Γιατί;

Στη φωτογραφία αριστερά είναι η Έριν Μοριάρτι, η πρωταγωνίστρια του «The Boys». Στη δεξιά είναι η ίδια. Τις φωτογραφίες χωρίζουν λίγα χρόνια και κάποιες παρεμβάσεις (μπορεί και επεμβάσεις) οι οποίες, ενώ υποτίθεται ότι γίνονται για βελτίωση της όψης των ανθρώπων, συχνά καταλήγουν τόσο παραμορφωτικές που ο άνθρωπος αντί για ομορφότερος γίνεται τρομακτικός και ακριβώς ίδιος με πολλούς άλλους που στον καθρέφτη τους σίγουρα βλέπουν κάτι άλλο από αυτό που βλέπουμε εμείς. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί κανείς να το κάνει αυτό στον εαυτό του.

Πλαστικές επεμβάσεις: Γιατί συνήθως έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα απο τα επιθυμητά

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με την επιθυμία να δείχνει κανείς νέος και φρέσκος και όμορφος. Κι αν υπήρχε τρόπος να δείχνει κανείς στ’ αλήθεια νέος, φρέσκος και όμορφος ανεξαρτήτως της ηλικίας του θα απορούσα γιατί δεν τον ακολουθούν όλοι οι άνθρωποι. Και εννοείται πως καταλαβαίνω πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει η πλαστική χειρουργική τα θύματα ατυχημάτων ή τους ανθρώπους που γεννήθηκαν με κάποια δυσμορφία. Αλλά μετά από δεκαετίες προσπαθειών θα νόμιζε κανείς πως όσοι δεν έχουν υποστεί κάποια παραμόρφωση ή δεν έχουν κάποιο χοντρό πρόβλημα με την εμφάνισή τους θα είχαν καταλάβει πως το νυστέρι ή άλλου τύπου παρεμβάσεις δεν τους κάνουν να φαίνονται ούτε νεότεροι ούτε φρεσκότεροι και σίγουρα καθόλου ομορφότεροι. Απλώς τους δίνουν την, καθόλου γοητευτική, όψη του κέρινου ομοιώματος. Κι αν αυτό ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για τους ανθρώπους που πρωτοπροσπάθησαν να φανούν νεότεροι με τη βοήθεια γιατρών ή άλλων ειδικών, ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα το προσπαθούν.

Και το χειρότερο από όλα δεν είναι η παραμόρφωση του τραβήγματος και τα αφύσικα πρόσωπα που δημιουργεί. Είναι το ότι τα πρόσωπα αυτά, από ένα σημείο και μετά, είναι ακριβώς τα ίδια. Δηλαδή τα θύματα της ιδιαιτέρως επικερδούς ψευδαίσθησης της διαρκούς νεότητας, πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά για να γίνουν πιο επιθυμητοί και τελικά καταλήγουν παραμορφωμένοι και μάλιστα με μια παραμόρφωση που τους κάνει να φαίνονται ακριβώς ίδιοι με όλους τους άλλους που είχαν την ίδια κακή ιδέα. Άνθρωποι που τρέμουν στην ιδέα να εμφανιστούν σε ένα πάρτι φορώντας ρούχο ίδιο με κάποιου άλλου δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ζουν με ένα πρόσωπο που λες και είναι βγαλμένο με φωτοτυπικό. Χείλη πρησμένα σαν από μπουνιά στο στόμα, μύτες που λες και κόπηκαν σε κάποιο ατύχημα, μάτια που λες και κάποιος τα έχει τραβήξει από το πλάι και τα έχει κολλήσει με σιλοτέιπ.

Το σοκ που ένιωσα όταν είδα τι έκανε στον εαυτό της η πρωταγωνίστρια του «The Boys» ήταν αρκετά μεγάλο. Γιατί όπως κι αν μεγάλωνε θα ήταν σίγουρα πολύ ομορφότερη από όσο είναι τώρα που αγωνίζεται να μη φανεί ότι μεγαλώνει. Και θέλω να πω και στις γυναίκες και στους άντρες που επιλέγουν να κρύψουν έτσι τα σημάδια του χρόνου πως δεν φαίνονται νεότεροι ή ομορφότεροι. Φαίνονται αφύσικοι και καμιά φορά τρομακτικοί. Και είναι κρίμα. Γιατί ο χρόνος και τα σημάδια δεν νικιούνται. Ίσα ίσα που συνήθως συντρίβουν όποιον πιστεύει ότι είναι δυνατότερος από αυτά.

Είναι κάπως άρρωστη μια εποχή στην οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα σημάδια του χρόνου ως πληγές και όχι ως παράσημα εμπειρίας και ωριμότητας. Είναι κάπως άρρωστη μια εποχή που κάνει ακόμα και νέες γυναίκες να αισθάνονται ότι μειονεκτούν επειδή τα χείλη τους δεν είναι πρησμένα και το στήθος τους δεν μοιάζει με αυτό μιας πλαστικής καρικατούρας. Και αν κάτι χρειάζεται θεραπεία δεν είναι τα πρόσωπα και τα σώματα, αλλά τα μυαλά που ποτίζονται με ανασφάλεια και κάνουν τα μάτια να βλέπουν ανάγκες διόρθωσης και παρέμβασης ακόμα κι εκεί που κάθε παρέμβαση θα κάνει ζημιά. Και μπράβο τους.