Μα πόσο μπιάνκο πια!

Πριν από μερικά χρόνια, όσοι μέσα μας διατηρούσαμε άσβεστο τον πόθο –ίσως και τη νοσταλγία– για ένα ελληνικό φαγάκι της προκοπής, δεν είχαμε και πολλές ελπίδες. Αναγκαστικά έπρεπε να διχαστούμε ανάμεσα στην κλασική κατσαρόλα της ταβέρνας και σε μια δημιουργικότητα που θεωρούσε υποχρέωσή της να ταξιδέψει έναν μουσακά στου κόσμου τα πέρατα πριν μας τον σερβίρει στο πιάτο. Μπριάμ σε σούσι, ιμάμ σε σασίμι, γεμιστά «τα μέσα-έξω», ντολμαδάκια σε φύλλο νόρι, λαχανοντολμάδες με γιούζου, παστίτσιο με υγρό άζωτο, πετεινό με σπετσερικό και γιαπωνέζικα noodles.

Μέχρι που, λάου λάου, η Ελλάδα σήκωσε κεφάλι, μαζί και η εθνική υπερηφάνεια των μαγείρων, που αποφάσισαν να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά σε ό,τι μυρίζει παράδοση και ντόπιο τραπέζι. Γαστρο-κουτούκια/καφενέδες/ταβέρνες και ρεστοράν περιωπής, έδεσαν τα παλιά μωσαϊκά, το βινύλιο, το ακατέργαστο τσιμέντο και τα λευκά τραπεζομάντιλα με το κοκκινιστό της μαμάς σε μια ωραία βελούδινη σος κι από τότε, βρέχει παντού Ελλάδα.

Αυτή την ανανέωση πολύ την ποθήσαμε και με ενθουσιασμό την τιμήσαμε, μη σου πω ότι αρχικά μας ήρθε σαν μάννα ελληνικό εξ ουρανού, όταν πια είχαμε χάσει κάθε ελπίδα μέσα στο ασιατικό fusion. Έλα όμως, που ο Έλληνας μάλλον γεννιέται με το χούι της αντιγραφής και της μίμησης. Τα μενού, λοιπόν, μιμούνται και κοπιάρουν ακατάπαυστα το ένα τ’ άλλο, το ντεκόρ παρομοίως, η ελληνική μουσική επιλογή της νοσταλγίας επίσης. Μόλις ένα πιάτο κάνει το σουξέ του από στόμα σε στόμα, θα βρεθεί σε χρόνο μηδέν ο επόμενος που θα το ανακυκλώσει. Τα «καμένα» χόρτα του Παπουτσάκη δεν λείπουν πια από κανέναν νεοελληνικό κατάλογο, το μπιάνκο του Κοσκινά δεν το κάνει πια μόνο ο Κοσκινάς, σειρά τώρα έχει η μακαρονάδα του Μαναρίου.

Και η τοπική δημιουργικότητα εξαντλείται σε χιλιάδες εκτελέσεις των μάγουλων με ταλιατέλες, σε καψαλισμένα ραδίκια και κουνουπίδια, σε μια κατσικομακαρονάδα κι ένα μπιφτέκι προβατίνας, ο καβουρμάς «παίζει» πρωταγωνιστής της μακαρονάδας, το μυλοκόπι φρικασέ –ή όπως αλλιώς– συνοψίζει το Αιγαίο, το οποίο λες και στέρεψε από τα υπόλοιπα ψάρια του. Μήπως να σκύψουμε στους χιλιάδες θησαυρούς του εθνικού μας Τσελεμεντέ αντί να τρώμε όλοι ασορτί σουξεδάκια, που, στο κάτω κάτω, ποτέ δεν μαγειρεύτηκαν σε κανένα ελληνικό, παραδοσιακό τραπέζι;