Προσφυγικά, Εξάρχεια, Κυψέλη, στοές, μπαρ και αυτοδιαχειριζόμενα στέκια συνθέτουν μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, αλληλεγγύη και ζωή: Η Αθήνα της Μαργαρίτας Μιχελάκου
• Για τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας | Αγαπώ όσο τίποτα αυτή την οπτική παραφωνία στην Αλεξάνδρας, που αντιστέκεται με σθένος στον γύρω εξευγενισμό, όχι μόνο αρχιτεκτονικά αλλά και ουσιαστικά, προτείνοντας έναν άλλο τρόπο ζωής. Τα Προσφυγικά εγκαταλείφθηκαν για χρόνια από το κράτος, όμως όσοι βρήκαν εκεί καταφύγιο, τα καθάρισαν από τις ναρκομαφίες που τα λυμαίνονταν (ακριβώς δίπλα από τη ΓΑΔΑ!) και τα μετέτρεψαν σε μια ζωντανή κοινότητα όπου όλοι ζουν αρμονικά, με αγάπη και φροντίδα ο ένας για τον άλλον. Μπείτε λίγο πιο μέσα και θα δείτε μια γεμάτη παιδική χαρά, έναν λαχταριστό φούρνο, μια κουζίνα που μοιράζει φαγητό σε αστέγους, ξενώνες για τους καρκινοπαθείς του Αγίου Σάββα και τους ασθενείς τους. Τα Προσφυγικά δεν χρειάζονται ανάπλαση. Χρειάζονται στήριξη απ’ όσους δεν θέλουν να τα δουν να γίνονται άλλη μια διαψευσμένη ελπίδα.
•Για τις τυρόπιτες του φούρνου Μπερκίν Ελβάν | Στα Προσφυγικά ένας φούρνος φτιάχνει καθημερινά τρομερά καλούδια που ετοιμάζουν οι κάτοικοι και εθελοντές, όπως φοβερές τυρόπιτες με ζύμη ατσμά. Ο φούρνος παίρνει το όνομά του από τον 15χρονο Κούρδο που σκοτώθηκε από αστυνομικό στις διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί, ενώ πήγαινε να αγοράσει ψωμί για την οικογένειά του.
•Για το ΣΚΡΙΠ | Το βιβλιοπωλείο που άνοιξε το 2024 μέσα στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης έχει μόνο βιβλία από την Άγρα και τους Αντίποδες, και δεν ξέρω τι παραπάνω μπορεί να θέλει κανείς. Ο Χρήστος Κρυστάλλης μπορεί να σας φανεί ο πιο διαβασμένος «ταμίας», στην πραγματικότητα όμως επιμελείται τη σειρά μαρτυριών των Αντιπόδων, που μας έχει δώσει τρία αριστουργήματα: το «Άσυλο» της Ειρήνης Βλάχου, τις «Φυλακές» του Τάσου Θεοφίλου και το «Ρεπορτάζ» της Ελίζας Τριανταφύλλου.
•Για το Αu Revoir | Στο πρώτο τεύχος της ATHENS VOICE το 2003 έλαχε σ’ εμένα να γράψω τον οδηγό των μπαρ, και γι’ αυτό το αρχιτεκτονικό μνημείο του Προβελέγγιου έγραψα απλώς «ιδανικό για το πρώτο ή το τελευταίο ραντεβού». Τελευταία, αυτά τα όλο και πιο σπάνια γεγονότα ταυτίζονται για μένα, αλλά, ευτυχώς, το θρυλικό μπαρ ξεχειλίζει από τριαντάρηδες που το αγαπούν με πάθος, ίσως περισσότερο κι από εμάς τους ηλικιωμένους πια, που θυμόμαστε τον Νίκο Τριανταφυλλίδη καρφωμένο στα σκαμπό του (28ης Οκτωβρίου 136).
•Για την Αγίας Ζώνης Σάββατο πρωί | Περιμέναμε οι Κυψελιώτες πολλά χρόνια να έρθουμε στα πράγματα, κι αυτή τη στιγμή ζούμε τη Χρυσή Εποχή πριν από το gentrification (φαίνεται ότι το κακό θα έρθει από τη Σποράδων και πέρα), αφού έχουμε επιτέλους μέρη στα οποία έρχονται οι φίλοι μας, αλλά και αρκετές γιαγιάδες, μαύρα κομμωτήρια και μετανάστες που πίνουν μπίρες στα πεζούλια. Δεν υπάρχει πιο ωραίο σημείο για ένα ηλιόλουστο σαββατιάτικο πρωινό από την Αγίας Ζώνης, που πλέον έχει τα πάντα: Το Santo Belto για φανταστικά πρωινά από παιδιά της γειτονιάς, τον γεωργιανό φούρνο Marili για χατσαπούρι και όχι μόνο, το μπαρ Iznogood and Nephew (ναι, ο DJ που αγαπήσαμε στα μπαρ του Πότσιου με τον ανιψιό του), το Έπρεπε για καλά κρασιά και έμπειρα τσιμπολογήματα, το Ντύλαν, που έχει υψηλού επιπέδου κουζίνα αλλά καθόλου ψωνισμένους πελάτες, κι ένα μεζεδοπωλείο με το ωραιότερο όνομα στον κόσμο: Αριζόνα Ντριμ.
