Μια Γοργόνα που κάνει τέλεια μεζεδάκια στις… ακτές του Παγκρατίου

Η Ευφράνορος, στο ημικυκλικό της κομμάτι, αυτό που κοιτά κατάματα τον Προφήτη Ηλία, κάποτε ήταν δρόμος. Με τα διακριτικά, παλιά καφέ και τα ζαχαροπλαστεία του, τα οποία κανείς δεν σκοτωνόταν και να τα γεμίσει. Τώρα πια, στις ώρες αιχμής, σου εύχομαι να μην έχεις αυτοκίνητο και να μην χρειαστεί να περάσεις από κει. Ανάμεσα στο Profitis, το Agave, το Spritzeria και κάποια άλλα που δεν συγκρατώ, καθημερινά γίνεται το αδιαχώρητο και ο αλαλαγμός μαζί. Ο Προφήτης Ηλίας απέναντι, από άνθρωπος των βουνών που ήταν, έχει πια δανειστεί την ταυτότητα του άλλου, του χορευταρά Ησαΐα. Να φανταστείς ότι φίλοι μου που έμεναν από πάνω, απλά πούλησαν το σπίτι τους με το όραμα να κοιμηθούν μια νύχτα σαν άνθρωποι. Στον αντίλογο και στις σκοτεινές μέρες που ζούμε, όπου και να γίνεται το πάρτι, ευλογημένο ας είναι από όποιον προφήτη να ’ναι. Και μόνο που κάποιοι ακόμη διατηρούν μια όρεξη για φλερτ/ξεσάλωμα/ζωή και άλλα τέτοια ωραία και λησμονημένα, είναι μια σοβαρή ελπίδα για την ανθρωπότητα, και την Αθήνα πιο συγκεκριμένα.

Η Γοργόνα είναι ένα νέο και νόστιμο καφενείο στο Παγκράτι

Πάνω ακριβώς στον συγκεκριμένο κλοιό, ήρθε να προστεθεί και μια Γοργόνα, ηλικίας σκάρτα δυo-τριών μηνών, μαγαζί γωνία και φτιαγμένο από μια ομάδα στην οποία συμμετέχουν τα παιδιά του Profitis και άλλοι επιτυχημένοι επιχειρηματίες της περιοχής. Έξυπνη ιδέα για να διοχετεύσουν τον Profiti-κό κόσμο και στο απέναντι πεζοδρόμιο, τώρα που πιάνουν και οι καύσωνες.

Η Γοργόνα μας συστήνεται σαν καφενές. Η έννοια του οποίου φαίνεται γερά ριζωμένη στην ελληνική ψυχή. Ο καφενές βρίσκει τον τρόπο του να μιλήσει σε όλες τις γενιές, να προσαρμοστεί στον γαστροκαφενέ, στο εναλλακτικό καφενείο, στο μουσικοκαφενείο και σε ο,τιδήποτε συμβαίνει γύρω από μικρά τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο, με μπίρες, ρακές και κρασί στο κλασικό, παλιό κρασοπότηρο, σαν αυτό της Γοργόνας. Η οποία δεν ανήκει σε καμιά από αυτές τις καφενο-κατηγορίες αλλά σε κάτι άλλο, που δεν έχουμε ξαναζήσει. Στα έξω της, μια ήσυχη Τρίτη βράδυ που την επισκέφτηκα εγώ, θα βιώσεις αυτή τη χαλαρή καφενειο-ατμόσφαιρα, για την ακρίβεια γύρω μου εντόπισα μόνο κορίτσια όλων των ηλικιών, σε μικρές συντροφιές. Με μεζεδάκια και κάτι στο ποτήρι, εξομολογήσεις, γκομενικές κουβέντες, Ρένα Κουμιώτη, Κόκοτα και Μοσχολιού.

