Τα κατοικίδια του Μεγάρου Μαξίμου

Από το γύρισµα του 20ού αιώνα, όταν ο Θίοντορ Ρούσβελτ µετέτρεψε τον ξακουστό Κήπο των Ρόδων του Λευκού Οίκου σε έναν οµολογουµένως εντυπωσιακό ζωολογικό κήπο –ο οποίος συµπεριλάµβανε, µεταξύ πάµπολλων άλλων, έναν φιλοσοφηµένο κάστορα που άκουγε στο όνοµα Τζοζάια, µια αρκούδα ονόµατι Τζόναθαν Έντουαρντς, όπως ο πουριτανός θεολόγος, αλλά και µια ύαινα ταπεινά αλλά εύστοχα βαφτισµένη Μπιλ–, τα κατοικίδια των αρχηγών κρατών µετατράπηκαν εν αγνοία τους σε ηµι-διασηµότητες, αν όχι και σε αυτόνοµα ποπ φαινόµενα.

Τα παραδείγµατα είναι προφανώς αµέτρητα: από τον αθυρόστοµο παπαγάλο Πολ του Άντριου Τζάκσον, πίσω στη δεκαετία του 1830 –ο οποίος, αν πετούσε σήµερα εντός των τειχών του Λευκού Οίκου, θα είχε γίνει viral από το πρώτο δευτερόλεπτο– µέχρι και τον Λάρι τον γάτο, ο οποίος µε το έτσι θέλω έχει µετατρέψει την Ντάουνινγκ Στριτ στη γειτονιά του από το 2011. Ο Λάρι είχε ήδη προλάβει να αποχαιρετήσει πέντε διαφορετικούς Βρετανούς πρωθυπουργούς, µέχρι να υποδεχτεί τον Κιρ Στάρµερ το 2023 και να αναγκαστεί να συνυπάρξει µε τους γάτους της οικογένειας του νυν ενοίκου, Τζότζο και Πρινς.

Τα προεδρικά και πρωθυπουργικά κατοικίδια έχουν γράψει τη δική τους ιστορία ως ένοικοι κάποιων από τα πιο ιστορικά κτίρια παγκοσµίως αλλά και ως µάρτυρες ορισµένων από τις πλέον καθοριστικές αποφάσεις των εκάστοτε ενοίκων τους, αποδίδοντας στη λεπτή τέχνη της διακυβέρνησης µια –ίσως απαραίτητη, ενίοτε– ανάλαφρη πτυχή, µε τον τρόπο που µόνο εκείνα µπορούν.

Ωστόσο, η Ελλάδα µέχρι πρότινος ανήκε σ’ εκείνες τις περιπτώσεις όπου σχεδόν κανένας πρωθυπουργός δεν είχε ταυτίσει τη θητεία του µε την παρουσία κάποιου κατοικίδιου ανάµεσα στα πόδια του. Το γεγονός πως το Μέγαρο Μαξίµου δεν αποτελεί κατοικία του εκάστοτε προέδρου της κυβέρνησης αποθάρρυνε εκείνους τους ελάχιστους Έλληνες πρωθυπουργούς που είχαν κατοικίδια –όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου– κι έτσι αυτά δεν τους συνόδευσαν ποτέ και επισήµως στην άσκηση των καθηκόντων τους.

Πίνατ και η Κλειώ στο Μαξίμου

Ωστόσο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προχωρήσει σε µια τοµή στο συγκεκριµένο ατυχές ιστορικό συνεχές, έχοντας υιοθετήσει ήδη από το 2022 επισήµως τον Πίνατ, ο οποίος θα µπορούσε να φέρει µε περηφάνια τον τίτλο του «Πρώτου Σκύλου της Ελλάδας». Ο Πίνατ έχει δώσει αµέτρητα viral στιγµιότυπα στο ελληνικό κοινό, ενώ έχει πλέον αποκτήσει θεσµικό ρόλο στο πλαίσιο της υποδοχής υψηλών προσκεκληµένων στο Μέγαρο Μαξίµου· µεταξύ άλλων, έχει βρεθεί στο πλευρό του πρωθυπουργού κατά την υποδοχή αξιωµατούχων όπως ο γενικός γραµµατέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, η ύπατη εκπρόσωπος της Ένωσης για θέµατα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Κάγια Κάλας, ο προέδρος της Ουκρανίας, Βολοντίµιρ Ζελένσκι, η πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας, Σάνα Μάριν, αλλά και ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η ιστορία του Πίνατ είναι µέσες άκρες γνωστή 

