Ο Aντρίκος στο Παλαιό Φάληρο πουλάει ελληνικές λιχουδιές που μπορείς να γευτείς και επιτόπου, στα λιγοστά του τραπέζια
Η Ζησιμοπούλου είναι κάτι σαν την πλατεία του χωριού Παλαιό Φάληρο. Είναι ένας δρόμος-περαντζάδα, χάζι, ψώνια που στοχεύουν κυρίως στη γεύση, είναι το πιο ζωντανό προφίλ της γειτονιάς, αν θες να επισκεφτείς το Φάληρο στα μη θαλασσινά μεν αλλά και στα πιο κεφάτα του δε. Ιδανική στιγμή η σαββατιάτικη έξοδος, τότε που σουβλατζίδικα, κεμπαπτζίδικα, ταβέρνες, καφέ και ζαχαροπλαστεία, γεμίζουν με όλο τον πυρετό που διαθέτει η γειτονιά για ένα Σαββατόβραδο. Τα περισσότερα μαγαζιά εδώ, διακατέχονται από μια ευρυχωρία, αυτά τα πολλά τετραγωνικά που μπορεί λιγάκι και να σε φοβίσουν, ιδιαίτερα αν μέσα σου κρύβεις ένα μικρό ψήγμα αγοραφοβίας, όπως εγώ. Σ’ αυτήν, αλλά και σε κάθε περίπτωση, ο Αντρίκος είναι ο άνθρωπός σου. Αυτόν που θα επέλεγες κι εσύ, ακόμη και αν δεν σου τον είχα συστήσει εγώ.
Αντρίκος, ένα νόστιμο παντοπωλείο στο Παλαιό Φάληρο
«Παντοπωλείον» γράφει στην ταμπέλα του και δεν λέει ψέματα, όπως θα διαπιστώσεις και από το ψυγείο με τα αλλαντικά, τα τυριά και τις λοιπές ελληνικές λιχουδιές, τις οποίες μπορείς και να γευτείς επιτόπου σε κάποιο από τα λιγοστά τραπέζια του, που όλα έχουν ορθάνοιχτη θέα στο δρόμο. Και τα οποία μπορείς να συνδυάσεις με το καταπληκτικό, σπιτικό, προζυμένιο ψωμάκι τους, μέσα σε έναν νοσταλγικό διάκοσμο που θυμάται ακριβώς πώς ήταν το παλιό, νοσταλγικό μπακάλικο, εκείνο που έβγαζε στους θαμώνες της γειτονιάς σαλαμάκι, μορταδέλα και κασέρι στη λαδόκολλα, να κάνουν παρέα στο ουζάκι τους.
Τα φωτισμένα ράφια με τα λογής αποστάγματα και τα αλλαντικά που κρέμονται από το ταβάνι, τα παλιά πλακάκια και οι ξύλινες καρέκλες, όλα σε επιστρέφουν σε ένα μαγαζί σε ανθρώπινη διάσταση, έναν χώρο σαν φωλιά από μνήμες, το οποίο έφτιαξαν δέκα χρόνια πριν δυο νέα παιδιά, ο Ανδρέας Μπουλέτος και ο Γιάννης Παπαδημητρίου. Ακόμη και αν δεν το ξέρεις πως στην κουζίνα μαγειρεύει η Χριστίνα Βαβάση, θα το νοιώσεις με την πρώτη μπουκιά πως πίσω στα μετόπισθεν μεγαλουργεί μια μαμά, μια αδελφή, μια γυναίκα εν πάση περιπτώσει. Ό,τι και να παραγγείλεις έχει αυτή τη βαθιά νοστιμιά του σπιτικού -όταν το σπίτι είναι τυχερό και διαθέτει μαγείρισσα της προκοπής.