Τι θα φας στη Γοργόνα;

Ένα κορίτσι και στην κουζίνα, η Αμάντα Κοντογιώργου-Ιακωβίδη, η οποία μαγειρεύει ένα όσο χρειάζεται μικρό μενού, με κάποια μπεστ-σέλερς της μεζεδοκατάστασης. Θα σου συστήσω το στρογγυλό τηγανόψωμο με την τραγανή ζύμη, πασπαλισμένο με τριμμένη φέτα και τα εξίσου τραγανά και αλάδωτα τυροπιτάκια. Πήραμε και κεφτεδάκια, στρουμπουλά και κρεατένια, ντολμαδάκια, καγιανά και το πιάτο-σουξέ, φρέσκια ψιλή, τηγανητή πατατούλα με αβγά μάτια. Ατού, το μελάτο, νόστιμο αβγό, το σωστά ψημένο που αγκαλιάζει ιδανικά την πατατούλα. Έχει και μελιτζανοσαλάτα και ποικιλία όπως παλιά, με γραβιέρα, ελιές, ντομάτα και σαλάμι αέρος, έχει ντάκο, ομελέτες, σαγανάκι με μαρμελάδα σύκου και τηγανιά κοτόπουλο με θυμάρι ή με μανιτάρια για τους βίγκαν. Και όλα κυλούν αργά, νωχελικά και νέο-καφενεδίστικα, όταν από το «μέσα», το οποίο σχεδόν εξολοκλήρου καλύπτει το μπαρ, σε μια διάθεση διχασμού που δεν θυμίζει καθόλου καφενείο, νοιώθεις να ανεβαίνουν οι εντάσεις και τα βόλιουμ.

Είναι και ο Μπάμπης -τον ξέραμε από παλιά που δούλευε στο Balthazar-, ο οποίος δεν σε αφήνει ν’ αγιάσεις λες και το ‘χει τάμα να σου κλέψει τον ύπνο. Έρχεται με σφηνάκια τεκίλας -χρόνια είχα να το ζήσω αυτό-, η μουσική αρχίζει να παρεκκλίνει προς την πλευρά της 60ς καψούρας κι από κει και πέρα, δεν μπορώ τίποτα να σου εγγυηθώ. Παρά μόνο για τη νοστιμιά της καρυδόπιτας με τη μεστή, σωστή σάρκα και το μοσχοβολιστό καϊμάκι παγωτό και το ωραιότατο γαλακτομπούρεκο με το τραγανό φύλλο, γλυκά που δεν τα περιμένεις τόσο άψογα και νόστιμα σε έναν καφενέ. Και με την ευκαιρία να σημειώσω ότι το Παγκράτι εξελίσσεται σε ναό και πιάτσα του άπαιχτου γαλακτομπούρεκου, το οποίο και ξαναέγινε μόδα σε όλη την Αθήνα.

Τις νύχτες με κόσμο, η ψυχή της Γοργόνας αλλάζει. Και τότε είναι που θα διαπιστώσεις την άλλη ταυτότητά της. Το καφενείο στην εποχή του gentrification, οι όρθιοι στο πεζοδρόμιο με ένα ποτήρι στο χέρι, φασαίος προορισμός, στην πιο φασαία και ποζάτη πιάτσα της Αθήνας, με κοκτέιλ όπως negroni με δίκταμο και americano με βύσσινο, twisted ελληνικότητα, την οποία επιμελείται ο Μανώλης Λυκιαρδόπουλος.

Άμα πάλι είσαι νοσταλγός του τέως Παγκρατίου, θα προτιμήσεις τη Γοργόνα πρωινή, στο πεζοδρόμιο, ήσυχη, χαλαρή και με περαντζάδα της γειτονιάς, σαν ένα παλιό Λέντζο που όμως δεν αποκλείει τα κορίτσια από τα τραπεζάκια του. Με βραστά αυγά και ψωμάκι ψημένο, βουτηγμένο στον κρόκο. Πιάτο καφενεδίστικο, με την-παλιά-βούλα!

Ευφράνορος 35, Παγκράτι, 2107014462