Η εικόνα της Αθήνας προβληματίζει πολλούς τουρίστες - Το Ναύπλιο ξεχωρίζει ως πιο ελκυστικός προορισμός στην Ελλάδα.
Η Αθήνα είναι μια από τις ασχημότερες και πιο δυσάρεστες πόλεις στην Ευρώπη: ο ιστότοπος Wanderluststorytellers την επικρίνει, προτείνοντας στους ταξιδιώτες να την αποφύγουν. Αντί για την Αθήνα συνιστά να επισκεφτούν το Ναύπλιο που, σύμφωνα με τον ιστότοπο, έχει ενδιαφέρουσα τοπογραφία και εγγύτητα με την Επίδαυρο και τις Μυκήνες. Όσο για την Αθήνα, σχολιάζεται ως «οριακά μεγαλούπολη» —ο πληθυσμός του δήμου Αθηναίων είναι μικρότερος από ένα εκατομμύριο—, που περιβάλλεται από προάστια και από χωριά με άναρχη διάταξη και δυσλειτουργία για την οποία έχουν γραφεί πολυσέλιδοι τόμοι. Αλλά πέρα από τις ευθύνες της πολιτικής των τελευταίων αιώνων, για την κατάσταση της ελληνικής πρωτεύουσας φταίνε οι ίδιοι οι χρήστες της: το γεγονός επισημαίνουν οι περισσότεροι ξένοι επισκέπτες.
Από τις εντυπώσεις τους που δημοσιεύονται στα κοινωνικά δίκτυα, προκύπτουν οι εξής βασικές παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες συνοδεύονται από κατάπληξη και δυσφορία. Τα μηχανάκια στο πεζοδρόμιο, το διπλοπαρκάρισμα, η μηδενική ανοχή στα φανάρια (κορνάρισμα στο δευτερόλεπτο αφού ανάβει το πράσινο, εκκίνηση προτού καν ανάψει), επιθετική οδήγηση (απότομα φρενάρισμα, φωνές, χειρονομίες)· παράνομη στάθμευση σε ράμπες αναπήρων, διαβάσεις, στοές κτλ) και προπάντων τα επιθετικά γκραφίτι. «Στην Αθήνα», γράφει το Wanderluststorytellers, «τα γκραφίτι δεν είναι τέχνη και τρόπος έκφρασης, είναι μαζικός βανδαλισμός».
Η Αθήνα θεωρείται ιδιαίτερα βρώμικη: η ρίψη σκουπιδιών χωρίς έγνοια ανακύκλωσης μέσω και έξω από τους κάδους, ο ανεξέλεγκτος όγκος από υπόλοιπα take-away —σκεύη, σακούλες, ποτήρια— και η παράνομη εναπόθεση μπάζων και επίπλων στο πεζοδρόμιο είναι για πολλούς επισκέπτες ένδειξη σοβαρής δυσλειυτουργίας και κακής πολιτικής συμπεριφοράς. Για εξίσου πολλούς, τα πεζοδρόμια, ήδη στενά και δύσβατα, μοιάζουν με σταχτοδοχεία —οι χρήστες της πόλης φαίνεται να ρίχνουν τσιγάρα ακόμα κι από μπαλκόνια— στα οποία προστίθενται τα περιττώματα των κατοικιδίων.
Γενικά, καταγράφεται έλλειψη σεβασμού στον δημόσιο χώρο: βιασύνη, σπρωξίματα, αγένεια σε ουρές, ομιλίες στο τηλέφωνο στα μέσα μαζικής μεταφοράς, συναγερμοί σε αυτοκίνητα, μηδενική προσωπική απόσταση. Πολλοί ξένοι παρατηρούν επίσης τη χρήση των δημόσιων χώρων ως επέκταση των σπιτιών: μπαλκόνια με απλωμένα ρούχα και ντουλάπια, κάτοικοι που τινάζουν χαλιά στον δρόμο, νερά που πέφτουν από ψηλά. Σε πολλούς κάνει εντύπωση ο αριθμός μισογκρεμισμένων και παραμελημένων κτιρίων.
Όλοι σχεδόν οι τουριστικοί ιστότοποι επικεντρώνονται στα προβλήματα του βανδαλισμού και της φθοράς δημόσιας περιουσίας. Οι περισσότερες μεγαλουπόλεις έλυσαν το πρόβλημα των γκραφίτι ήδη από το 1990 —αλλά στην Αθήνα, η μικρή και ευρέως διαδεδομένη παραβατικότητα θεωρείται «φυσιολογική»: από την παραβίαση του ωραρίου κοινής ησυχίας μέχρι τις ζημιές στον δημόσιο χώρο. Η συνολική εικόνα, την οποία ζωγραφίζει το Wanterluststorytellers, περιλαμβάνει παρατηρήσεις για την έλλειψη μητροπολιτικής παιδείας, τη διάχυτη βιασύνη, τη νευρικότητα και το άγχος, τη φτώχεια και τις παραμελημένες συνοικίες.
Ένα από τα σούπερ σημεία της πόλης από τα οποία βλέπεις την Ακρόπολη στο πιάτο, φιλοξενεί διαφορετικά σώου κάθε βράδυ, όλα με την ίδια επιτυχία, και με την καλλιτεχνική διεύθυνση του Παντελή Αμπαζή.
«Το θέατρο και το σινεμά σού οργανώνουν την όραση, τους την παραδίδεις και την αποθεώνουν, σου την επιστρέφουν ξαναγεννημένη, και γιατί, ως γνωστόν, η τέχνη πάντα σώζει την κατάσταση»
17°
