Στο Orbital για θεσπέσιους λαχανοντολμάδες, παστουρμαδόπιτα θεά, πετεινούς σένιους και φασαίους σπέσιαλ

Ένα βήμα από τη στάση μετρό Αγίας Σοφίας, στην παλιά κάβα του Σκανδάλη, ο μάγειρας Γιάννης Λουκάκης και ο pastry σεφ Σπύρος Πεδιαδιτάκης έστησαν το Orbital, με στρατηγική σαφή και σοφή, τόσο ως προς το μενού όσο και ως προς την αισθητική και τη φιλοσοφία του σημείου. Η λέξη κλειδί για το νέο τους εγχείρημα είναι σιδηρόδρομος: «Φουρνοζαχαροπλαστειοφαγοποτείον».

Ανοιχτό από νωρίς το πρωί, το Orbital προμηθεύει με ψωμιά και γλυκά όχι μόνο τη Μούργα και την +τροφή (τα δυο εστιατόρια που συνεχίζουν να αριστεύουν στο πεδίο της γαστροταβερνιακής θεσσαλονικιώτικης φαγοποτείας), αλλά τα προζύμια και οι ζάχαρές του είναι ελεύθερες (κοπιάστε επομένως) και για όσους διαβάτες περνούν από το σημείο της Πλάτωνος που τρέχει να φιληθεί με την Εγνατία. Ένας εκλεκτός φούρνος και μια αδαμάντινη ζαχαροπλαστική, επομένως, στεγάζονται εντός του Orbital, μαζί με ένα εστιατοριάκι κόσμημα, που αναδύεται τη στιγμή που η μέρα πέφτει και το παρακείμενο γράμμα m του υπόγειου τρένου ανάβει σημαίνοντας πως σερβίρεται το δείπνο.

Είμαστε τυχεροί (δύο άτομα) και έτσι βρίσκουμε τραπέζι, καθώς ο χώρος προσφέρει μετρημένες θέσεις και μηδέν κρατήσεις - εμφατικά το διασαφηνίζουν οι εμπνευστές: κρατήσεις δεν γίνονται. Κάποιοι ξινίζουν με τη νόρμα, εμείς καθόλου, τα καλά πράγματα κόποις κτώνται και ευφραίνουν. Κάποιοι μπορεί να στριτζώσουν (Θεσσαλονίκη είσαι, οπότε συνεχώς κάποιοι για να αποκτήσουν υπόσταση δηλώνουν βαριά πεπόνια) με την ατμόσφαιρα. Ψιλοσκοτεινό σαν γιάφκα γκουρμεκλήδων, με ροκ και φανκ σε ωραία ένταση, ώστε και να τρως για πρώτο πιάτο μοσχαρόσουπα με γλώσσα, νουντλς καφέ ρυζιού με αυγό και φρέσκο κρεμμύδι (μούρλια) και να ακούς με ευκρίνεια τους στίχους από το Lazarus του Bowie, το Orbital δεν το λες ινσταγκράμαμπλ ή εστιατόριο τύπου in crowd και εσύ εδώ καλή μου. Για να φας έρχεσαι, διαβάτης είσαι, περαστικός, κάτσε όπου βρεις και μην περιμένεις τεμενάδες, αυτό θα πει urban εστιατόριο δίπλα στο σταθμό της Αγίας Σοφίας: κόσμος να μπαίνει, κόσμος να βγαίνει και βέβαια οι φασαίοι κυνηγοί του φάση μπόινγκ ήδη το πήραν χαμπάρι και συνωστίζονται.

Καταφέραμε όμως και καθίσαμε δύο άνθρωποι και… τι να πρωτοϋμνήσω; Τους λαχανοντολμάδες με χοιρινό και μοσχάρι που πλέουν προκλητικά μέσα σε ένα τέλειο αβγολέμονο; Θα το κάνω, τιπάροντας με τη συμβουλή: βουτήξτε άφοβα και οπωσδήποτε το προζυμένιο σας ψωμί επαναλαμβάνοντας τρεις φορές από μέσα σας «ω ρε Λουκάκη, ω ρε παιδιά που σας δίδαξε ο Λουκάκης, ω ρε φίλοι, τι θαύμα είναι αυτό;». Το ίδιο μάντρα επαναλάβαμε και με την προζυμένια πίτα με τον πρόβειο παστουρμά, τη ντομάτα και το λιωμένο κασέρι, όπως και με το ίδιο μάντρα δοξάσαμε το σνίτσελ πετεινού με πουρέ πατάτας, σάλτσα παστιτσάδας, μπάμιες πίκλα και εξαίσιο μείγμα μαγιονέζας με σινάπι. Η συνοδός μου έπινε ξανθιά βιολογική Brinks, εγώ Ροδίτη 24 από το κτήμα Microbios από τη Γαστούνη, και κατέφθασαν επίσης: ξηρός ανθότυρος με μαύρο σταφύλι και αφράτο τυρόψωμο, ατακαριστός με αυγά μελάτα και μοσχαρίσιο λουκάνικο.

Συνολικά τα πιάτα του Orbital ξεκαθαρίζουν με ενάργεια το μαγειρικό ήθος του Λουκάκη. Aπλά πράγματα, βιολογική ύλη, όχι τζιριτζάντζουλες, στρωμένο φαγητό, απλό, συγκινητικό και ξάστερο. Ο κατάλογος, από όσο κατάλαβα, αλλάζει συναγωνιζόμενος τη γρήγορη ταχύτητα του μετρό που περνάει κάτω από το δάπεδο του εστιατορίου, εξού κι ενώ πήγαμε προδιατεθειμένοι για να δοκιμάσουμε τα ψητά σύκα με θόγαλο και τα μακαρόνια σε μοσχαρόζουμο με τυρί, τα οποία υμνούν οι φίλοι που κάθισαν πριν από εμάς, σόρι γκάιζ, απουσίαζαν.

Ώρα και για λίγο Πεδιαδιτάκη: σβήσαμε γλυκά με μια τάρτα κρέμα με καραμέλα και φουντούκι, ντουετάκι στο πιάτο με μαλακό κέικ κακάο, κρέμα πικρής σοκολάτας και σύκα. Πληρώσαμε τριανταπέντε ευρώ το άτομο και τραβώντας για το σπίτι καταλήξαμε ομόφωνα πως σε λίγες μέρες, όταν λόγω του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου πλακώσουν στην πόλη οι Αθηναίοι καλεσμένοι, δεδομένου του Αττικού θρύλου Άκρα, της Φλόγας στην Πάρο και των βόρειων αστεριών Μούργα και +τροφή, στο Orbital των Λουκάκη - Πεδιαδιτάκη, θα γίνεται πατείς με πατώ σε. Στοίχημα;