Πότε το να γκρινιάζουμε ή να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας μάς βοηθά και πότε μας κάνει να νιώθουμε χειρότερα
Όλοι έχουμε ανάγκη να γκρινιάξουμε για κάτι που μας εκνεύρισε μέσα στην ημέρα. Μια δύσκολη διαδρομή, μια πιεστική δουλειά ή μια συζήτηση που δεν εξελίχθηκε όπως περιμέναμε μπορεί να μας κάνει να αναζητήσουμε έναν φίλο για να μοιραστούμε την ενόχλησή μας. Το να εκφράζουμε, όμως, όσα μας δυσαρεστούν μάς βοηθά πραγματικά ή, κάποιες φορές, μας κάνει να αισθανόμαστε χειρότερα;
Σύμφωνα με ειδικούς στην ψυχική υγεία, η γκρίνια μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά, αρκεί να μη μετατρέπεται σε έναν ατέρμονο κύκλο αρνητικών σκέψεων. Η διαφορά βρίσκεται στο αν χρησιμοποιούμε την κουβέντα για να επεξεργαστούμε τα συναισθήματά μας ή αν ανακυκλώνουμε διαρκώς την ίδια απογοήτευση.
Πότε το να παραπονιόμαστε μας κάνει καλό
Η έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τι μας ενοχλεί, να επικοινωνήσουμε τις ανάγκες μας και να αναζητήσουμε λύσεις. Όπως εξηγεί η κλινική ψυχολόγος Κέρι Κάνιτι, το να μιλάμε για όσα μας δυσκολεύουν μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος.
Από την άλλη πλευρά, η διαρκής καταπίεση των συναισθημάτων μας δεν αποτελεί απαραίτητα υγιέστερη επιλογή. Το ζητούμενο δεν είναι να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά, αλλά να βρίσκουμε τρόπους να εκφράζουμε όσα αισθανόμαστε χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε αυτά.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διαμαρτυρία γίνεται ο βασικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα. Όταν εστιάζουμε συνεχώς σε όσα πηγαίνουν στραβά, υπάρχει ο κίνδυνος να συνηθίσουμε να αναζητούμε την αρνητική πλευρά κάθε κατάστασης.
Η επαναλαμβανόμενη ενασχόληση με όσα μας θυμώνουν ή μας φοβίζουν μπορεί να συντηρεί το άγχος και να δυσκολεύει την αποστασιοποίησή μας από ένα πρόβλημα. Αντί να αισθανόμαστε ανακουφισμένοι μετά από μια συζήτηση, μπορεί να καταλήγουμε περισσότερο εκνευρισμένοι, αναπαράγοντας ξανά και ξανά τις ίδιες σκέψεις.
Η συνεχής αρνητικότητα μπορεί, παράλληλα, να επηρεάσει τις σχέσεις μας. Όταν κάθε συζήτηση με τον σύντροφο, τους φίλους ή τους συναδέλφους περιστρέφεται γύρω από παράπονα, οι άλλοι ενδέχεται σταδιακά να απομακρυνθούν ή να αποφεύγουν τέτοιες συζητήσεις.
Η ψυχοθεραπεύτρια Σάρα Κλόουζ προτείνει να αναρωτιόμαστε αν, αφού μιλήσουμε για κάτι που μας ενόχλησε, αισθανόμαστε μεγαλύτερη κατανόηση και διαύγεια ή αν αναζωπυρώνεται η απογοήτευσή μας. Η απάντηση μπορεί να μας δείξει αν η συζήτηση μάς βοηθά να επεξεργαστούμε αυτό που συνέβη ή αν μας κρατά εγκλωβισμένους στο ίδιο συναίσθημα.
Μια ακόμη πρακτική είναι να αναγνωρίζουμε τη δυσκολία χωρίς να χάνουμε εντελώς την επαφή με τις υπόλοιπες πλευρές της ζωής μας. Για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε: «Είμαι πολύ κουρασμένος σήμερα επειδή δεν κοιμήθηκα καλά, αλλά ανυπομονώ να δω τους φίλους μου το βράδυ».
Η λέξη «αλλά» δεν ακυρώνει την κούραση ή την ενόχλησή μας. Μας βοηθά, όμως, να θυμόμαστε ότι ένα δυσάρεστο συναίσθημα δεν χρειάζεται να καθορίζει ολόκληρη την ημέρα μας.
Στόχος δεν είναι να βλέπουμε τα πάντα θετικά ούτε να αποφεύγουμε τις δύσκολες συζητήσεις. Είναι να δίνουμε χώρο σε όσα μας ενοχλούν, χωρίς να τους επιτρέπουμε να καταλαμβάνουν όλο τον χώρο.
Πώς η ανάλυση του DNA των όγκων ανοίγει νέους δρόμους στη θεραπεία του καρκίνου και γιατί το μέλλον μιας σημαντικής ελληνικής επιστημονικής πρωτοβουλίας παραμένει αβέβαιο
26°