Το Πρώτο λαγωνικό της χώρας υιοθετήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη μετά την επίσκεψή του στο καταφύγιο της Ζωοφιλικής Ένωσης Ηλιούπολης, όπου ο Πίνατ είχε βρει το προσωρινό του σπίτι, έχοντας γλιτώσει από τη µαρτυρική ζωή που συχνά ζουν τα αδέσποτα στις γειτονιές της Αθήνας. Ποιος να του το ’λεγε του κουταβιού, που κάποτε πιθανότατα ψαχούλευε για φαγητό σε αποικίες αδέσποτων, πως στο δεύτερο μισό της ζωής του θα αποτελούσε ατύπως μέρος του πρωτόκολλου υποδοχής διακεκριµένων καλεσµένων στο Μέγαρο Μαξίµου.

Η έλευση του Πίνατ στα µαξιλάρια του σαλονιού στο κέντρο της διακυβέρνησης της χώρας συνέπεσε µε το νέο πλαίσιο για την ευζωία των ζώων συντροφιάς το οποίο θέσπισε η ελληνική κυβέρνηση µε τον Νόµο 4830/2021 εκσυγχρονίζοντας όλες τις σχετικές διατάξεις αναφορικά µε τα δικαιώµατα των ζώων –όπως και µε τις σχετικές υποχρεώσεις των ιδιοκτητών τους– και προβλέποντας παράλληλα εξαιρετικά σοβαρές ποινές και πρόστιµα στην περίπτωση που αυτά παραβιάζονται. Αξίζει να σηµειωθεί πως, όπως και η Κλειώ µερικά χρόνια αργότερα, ο Πίνατ µετοίκισε στο Μαξίµου ετσιθελικά, καθώς από την πρώτη στιγµή που συνάντησε τον πρωθυπουργό και την οµάδα του, φρόντισε να τους πείσει να προχωρήσουν στην υιοθεσία του.

Το σηµαντικότερο που έχει πετύχει ο Πίνατ στα σχεδόν τέσσερα χρόνια που βρίσκεται στο Μαξίµου είναι πως έχει αποδώσει στην –συχνά ανυπόφορα σοβαροφανή– κάλυψη της ελληνικής πολιτικής πραγµατικότητας µια ανέµελη χροιά. Ασφαλώς κάθε επίσκεψη ξένου ηγέτη ή ανώτατου αξιωµατούχου αποτελεί ζήτηµα ύψιστης σηµασίας για τη χώρα· η υποδοχή, ωστόσο, αυτών των προσώπων από µια χαριτωµένη –και µονίµως απορηµένη– τετράποδη ύπαρξη, η οποία δεν ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τη µεταβαλλόµενη ισορροπία των δυνάµεων εντός του διεθνούς συστήµατος ή την απειλή ενός παγκοσµίου πολέµου, καθώς νοιάζεται µόνο για το τι ώρα θα είναι η επόµενη βόλτα του στον Εθνικό Κήπο απέναντι κι αν είναι ακόµα γεµάτο το µπολ του ώστε να φάει στον γυρισµό, δηµιουργεί –έστω και στιγµιαία– ένα κάπως χαλαρότερο κλίµα.

Εξάλλου, αµέτρητοι –και πάσης ιδιότητας– επισκέπτες του Μεγάρου Μαξίµου έχουν στιγµιαία παραµερίσει τον όποιο λόγο µπορεί να τους έφερε στους πρωθυπουργικούς διαδρόµους, είτε για να του μιλήσουν είτε για να παίξουν µαζί του, καθώς τους υποδέχεται στο κορυφαίο σκαλί της κύριας εισόδου.

Αντιθέτως, η έλευση της Κλειούς ήταν εντελώς απροσδόκητη.

Το πιθανότερο σενάριο θέλει την Κλειώ να αποτελούσε µια από τις γατούλες που είχαν βρει φιλόξενο έδαφος στην έκταση του Προεδρικού Μεγάρου επί προεδρίας της –ξακουστής γατόφιλης– Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία, ωστόσο, αποφάσισε στα τέλη του Νοεµβρίου του 2024 να διασχίσει τη Βασιλέως Παύλου και να μετοικίσει στο κέντρο της διακυβέρνησης της χώρας, ακολουθώντας περίπου το παράδειγµα του Λάρι στην Ντάουνινγκ Στριτ. Η λεπτοµέρεια που ξεχωρίζει στην άφιξη της Κλειούς είναι πως μετοίκισε στο Μαξίµου ετοιμόγεννη, γεγονός που της επέτρεψε να γεννήσει µε ασφάλεια, αλλά και στα μικρά της να υιοθετηθούν, αντί να κινδυνεύουν στον δρόμο όπως χιλιάδες άλλα αδεσποτάκια.

