Η Ντίβα στο Κολωνάκι φέτος ντύθηκε σειρήνα του βυθού

Μόλις πέρσι, μια Ντίβα ήρθε να προσθέσει το δικό της λιθαράκι στην Πατριάρχου Ιωακείμ. Τη μοναδική πλέον κολωνακιώτικη πιάτσα που διαθέτει κίνηση, ζωή, λίγο μπρίο, αρκετό ξενύχτι και πολλά διαφορετικά στέκια. Από καφέ σε μπραντς και από πίτσα-καρμπονάρα σε λίγο ξεφάντωμα και ένα τελευταίο ποτό της καληνύχτας. Η περσινή Ντίβα ήταν μια ντίβα όπως πάνω κάτω την έχεις στο μυαλό σου.

Εσωστρεφής, σχεδόν την προσπερνούσες χωρίς να τη δεις, με μια κρυφή, όμως, υπέρλαμπρη ζωή στο εσωτερικό της, καμωμένη από τέχνη, θεατρική διάθεση, υπαινικτικούς φωτισμούς. Αν θα τη θυμάμαι για κάτι είναι η μαγική-πάρτι, ξεσηκωτική μουσική της που έγινε σήμα κατατεθέν από την πρώτη μέρα, μαζεύοντας γύρω από το μπαρ της εισόδου το πιο χορευτικό κοινό, ενώ πίσω, στην πιο ήσυχη σάλα, μπορούσες ανενόχλητος να παραδοθείς σε φιλόδοξες συζητήσεις αλλά και στη νοστιμότατη κουζίνα του Δημήτρη Κατσάνου.

Μια Ντίβα, ωστόσο, είναι ανεπίτρεπτο να κυκλοφορεί με το ίδιο ball gown δυο συνεχόμενες σεζόν -τί στο καλό…! Τη φετινή της μεταμόρφωση την έχει εμπνευστεί από τον ελληνικό βυθό και το θαλασσινό αγέρι, αλλάζοντας διάθεση και καπρίτσιο.

Αυτό που κάνει τη μεγάλη διαφορά, είναι που φέτος η Ντίβα αποφάσισε να βγει στο πεζοδρόμιο και να συγχρωτιστεί με τους περαστικούς. Διότι Π. Ιωακείμ χωρίς τραπεζάκια επί της Πατριάρχου είναι μισή χαρά. Και θεωρώ πως αυτά τα λιγοστά της Ντίβας πρέπει να είναι ήδη σε λίστα αναμονής μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Μια ψαριέρα με ψάρι λαχταριστό και σπαρταριστό και εκλεκτά όστρακα σε υποδέχεται στην ξώχαρη είσοδο κι ύστερα το μπαρ στο οποίο θα καθίσεις αν θες να βρεθείς στο επίκεντρο, κάτω από τα ράφια με τα φωτισμένα μπουκάλια του κρασιού, μπροστά στα τραπέζια με τα κολλαριστά τραπεζομάντιλα και το όμορφο παρκέ στο πάτωμα. Αν πάλι ποθείς την απόλυτη ιδιωτικότητα, υπάρχει και το πατάρι, με άπλετη και ανοιχτή θέα στην κυρίως αίθουσα -ό,τι πρέπει για μια ιδιωτική βραδιά που κάτι θέλει να γιορτάσει μακριά από τη συνάφεια των πολλών.

Στο τραπέζι, όλα έχουν αλλάξει, ο σεφ, η διάθεση και η γεύση που πήρε ρότα αμιγώς θαλασσινή. Στη θέση τους παραμένουν τα λευκά πιάτα με το μότο «not a ntiβa», που όπως θες το μεταφράζεις, εγώ είπα να το διαβάσω ως χαλαρωτική εμψύχωση, πως το μαγαζί δεν είναι μόνον για θεές -που δεν είμαι- και να περάσω πιο ανέμελα.

