Στο Thirio για κόκορα παστιτσάδα (σε cinnamon roll) και κουβέντα με τους διπλανούς σου

Το μαγαζί μπορεί να είναι μια σταλιά, αλλά με ένα περίεργο τρόπο, αυτό είναι και το δυνατό του χαρτί. Σωστό Thirio. Έτσι το λένε μια και χώρο μπορεί να μην έχει, χιούμορ όμως διαθέτει μπόλικο. Δεκαέξι άνθρωποι χωράνε όλοι κι όλοι, ούτε ένας παραπάνω. Σήμερα είμαι μία από αυτούς τους δεκαέξι, βρίσκω τη θέση μου στην μπάρα μπροστά στην κουζίνα, θέση που πάντα προτιμώ σε όλα τα εστιατόρια όταν την προσφέρουν. Εδώ πάντως είμαι τόσο κοντά στη δράση που σχεδόν νιώθω σαν να είμαι μέρος του «πληρώματος» – λίγο να απλώσω το χέρι μου και θα πιάσω το τηγάνι!

«Τι καλό τρώτε;», «Κόκορα! Να τον πάρετε οπωσδήποτε!». Αναπόφευκτα πιάνω κουβέντα με το διπλανό μου. Γελάει η Αγγελική (Πανταλέων) που μαζί με την Αφροδίτη Βέντη, τον Χάρη Βέντη και τον σεφ Θωμά Μάτσα δημιούργησαν το Thirio: «Ναι, αυτό συμβαίνει! Παρατηρώ αγνώστους να μοιράζονται ακόμη και το φαγητό τους! Και τρελαίνομαι που βλέπω τον κόσμο να γίνεται μια παρέα κάθε βράδυ! Άγνωστοι που τρώνε μαζί και γελάνε. “Γνωρίζεστε;” τους ρωτάμε και μας λένε “τώρα μόλις!”». Πόσο μοναδικό είναι αυτό; Συνεχίζει η Αγγελική: «Εγώ ήθελα να φτιάξω ένα δικό μου μικρόκοσμο, με τους όρους μου. Όταν είδα τον χώρο, είπα “και για φαντάσου μία μπάρα που ο μάγειρας εξυπηρετεί τον πελάτη…”. Και το ήθελα όσο πιο απλό γίνεται, χωρίς διακόσμηση: το φαγητό είναι το στολίδι του».

Τι μαγειρεύει ο Θωμάς Μάτσας στο ολοκαίνουργιο Thirio;

Ο Θωμάς Μάτσας (Striggla, Pappu, Βουλκανιζατέρ) γλυκομίλητος και προσηνής («ένας συγκινητικά καλός άνθρωπος» όπως τον περιγράφει η Αγγελική), αφήνει μπροστά μου ένα καυτό ζυμωτό ψωμάκι μαζί με ένα πιατάκι που περιέχει βλαστάρια κάπαρης, ελιές και μπόλικο ελαιόλαδο (πολλές βούτες). Το επόμενο πιάτο (που είναι και το αγαπημένο μου) έχει περισσότερη δράση: Ο Θωμάς ακουμπάει ένα άδειο πιάτο μπροστά μας, ρίχνει μέσα παραπούλια από μια μπασίνα, ύστερα τα πασπαλίζει με μυρωδικά -«για να δώσουμε λίγο άρωμα»-, μπούκοβο και τραγανό, θρυμματισμένο σουτζούκι (που, πραγματικά, δεν χορταίνεται!).