Αξίζει να σημειωθεί πως κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδοµάδων της στο Μαξίµου, η γατούλα δεν έφερε επισήµως κάποιο όνοµα, µε την τελική απόφαση να την παίρνει τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βαφτίζοντάς τη Κλειώ. Σήµερα, η Κλειώ αποτελεί µάλλον την πιο ευχάριστη έκπληξη που περιµένει τους επισκέπτες και τους προσκεκληµένους στο κτίριο, καθώς, ακριβώς επειδή η παρουσία της εκεί δεν έχει γίνει ακόµα ευρέως γνωστή, κανείς δεν είναι προετοιµασµένος για το ενδεχόμενο να µπλεχτεί µε τη μονίµως σηκωμένη ουρά της καθώς περπατά στους διαδρόµους του πρωθυπουργικού γραφείου, ή να τη δει να κοιµάται στα πιο απίθανα σηµεία.

Η συνύπαρξη του Πίνατ µε την Κλειώ δεν θα µπορούσε να είναι εκ προοιµίου εύκολη, κι αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η µικρή γατούλα αναµενόταν να µείνει προσωρινά µόνο στο Μαξίµου· το «προσωρινό γατάκι», όπως την αποκαλούν όσοι τη συναναστρέφονται σε καθηµερινή βάση, µετράει ήδη περισσότερο από έναν χρόνο στους διαδρόµους του κτιρίου και τίποτα δεν προµηνύει πως θα µετακοµίσει για οπουδήποτε αλλού άµεσα. Με το πέρασµα των µηνών, η Κλειώ µετατράπηκε σε µια εξαιρετικά ευχάριστη σταθερά για τους παροικούντες και τους επισκέπτες της Προεδρίας της Κυβέρνησης, αναγκάζοντας το Μαξίµου να προσαρµοστεί στις ανάγκες της, τιµώντας επάξια την κληρονοµιά όλων των γατιών που έχουν συνυπάρξει µε ανθρώπους από την εποχή της Κλεοπάτρας µέχρι και σήµερα.

Σε αντίθεση µε τον Πίνατ –τον οποίο τροµοκρατεί από άποψη όπου τον πετύχει–, η Κλειώ προτιµά να µένει µακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας, αν και ο φωτογραφικός φακός των Times τη συνέλαβε να περιµένει κι εκείνη να υποδεχτεί την πρόεδρο της Μολδαβίας, Μάγια Σάντου, προ ολίγων εβδοµάδων. Φυσικά, η Κλειώ σε καµία περίπτωση δεν πρόκειται να αποτελέσει δηµόσιο πρόσωπο όπως ο Πίνατ, ούτε αναµένεται να υπακούσει σε οποιοδήποτε πρωτόκολλο υποδοχής προβεβληµένων επισκεπτών· γάτες, δεν βγάζεις άκρη.

Στην πραγµατικότητα, η παρουσία του Πίνατ και της Κλειούς –όπως και όλων των κατοικιδίων που έχουν οικειοποιηθεί χώρους άσκησης διακυβέρνησης– δεν έχει κανένα πρακτικό νόηµα. Όµως εξυπηρετεί έναν σκοπό τον οποίο σίγουρα έχει εκτιµήσει όποιος έχει σταθεί µια στιγµή να χαζέψει είτε το δικό του κατοικίδιο είτε απλά ένα αµέριµνο αδεσποτάκι στον δρόµο: ό,τι και να συµβαίνει, είτε στην επαγγελµατική είτε στην προσωπική ζωή του καθενός, τα ζώα συντροφιάς έχουν µια απολύτως δική τους, εξωπραγµατική ικανότητα να παίρνουν το µυαλό σου, έστω και για λίγο, µακριά απ’ οτιδήποτε µπορεί να το σκοτεινιάζει, σαν να σου µεταδίδουν, µε τα όσα ελάχιστα αντιλαµβάνονται, την πίστη πως, ό,τι και να γίνει, στο τέλος όλα µε κάποιον τρόπο θα είναι εντάξει· ο αθυρόστοµος παπαγάλος του Τζάκσον, από την άλλη, θα εξέφραζε την άποψή του για την αντιµετώπιση του τραπεζικού πανικού του 1837 ή την αναγνώριση του ανεξάρτητου, τότε, κράτους του Τέξας κάπως άκοµψα, µετά βεβαιότητας.