Ο Χρήστος Χωμενίδης και η μαμά του η Αθήνα

Τη νύχτα που πέθανε η μάνα μου, αφού της έκλεισα τα μάτια και είδα το φορείο με το σώμα της να μπαίνει στο ασανσέρ για να κατέβει στον νεκροθάλαμο του νοσοκομείου, αφού συνεννοήθηκα με τον υπάλληλο του γραφείου κηδειών που ως εκ θαύματος εμφανίστηκε μπροστά μου, «Nα σε γυρίσω σπίτι;» ρώτησε ο κολλητός μου. «Mα τι λες; Πάμε για ποτό!» του απάντησα.

Πήραμε τη λεωφόρο από Χαϊδάρι προς κέντρο. 8 Ιουνίου ήταν, του 2008. Εγώ στη θέση του συνοδηγού, στο πίσω κάθισμα η τότε καλή μου. Το καλοκαίρι έμπαινε από τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Αυτό το μείγμα καυσαερίου και λουλουδιών, γυναικείων αρωμάτων και ιδρώτα. Συν μια ακαθόριστη, πανάρχαια μυρωδιά. Το χνότο της πόλης.

Μηχανουργεία, φαναρτζίδικα, μπουρδέλα, διανυκτερεύοντα σαντουιτσάδικα, στο βάθος ο βράχος με τον Παρθενώνα. Πρεζόνια πέριξ της Πλατείας Βάθη, πάγκοι με εφημερίδες στην Ομόνοια, ακόμα τότε ο κόσμος ενημερωνόταν από τυπωμένα χαρτιά. Σταδίου, Πανεπιστημίου, Χαριλάου Τρικούπη. Μαβίλη. Τα μπαρ σέρβιραν μέχρι να γλυκοχαράξει.

Καθίσαμε στου Λώρα. Το συντριβάνι πεταγόταν από τον ύπνο του κάθε δέκα λεπτά και μας πιτσίλιζε, ένα ζευγάρι –πολύ νέα παιδιά– φιλιόταν στο παγκάκι. Ρούφηξα τζιν τόνικ, άναψα τσιγάρο.

«Αυτήν θα έχεις εφεξής μαμά σου. Την Αθήνα!» είπα στον εαυτό μου. Ακαριαία θυμήθηκα τη φράση του Σεφέρη. «Εγώ είμαι ο τόπος σου. Ίσως να μην είμαι κανείς, αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θες».

Αθήνα, 21/04/2026

→ Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο, «Δεκατρία», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.