Αγαπημένη

Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη. Κάθε λεπτό, πολύ ακριβό. Κάθε δευτερόλεπτο ανάσας, αναντικατάστατο. Ζω την κάθε στιγμή. Ρουφάω κάθε μικροχαρά, κάθε εικόνα και εμπειρία.
Αφήνω τα μάτια μου στον ουρανό. Ακόμα κι έτσι μουντό, τον ακούω που αναπνέει. Πέντε δέκα σύννεφα σαν πινελιά σε μουσαμά. Ένας λευκός καπνός που μετακινείται. Άτμισμα επουράνιο.

Στα δύσκολα και στα άσχημα. Και συμβαίνουν τόσα δύσκολα και άσχημα. Ειδήσεις μαύρες. Ειδήσεις που σοκάρουν. Στεναχωρούν. Ειδήσεις για απώλειες προσώπων. Διάσημων και λιγότερο διάσημων. Σαν τα δυσάρεστα να είναι περισσότερα από τα ευχάριστα.
Ή τα δυσάρεστα είναι πάντα πιο ηχηρά. Σαν φλας που χτυπά ενοχλητικά στα μάτια. Πολλά φλας μαζί. Το στομάχι μαζεύεται κόμπος. Από τον τραγικό θάνατο του Κόμπι Μπράιαντ, τις δολοφονίες διά ασήμαντον αφορμήν, έως τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχουν μπει σε καραντίνα στην Κίνα για τον κοροναϊό, που ονομάζεται πλέον «2019-nCoV». «Μάντρωμα».
Αντιστάσεις. Είναι εύκολο. Θα τις βρεις. Σε μια καλημέρα. Στα μάτια των παιδιών σου. Στην καλοσύνη των άλλων. Στη δική σου καλοσύνη. Τέλος πάντων, ψάξε και θα ψάξω να βρούμε τις καλοσύνες. Δεν μπορεί. Θα τις βρεις μέσα σου.

Σκάψε, σκάψε, στο βάθος θα βρεις κάτι θετικό. Σιγά μην είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Και τίποτα δεν είναι πια ανέμελο, ελεύθερο, με χαρά ζωηρή. 

Και οι εικόνες. Στην κορυφή της Ερμού, στο μικρό σιντριβάνι, ένας νεαρός άνδρας πλένεται. Έχει βγάλει μπλούζα. Κάτω ένα μαξιλάρι. Σαν αυτά που κάποτε ήταν μόδα στα καθιστικά. 
Δύο τρεις Κινέζοι περνούν. Φορούν μάσκες. Κορίτσια και αγόρια που κρατούν αρωματικά μαντιλάκια με σταματούν και προσπαθούν να με πείσουν να αγοράσω κάποιο πρόγραμμα ομορφιάς και ευεξίας.

Μπαίνω μετρό. Στριμώχνομαι. Διαβάζω την «Αγαπημένη» της Τόνι Μόρισον.  Έτσι προέκυψε ο τίτλος.