότερο το πώς συμπεριφερόμαστε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί.
17°
