Η Αθήνα της Μαρίας Πρωτόπαππα

Γνωστοί αγαπημένοι δημιουργοί μας αποκαλύπτουν τη δική τους Αθήνα στη στήλη της ATHENS VOICE Αθήνα ID

Το πρώτο σας διαμέρισμα;
Πολύ πολύ μικρό, αλλά δεν ξέρω ποιο να θεωρήσω πρώτο, στα Εξάρχεια ή στον Λυκαβηττό. Υπόγεια και τα δύο.

Πού ζείτε τώρα;
Στα νότια προάστια.

Η πρώτη σας δουλειά;
Στο θέατρο Τέχνης, εκεί ακριβώς που ήθελα τότε.

Τα 3 πράγματα που σας αρέσουν περισσότερο στην πόλη;
Η Ακρόπολη, του Φιλοπάππου, η θάλασσα.

Τα 3 πράγματα που, αν  έλειπαν, θα την έκαναν λίγο ομορφότερη;
Η κίνηση, η βρώμα, η εγκατάλειψη.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον Αθηναίο;
Να έχει πάρει το χρώμα της, χλωμό κίτρινο

Ένα επίθετο που χαρακτηρίζει ακριβώς τους Αθηναίους;
Ταλαίπωροι.

Ένα επίθετο που δεν ταιριάζει καθόλου στους Αθηναίους;
Cool.

Πού θα περνούσατε ένα ελεύθερο Σάββατο στην πόλη;
Στη Γλυφάδα.

Aν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην Αθήνα ποιο θα ήταν αυτό;
Τη συγκοινωνία της.

Aγαπημένο street food;
Πολίτικο φαγητό στο χέρι, σε στενάκι, κάτω από Αγίας Ειρήνης, καταπληκτικά, ευγενικά παιδιά!

Κάτι μοναδικά αθηναϊκό που αγαπάτε;
Η θέα από τον λόφο του Φιλοπάππου με ησυχία.

Το πιο ωραίο κτίριο στην πόλη;
Η Βιβλιοθήκη στο Πανεπιστήμιο.

Πρωταγωνιστείτε στο έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ». Τι είναι αυτό που το κάνει διαχρονικό στην ουσία του έξι δεκαετίες μετά;
Το έργο στο πρωτότυπό του είναι εξαιρετικού λόγου και έξυπνης γραφής. Στις μεταφράσεις βλέπουμε την ερμηνεία του πρώτου μεσάζοντα, του μεταφραστή. Το έργο αυτούσιο στήνει ένα καταπληκτικό παιχνίδι αλληγορίας, παιχνιδιού της διάνοιας, και πετάει δύο ζευγάρια στη δίνη του διονυσιασμού με όχημα το αλκοόλ. Οι πόθοι, οι ανάγκες, τα ψεύδη, η εξάρτηση, η αγάπη, η υποκρισία, μένουν ξέσκεπα το ξημέρωμα κι ελευθερώνουν τους παίκτες. Το μεγαλύτερο ζευγάρι το γνωρίζει το παιχνίδι, το νεότερο μυείται σε μια νύχτα. Την ελευθερία αυτή ποιος ξέρει τι θα την κάνουν...

Τελειώνει κανείς ποτέ με τις ψευδαισθήσεις;
Ποιος ξέρει; Έαν γνωρίζαμε πότε έχουμε ψευδαισθήσεις, δεν θα ήταν πια ψευδαισθήσεις.  Μπορεί και να είναι απαραίτητες στην επιβίωση.

Tι θα πάρει το κοινό μετά το τέλος της παράστασης;
Tην αξία της συντροφικότητας και του μοιράσματος της αλήθειας.

Όμως δεν είναι το μόνο έργο στο οποίο εμπλέκεστε αυτό τον καιρό. Σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε σε δύο δύσκολες κλειστοφοβικές οικογενειακές ιστορίες ανθρωποφαγίας που διαδραματίζονται μέσα σε μια ημέρα και μια νύχτα. Πώς ήταν αυτή η παράλληλη εναλλαγή των ρόλων (ως σκηνοθέτρια και ως ερμηνεύτρια) από το «Ρίττερ, Ντένε, Φος» στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»; Υπάρχει κάποιο νήμα που ενώνει τα δύο έργα;
Υπάρχει κάτι αμυδρά κοινό:  τα δάνεια, τα προσωπεία, και η κατασκευή όχι ως αναπαράσταση ζωής, αλλά ως τέχνη.  Αυτά διέγνωσα εγώ. Τα είδη είναι εξαιρετικά απομακρυσμένα. Και φυσικά ο Μπέρνχαρντ είναι φοβερά πιο πολύπλοκος, πιο ελιτιστής και τρομερά ριψοκίνδυνος. Όμως κι ο Άλμπι ρίσκαρε στον τόπο και στον χρόνο τις επιλογές του για το «Βιρτζίνια Γουλφ». Πάντως και τα δύο δύσκολα ανεβαίνουν ολοκληρωμένα, με όλα τους τα χαρίσματα φωτισμένα.  Γιατί, στην Ελλάδα, είναι μικρό το πραγματικά θεατρόφιλο κοινό. Οι περισσότεροι έρχονται για να δουν ιστορίες, κι αυτά τα έργα δεν είναι αφηγήσεις απλοϊκές.

ΙΝFΟ
Η Μαρία Πρωτόπαππα είναι σκηνοθέτρια και ηθοποιός. Πρωταγωνιστεί με τον σκηνοθέτη της παράστασης Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στο κλασικό έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπι στο Θέατρο Αθηνών, ενώ σκηνοθετεί την παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος» του Τόμας Μπέρνχαρντ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.