•Για το Σέλας στα Εξάρχεια | Όποιος θέλει να νιώσει ότι είναι σε νησί (βλ. καφενείο στην Ικαρία, όχι sunset bar στη Μήλο), ένα στενάκι της Μεθώνης προσφέρει χαλαρότητα, γεράνια, συντροφικότητα. Πείτε ότι κατουριέστε και θαυμάστε την CBGB τουαλέτα.
•Για τον Εθνικό Κήπο | Για την παιδική χαρά με τα ξύλινα παιχνίδια, για τους άτακτους πράσινους παπαγάλους του και τις νωχελικές γάτες του, για τα μωρά σε καρότσια, για τους τζόγκερ που ασθμαίνουν δίπλα σου, για τα ζευγάρια στα παγκάκια, για τα νήπια που τσιρίζουν από ευτυχία και τρόμο μπροστά στις πάπιες, και για την πολύτιμη ηρεμία και απομόνωση που προσφέρει το πράσινο της Αμαλίας δίπλα σε μια δύσκολη πολύβουη πραγματικότητα.
•Για το αυτοδιαχειριζόμενο παρκάκι της Ναυαρίνου | Τα δέντρα που φυτεύτηκαν το 2009, όταν οι κάτοικοι των Εξαρχείων αποφάσισαν να σώσουν το πρώην πάρκινγκ από μια τσιμεντένια μοίρα, έχουν πια θεριέψει. Εδώ μπορείς να σταματήσεις για μια ανάσα και να πιεις έναν καφέ από του Γιλμάζ (ο Γιλμάζ έχει φύγει, αλλά το ρετρό καφέ μπαρ δεν έχει αλλάξει χαρακτήρα), κυρίως όμως να πάρεις μια γεύση από τη χαρά μιας πρωτοβουλίας αυτοοργάνωσης που επέζησε.
•Για το Galaxy της Σταδίου | Για κάποιους το Galaxy Βar είναι δεύτερο σπίτι, το ένα και μοναδικό μπαρ της πόλης, ο μονόδρομος, η ασφάλεια, το απαραίτητο φόντο σε νέους έρωτες, παλιές φιλίες, στις παραμικρές γιορτές, και βέβαια στις απαραίτητες απογοητεύσεις και τους συντροφικούς καβγάδες που συνήθως αφορούν κάποια ταινία που άρεσε σε λίγους ή ένα βιβλίο που άρεσε σε πολλούς. Ποτέ κανείς δεν πήγε στο Galaxy για τη μουσική ή τους σταρ που μπορεί να κληρωθούν στο διπλανό κάθισμα, πήγε για τα τίμια ποτά, την πέστροφα, που συχνά αντικαθιστά το οικογενειακό γεύμα (ειδικά για εκείνους που δεν έχουν οικογένεια), τις πολυκαιρισμένες φωτογραφίες στους τοίχους, και κυρίως για τον κύριο Γιάννη και υιό και τον κύριο Στέλιο.
•Για το δίπολο | Γιατί είμαστε μαζοχιστές και τυχεροί μαζί και ζούμε σε μια πόλη με κόρνες, μούτζες, ακάλυπτους που βουίζουν από καβγάδες, εστιατόρια με τιμές Σαγκάης και δρόμους με μυρωδιές Βομβάης, φίσκα λεωφορεία, αυτοσχέδια πάρτι, θερινά σινεμά, τη χαοτική Πατησίων, που όμως στην άκρη της δεσπόζει η Ακρόπολη, τρένα γεμάτα γκραφίτι και πεντακάθαρο μετρό (μου αρέσουν εξίσου και τα δύο), και φυσικά τη θάλασσα και το μπάνιο πολύ κοντά.
Με προνομιακή τοποθεσία και άμεση πρόσβαση στα σημαντικότερα αξιοθέατα, τις εμπορικές περιοχές και τα μέσα μεταφοράς, προσφέρει ιδανική βάση τόσο για ταξιδιώτες αναψυχής όσο και για επαγγελματικές μετακινήσεις.
17°