Τι θα φας στον Αντρίκο;
Ξεκινώντας με σαλατικά, αξίζει να δοκιμάσεις την ελληνική μπουράτα, με τα γλυκά ντοματίνια, που συνδυάζει μια ελληνίδα κόπα σε λεπτές φέτες και μια εξίσου ελληνίδα μοτσαρέλα με το άρωμα του βασιλικού. Πίσω σε νοστιμιά δεν πάει και η πράσινη σαλάτα με το σύκο, το σουσάμι, το καπνιστό ψαρονέφρι και το ξύγαλο, ένας ωραίος τρόπος να γευτείς τα προϊόντα που φλέρταρες στο ψυγείο, μπαίνοντας. Από τα τοπ και κορυφαία, τα αχτύπητα ντολμαδάκια, που έχουν όλα όσα σου υπόσχεται το τέλειο ντολμαδάκι: τρυφερό φύλλο, διόλου διαλυμένο ρύζι, μυρωδικά και αυτή την αίσθηση πως έχουν μαγειρευτεί σε ελαιόλαδο που δεν τσιγκουνεύτηκε η μαγείρισσα. Της ιδίας κατηγορίας και οι κεφτέδες, τραγανοί, μπαμπάτσικοι, με τόσο ψωμί που να μην κρύβει τη νοστιμιά του κιμά.
Στο μενού πρωταγωνιστούν τα αυγά και οι τηγανητές πατάτες που θα τις βρεις με χοντρό αλάτι και πάπρικα ή με αυγά μάτια και ξινομυζήθρα. Όσο πολυφορεμένο και να είναι ένα πιάτο, πάντα θα αγαλλιάζεις όταν το βρίσκεις σε εκτέλεση που ξεχωρίζει: πατάτα χοντροκομμένη, κομμένη στο χέρι, αληθινή, αλάδωτη και τραγανή και πάνω της να ισορροπεί το αυγό με τον μελάτο κρόκο. Δοκιμάζοντας τη νοστιμιά του, συνειδητοποίησα πως τα αυγά που τρώμε έχουν πλέον μια τόσο ουδέτερη γεύση, που έχουμε ξεχάσει πώς ήταν το παλιό, νόστιμο αυγό. Εδώ, ξανασυναντιέσαι μαζί του.
Τα σιουφιχτά μακαρόνια με τον χοιρινό καβουρμά, είναι μια πολύ ιδιαίτερη μακαρονάδα που δεν μοιάζει με όσες ανάλογες έχεις δοκιμάσει. Αυτή έχει κάτι το γλυκόξινο και το καυτερό, που με έναν αδιόρατο τρόπο, εξαίσια σε ταξιδεύει και κάπου αόριστα στην Ανατολή. Πιάτο της μοιρασιάς και της παρέας, το ίδιο νόστιμο με τον μπεκρή μεζέ, που σε πάει κατευθείαν στην παλιά ταπεινή μαγειρική: σάλτσα ισορροπημένη, χωρίς φλυαρίες, αβίαστη γεύση των τριών, ταπεινών υλικών πάνω σε ένα νόστιμο, τρυφερό κρέας. Ωραίο και το μαστέλο σαγανάκι με λίγο μέλι και σουσάμι, όλη του η μαγκιά στο λεπτοκομμένο κομμάτι που λιώνει ομοιόμορφα και ηδονικά.
Το κοτόπουλο στη βέργα είναι στο σύνολό του μια πανδαισία: χοντρά και ζουμερά φιλετάκια κοτόπουλου περασμένα στη σούβλα, πλάι τους πιτούλες, μια μερακλίδικη πατατοσαλάτα με ψιλοκομμένη ντομάτα, κρεμμύδι, πίκλα αγγουράκι και μαϊντανό και γιαουρτένια σος με μαγειρεμένη σάλτσα ντομάτας, όλα είναι εδώ για να σου αλλάξουν τα μυαλά: ένα ψητό κοτόπουλο μπορεί και να μην είναι τόσο βαρετό όσο νομίζεις.
Αν όλα αυτά δεν σε έχουν συγκινήσει, σου έχω το συκώτι. Ίσως το πιο ζηλευτό πιάτο της βραδιάς. Άψογο ψήσιμο, αυτό που αφήνει ζουμερή την κάθε λωρίδα του συκωτιού, παρέα με λεμονάκι και ρίγανη, ένα πιάτο που από μόνο του μπορεί να σε φέρει ως το Παλιό Φάληρο.
Τον Αντρίκο τον λες μεζεδοπωλείο, τον λες και φαγητό από καρδιάς, με ένα μενού που σε γαργαλάει να το δοκιμάσεις ολόκληρο. Νοστιμιά, χαμηλοί τόνοι γιατί ποτέ δεν θα πάψουμε να ζητάμε τα κλασικά και αγαπημένα στην καλύτερή τους εκδοχή.
17°