Ξεκινήσαμε με λαχταριστό, καψαλισμένο ψωμάκι με ελαιόλαδο και φυσικά άλλη μια εκδοχή για μια κρεμώδη ταραμοσαλάτα πασπαλισμένη με μπούκοβο, διόλου φλύαρη, αστόλιστη ευτυχώς και με θαλασσινή νοστιμιά, ταιριαστή με τη Τζοκόντα του Χατζηδάκι και την ‘60’ς ελληνική αύρα της μουσικής, που κρατά χαμηλό το προφίλ της -στην αρχή της βραδιάς.

Ο κολιός είναι μια σπιρτόζα έμπνευση που σε ταξιδεύει στον θεσσαλονικιώτικο μεζέ, με ωραία, τρυφερά φιλετάκια καπνιστού κολιού με άνηθο, πάνω σε ένα πλούσιο στρώμα από ρώσικη η οποία θα έπαιρνε άριστα αν είχε λίγο λιγότερη μαγιονέζα.

Ο ημίπαστος -και πάλι- κολιός με τις φακές είναι το πιάτο για το οποίο θα θελήσεις να επιστρέψεις: φρέσκος, φιλεταρισμένος κολιός, ελάχιστα περασμένος από το αλάτι, περασμένος από τη σχάρα όσο χρειάζεται για να διατηρήσει τη βελουδάτη σάρκα του, πάνω σε μια πεντανόστιμη και ολόδροση σαλάτα με φακές, ψιλοκομμένο αγγουράκι, κρεμμύδι και ντοματούλα με μαϊντανό. Ένα απλό λαδολέμονο και μια τέλεια ισορροπία στα υλικά, σε επιστρέφει στον παλιό θαλασσινό μεζέ, που ήταν λιτός και απέριττος στο μεγαλείο του.

Μεζές-ευχάριστη έκπληξη και το καρπάτσο τόνου, μια απλή δαντελένια φέτα από ολόφρεσκο φιλέτο τόνου με ελαιόλαδο -τελεία. Μια μερίδα από λαχταριστούς, ολοπράσινους ζοχούς, έρχεται στολισμένη με τσαλαφούτι και αμέσως αναγνωρίζεις τον νοσταλγικό συνδυασμό χόρτα-λευκό τυρί και αρωματικό ελαιόλαδο σε μια μπουκιά που συναντά τον παράδεισο μαζί με λίγο από το ζεστό, ψημένο ψωμάκι.

Το καλαμάρι, απλά ψημένο με λίγο λαδολέμονο, κάθεται πάνω σε μια απλή, λευκή ρεβυθάδα και πολύ διασκεδάζει την παρέα της. Οι σεφταλιές με μπακαλιάρο μέσα σε αρνίσια μπόλια, σερβιρισμένες με λίγο κρεμμύδι, μαϊντανό και λίγο μπούκοβο είναι το πιάτο που θα κάνει τρελό σουξέ, μαζί με την μακαρονάδα που θα σας αναλύσω λίγο πιο κάτω. Η ξεροψημένη μπόλια απλά δίνει την umami νότα που λείπει από το ψάρι, χωρίς να το καλύπτει, σε μια μπουκιά που λιώνει ηδονικά με δεκάδες αρώματα στον ουρανίσκο. Όσο για την αλ όλιο θαλασσινή μακαρονάδα μέσα σε δεμένο ζωμό ψαριού με την ξερή μυζήθρα, μπορώ να προβλέψω ότι στις κρατήσεις όλοι θα φροντίσουν να την καβατζώσουν από πριν καθώς πρόκειται για πιάτο εμπνευσμένο.

Η σοκολατίνα σεράνο με την οποία αποφασίσαμε να κλείσουμε με ρετρό διάθεση τη βραδιά, αξίζει τον κόπο και ναι, θυμίζει παλιά σεράνο.

Η Ντίβα είναι η Πατριάρχου για κάθε στιγμή: το θαλασσινό μεζεδάκι στο πεζοδρόμιο με τις λιακάδες του χειμώνα, πιάτα που μοιράζονται, απλά, λιτά, χωρίς δύσκολες λέξεις, πιάτα με μνήμη. Είναι όμως και η ψαρούκλα, είναι και το πάρτι αργά με κοκτέιλ στη μπάρα και φυσικά, η συναγρίδα με ντεσιμπέλ κεφιού την Κυριακή το μεσημέρι.

Π. Ιωακείμ 56, 2107212739