Στην ουσία, αυτό που αλλάζει στο Thirio είναι ότι αυτό που σε άλλα εστιατόρια λέμε «πάσο», το στήσιμο και οι τελευταίες λεπτομέρειες ενός πιάτου, εδώ γίνεται μπροστά σου, πιο κοντά σου δεν γίνεται. Και αυτό έχει και ένα επιπλέον προσόν: είσαι σε απευθείας σύνδεση με τον ίδιο τον άνθρωπο που μαγείρεψε το φαγητό σου. Οπότε και ο Θωμάς Μάτσας μπορεί να σε ρωτήσει (και θα το κάνει) πόσο καυτερή τη θες την τυροκαυτερή σου (με φέτα, γκερεμέζι, πράσινο τσίλι και μπούκοβο) και να πράξει αναλόγως. Σαν να έχεις προσωπικό σεφ, ένα πράγμα! «Η ιδέα ήταν να κλέψουμε λίγο από αυτή την αμεσότητα που έχουν οι barmen και οι ασιατικές κουζίνες και να σερβίρουμε ελληνικό φαγητό», λέει ο σεφ και μας σερβίρει ένα ντολμά με πρόβειο και μοσχαρίσιο κιμά, μάραθο και αυγολέμονο, τον οποίο και καψαλίζει επί τόπου.

Παστιτάδα-cinnamon roll και πίτα στο τάπερ

Υπάρχουν δύο πιάτα που γνωρίζουν τεράστιο σουξέ στο Thirio. Το πρώτο είναι ο κόκορας παστιτσάδα που είναι όντως κόκορας μερακλίδικος σε πεντανόστιμη σαλτσούλα, αλλά έρχεται σε μορφή… cinnamon roll! Για «γλάσο» έχει κρέμα μετσοβόνε και είναι τόση η ομοιότητα με το δημοφιλές γλύκισμα που η γεύση του σε ξαφνιάζει – με τίποτα δεν περιμένεις ότι θα φας κάτι αλμυρό. Το δεύτερο πιάτο είναι η πίτα της μαμάς (με γιαούρτι, φρέσκα αρωματικά και φέτα Λιβαδειάς), που ο Θωμάς είχε την ιδέα να σερβίρει μέσα στο τάπερ της μανούλας! Ξέρετε ποιο τάπερ: εκείνο το γυάλινο, το «καλό», με το καπάκι που κλείνει σωστά, και που αν το χάσεις, χάθηκες (όλες οι μάνες έχουν φετίχ με τα τάπερ ή μόνο η δικιά μου;).

Δοκιμάσαμε επίσης ένα (φανταστικό!) λουκάνικο με λιαστή ντομάτα και μετσοβόνε, όπως και τον πληθωρικό κόκορα που σερβίρεται με τηγανιτά gnocchi, λάδι βασιλικού και τριμμένη φέτα. Γενικά, ο Θωμάς ως γνήσιος Λειβαδιώτης, μια αδυναμία στη φέτα την έχει. «Τη βάζω σαν μπαχαρικό», μας είπε. Για εμένα, βέβαια, αυτός ο κόκορας είναι πεντανόστιμος, κανένα «μπαχαρικό» δεν θέλει, ούτε το χρειάζεται.

Κλείσαμε με δυο γλυκά που πολύ χάρηκα όταν τα είδα στο μενού: τουλουμπάκια με ζεστή σοκολάτα, κανέλα και γαρίφαλο, μέλι και σαλέπι (!), και ένα εκπληκτικό ρυζόγαλο αλά crème brulee με καραμέλα, τζίντζερ και βανίλια. Το τελευταίο καταφθάνει μαζί με τον σεφ που κρατάει το φλόγιστρο ανά χείρας και σιγοκαίει την επιφάνεια του ρυζόγαλου μέχρι να αποκτήσει αυτή την καραμελένια κρούστα της crème brulee. Υπέροχο!

Για να συνοδεύσεις το γεύμα σου θα βρεις ωραία κρασιά σε ωραίες τιμές (πολλά και σε ποτήρι), αλλά κυρίως θα βρεις την ευγενική παρέα των ξένων. Το Thirio σύντομα θα μεγαλώσει το χώρο του, αλλά όχι εξωφρενικά. Από τις 16 θέσεις θα πάει στις 25 και έτσι θα εξακολουθήσει να είναι ένα εστιατόριο που μας φέρνει πιο κοντά.

Ναυάρχου Νικοδήμου 2, Σύνταγμα, 211 0088648, Instagram: @thirioathens