Ο Philip Tsiaras γράφει για το δικό του Κολωνάκι

Για κάποιον που ζει στη Νέα Υόρκη αλλά τα τελευταία 25 χρόνια επισκέπτεται την Αθήνα τόσο συχνά, όσο χρειάζεται για να παρατηρεί τη θετική αλλαγή αλλά και να κρατάει «ζεστές» τις φιλίες του, αυτή η πόλη είναι ένα μαγικό μέρος! Θεωρώ τον εαυτό μου part time κάτοικο του Κολωνακίου, ξέρω κάθε σκαλοπάτι, κάθε στενάκι και κάθε μαγαζί του, μένω εκεί από την πρώτη φορά. Ξεκίνησα από τη Λυκόβρυση στα 70s. Μετακόμισα στο Da Capo, μετά στη Βιβλιοθήκη και σήμερα στο JK – όπου μάλιστα ζωγράφισα και τους πίνακες που το διακοσμούν. Πήγα για πρώτη φορά στην ταβέρνα του Φιλίππου, στην Ξενοκράτους, μαζί με τους Αθηναίους φίλους μου, το 1977, όταν έκανα την πρώτη έκθεσή μου στην Γκαλερί του Ζαν Μπερνιέ, δύο στενά από κει – το κοκκινιστό ήταν υπέροχο! Πήγα τελευταία φορά στου Φιλίππου πριν από λίγες μέρες, με τους ίδιους φίλους μου, για να ανακαλύψω ότι εργάζεται ακόμα εκεί ο σερβιτόρος που με πρωτοσέρβιρε το ’77! Αυτό δεν θα το δεις σε καμία άλλη πόλη του κόσμου!

Εκείνο, όμως, που πραγματικά με συναρπάζει όταν το ανακαλύπτω στην Αθήνα δεν είναι ταβέρνα, καφενείο ή γειτονιά. Είναι η αλλαγή της νοοτροπίας στη νέα γενιά. Παιδιά από τα πανεπιστήμια, Ελλάδα ή εξωτερικό, νέοι με πιο φρέσκα μυαλά και κοινωνικές αντιλήψεις, που αλλάζουν το σκηνικό στην πόλη, όταν έρχεται η ώρα να δουλέψεις μαζί τους. Φαίνονται απαλλαγμένοι από το ανατολίτικο σύνδρομο «ρουσφέτι - αναξιοπιστία - λαμογιά», που κατατρέχει τη φυλή μας. Δουλεύουν με επαγγελματισμό, με westernized νοοτροπία και κουλτούρα, ισάξιοι σε επίπεδο με τους αντίστοιχους Ευρωπαίους και Αμερικανούς.

Αυτές τις μέρες είμαι (πάλι) στην Αθήνα. Δεν είχα κάτι επείγον να κάνω εδώ. Απλά ήμουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκανα δύο εκθέσεις, και είπα να περάσω να σας δω. Αυτό που απολαμβάνω τώρα, που ο καιρός είναι ακόμα καλός, είναι δυο πράγματα: Πρώτον, η καταπληκτική θάλασσα της Βουλιαγμένης, το γαλάζιο που υπάρχει εκεί, κυλάει και στις φλέβες μου ως καλλιτέχνη, κι ας έχω γεννηθεί στο Νιου Χάμσαϊρ. Δεύτερον, οι τόσο χαλαρές αθηναϊκές βεγγέρες. Βράδυ καθημερινής, στα έξω τραπεζάκια, σε ένα κολωνακιώτικο στέκι. Καλό κρασί και παρέα, αμέτρητα τσιγάρα. Οι ώρες περνούν και κανείς δεν σηκώνεται από την καρέκλα του πριν πάει δύο το πρωί. Υπέροχο;