Η Αθήνα της Αμαλίας Αρσένη

Πού ήταν το πρώτο διαμέρισμα σου στην Αθήνα; 

Στο Κολωνάκι, το πατρικό μου.

Τώρα πού μένεις; Για ποιο λόγο διάλεξες αυτό το σπίτι / γειτονιά; 

Μετακόμισα πρόσφατα στο Παγκράτι, στην οδό Σπύρου Μερκούρη. Πάντα αγαπούσα το Παγκράτι γιατί έχει την αύρα και την αίσθηση της γειτονιάς. Κυρίως ήρθα λόγω του σπιτιού που ήταν το διαμέρισμα της θείας μου της Κίττυς Αρσένη. Είναι ένα σπίτι που το έχω συνδέσει με το θέατρο και την τέχνη γενικότερα. Είναι γεμάτο βιβλία και θεατρικά έργα και είναι διακοσμημένο από την ίδια με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο που μου τη θυμίζει. 

Σε ποια γειτονιά της Αθήνας ονειρευόσουν πάντα να μείνεις και δεν έχει προκύψει; 

Η Πλάκα και τα Αναφιώτικα συγκεκριμένα ήταν, είναι και θα είναι η ιδανική γειτονιά.

Αν η Αθήνα ήταν ρόλος, πώς θα τον έπαιζες; 

Σαν κλοσάρ. Βρώμικη, θορυβώδης, αλλά γοητευτική.

Το αγαπημένο σου αθηναϊκό θέατρο; 

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον Αθηναίο; 

Το να έχει φάει σουβλάκι από τον Κώστα στο Σύνταγμα.

Ο μεγαλύτερος αθηναϊκός σου φόβος; 

Τα περιστέρια. 

Τι σου λείπει από την Αθήνα των παιδικών σου χρόνων; 

Νομίζω τα 90s στην Αθήνα είχαν μια αίγλη και μια ατμόσφαιρα χρωματιστή και παιχνιδιάρικη. Τότε που ακόμα ήταν όλα καλά και φωτεινά. Πολλά μαγαζιά, πολυκοσμία, ζωντάνια. Μου λείπει η αίσθηση ότι η Αθήνα δεν κοιμάται ποτέ και δεν ησυχάζει. Πιστεύω πως ακόμα είναι έτσι αλλά αυτό πια περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους ενός διαμερίσματος, υπάρχει μια εσωστρέφεια, η προσωπική μας καθημερινότητα και ζωή δεν μοιράζεται με όλους, δεν επικοινωνείται...

Αγαπημένη αθηναϊκή βόλτα; 

Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Εθνικός Κήπος. 

Τρία πράγματα που δεν σου αρέσουν καθόλου σε αυτή την πόλη;

Οι ώρες που έρχονται τα απορριμματοφόρα, οι μεγάλες αποστάσεις και το κέντρο που δεν είναι δίπλα στη θάλασσα.

Τρία πράγματα στην Αθήνα που χωρίς αυτά δεν θα την άντεχες...

Τα μαγαζιά, τη μνήμη και τις κρυφές γωνιές της.

Ποια ήταν η καλύτερη δεκαετία της Αθήνας; 

Όταν υπήρχαν ακόμη βοσκοτόπια. Όταν άρχισαν να πληθαίνουν οι άνθρωποι και όχι τα πρόβατα, άρχισαν τα προβλήματα. Αστειεύομαι, αλλά η Αθήνα του 1900 ήταν όντως ουτοπική. 

Ο πιο ενοχλητικός αθηναϊκός θόρυβος; 

Ξανά τα περιστέρια. 

Το αγαπημένο σου μέρος για απομόνωση στην Αθήνα;

 Ο Λόφος της Πνύκας. 

Το τωρινό σου στέκι; 

Ο Κόκκος στο Παγκράτι. Κάνει τον καλύτερο καφέ στην Αθήνα. 

Ποιο είναι το χειρότερο είδος Αθηναίου; 

Ο ξιπασμένος. 

Σε ποιες πόλεις του εξωτερικού έχεις ζήσει; Ένα πλεονέκτημα κι ένα μειονέκτημά τους σε σχέση με την Αθήνα; 

Έχω ζήσει στο Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης, στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο. Υπάρχουν πολλές επιλογές και μεγαλύτερη πολυπολιτισμικότητα. Και στις τρεις πόλεις όμως λείπει η Ιστορία και η ατμόσφαιρα του τόπου μας, που απλόχερα χαρίζει –τι άλλο; – ο ήλιος. 

Η Αμαλία Αρσένη είναι ηθοποιός. Αυτήν την εποχή παίζει στον Εξηνταβελονη του Κωσταντίνου Οικονομου στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, μέχρι τις 12 Μαρτίου.