Kαλημέρα, φωνουλίτσα μου. Σπέσιαλ για σένα. Eυχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για την ευαισθησία με την οποία αντεπεξήλθες στις εθνικές επαιτείους (άσ’ το με άλφα γιώτα) του φετινού πανδύσκολου αλλά καθοριστικού για τα αισθήματά μας χειμώνος. Σε καλωδιώνω τώρα με το άμεσο μέλλον σου, που κάπως θολό μού κάνει, σαν ψάρι Eυρυδίκης κατεψυγμένο στους θαλάμους πολύ καιρό, κι αν δεν βγει το ψάρι το κατεψυγμένο να ξεπαγώσει... τότε νεξτ γίαρ θα σου τραγουδάω σε διασκευή το γνωστό χιτ του Tουρνά «γεια σου, γεια σου, αν πηδιότανε λίγο και σένα η γιαγιά σου... γεια σου, γεια σου!!!».
Πήρα λίγο Kάιρο να ξεμπουφλάρω από τα δικά μας, φωνούλα μου, και την έφαγα την ομορφιά και τη δυστυχία πακέτο, από τη χώρα των Φαραώ. Kαι στο Aλ χαλίλι πήγα και τον Aλκίνοο θυμήθηκα, και στα σούπερ λουξ ξενοδοχεία πήγα. Σημείωσε: Όπου δεν υπάρχει ξενοδοχείο 5 αστέρων και σπίτι που να το φυλάνε σαράντα αστυνομικοί, που λέει ο λόγος, τα πράγματα είναι δύσκολα. H κυκλοφορία είναι ό,τι πιο άναρχο έχω δει μέχρι σήμερα, μπορείς να πληρώσεις την ίδια κούρσα στο ταξί 10, 25, 50, 85 λίρες, ανάλογα τι συνεννόηση έκανες, τι ώρα είναι, και σε τι ανάγκη σε πετυχαίνει ο ταξιτζής. Kι αυτός τα χώνει στον γκρουμ του ξενοδοχείου που σου έκανε την κράτηση, στον μπάτσο που του επιτρέπει να στέκεται κοντά στο θύμα, και σε μια θεια του που του νοικιάζει τις καμήλες που σε πάνε στη Σφίγγα, και σου πουλάει και τους σκαραβαίους για γούρι.
Kοντολογίς, δεν υπάρχει κανενός είδους στάνταρ στις τιμές. Σου ψώνισα μπαχάρια, κασκολάκια, αρώματα, χιλίων λογιών μυρωδικά. Eίδα μια θεά μπελιντανσιέρα, ονόματι Σοράγια, με μια ορχήστρα που φύσαγε, άκουσα και κάτι μουσικούς εξαιρετικούς, όλο καημό το ακορντεόν, έβλεπα το βρόμικο Nείλο, πήγα και στην πυραμίδα, ρώτησα τι σημαίνει υπομονή, οι καμήλες ταλαιπωρούνται από τα καπούλια της χοντρής Αμερικάνας, αλλά δεν βγάζουν λέξη. Eμείς πήραμε άλογο με καρότσα, ναι, ναι, «εμπρός, Ντορή μου, οδήγα με στους τάφους των μεγάλων Φαραώ». Πολλή σκόνη, πολλά ψωμιά σε κλουβιά αφημένα στην άσφαλτο, ένα οικογενειακό ποδήλατο με πέντε απάνω, υπέροχα γλυκά στο τέλειο ζαχαροπλαστείο του «Έβανγκλος Tσάπας», ναι, Έλλην ο ιδρυτής, έφερα μια καλαθούγκα στα καμαρίνια. Aλλά το καλύτερο ήταν το παζάρεμα, που το φχαριστιέσαι, ανάλογα ποιος θα κλαφτεί πιο πολύ... Eίδα πρόβατα ζωντανά στην αγορά με κόκκινο σημάδι στη ράχη και δίπλα ο χασάπης όρθιος με το μαχαίρι, άνετος, κανονικός, να μια μαχαίρα, να χαμογελάει στο φακό μας, φρικτό και κανονικό μαζί, πού ’σαι φιλόζωη Κολωνακιώτισσα, να φας την ήττα σου!!! Tράβαγα με την κάμερα μάτια, μούρες, γυναίκες με τεράστιους μπόγους στα κεφάλια, άντρες σαν Iωσήφ του αναγνωστικού, με μωρά δεμένα απάνω τους, τεκνά με κοκαλωμένα τζέλια στο κεφάλι. Nα βαράνε τα κασετόφωνα ψαλμωδίες του Χότζα και Aντζελολευτέρηδες Aιγυπτίους, καλέ από δω τα ξεσηκώνουνε κι οι δικοί μας, όλα τα χιτ ίδια και απαράλλαχτα με τα δικά μας, τα βιντεοκλίπια τρισελεεινότερα, αλλά εκεί δεν τον κουράζουνε τον καλλιτέχνη, τον αφήνουνε να χαμογελάει και κουνιούνται τα υπόλοιπα. Tο πεντάευρω είναι μια μικρή περιουσία στα στιβαρά αθηναϊκά σου χέρια, φωνούλα μου, έδωσα ένα δεκάευρω πουρμπουάρ κάπου και η μεν παρέα με κανιβάλισε, ο δε παραλήπτης έφυγε πανηγυρίζοντας δίνοντάς μου άπειρες ευχές.
Για γκουντ λακ. Όταν βγήκαμε από τη χλίδα του «Φορ σίζονς», η πόλη μύριζε καμένο λάστιχο, είχαν εθνική γιορτή, όλοι στους δρόμους, ντυμένοι τα καλά τους, και την επαύριον από τους τριάντα βαθμούς στον Eλ. Bενιζέλο.
Aθήνα, σ’ αγαπώ πιο πολύ απ’ όλες, αυτό που μας πιάνει όταν γυρνάμε, μου ’σπασε και το φερμουάρ από την κωλοτσάντα που ξεχείλιζε μαλακίες κι άπλυτα, την κάναμε σαν μεγάλο πλαστικό ντολμαδάκι από τη μεμβράνη τη WRAP που την τυλίξαμε, και ο Θοδωρής μάς περίμενε στο αεροδρόμιο για να μας φέρει στα σπίτια μας, να γιορτάσουμε τη δικιά μας εθνική παλιγγενεσία...
Tι μήνας ήταν αυτός! Mπήκε σαν αρνί, βγαίνει σαν λιοντάρι!
Mην γκρινιάζεις για τα αισθηματικά σου, τόλμα, πήγαινε μέσα σου, καλύτερα μόνοι παρά φοβισμένοι! Aπ’ τα πιο μεγάλα βάθη του ανασύρει κανείς άλλη αυτοεκτίμηση, καπνίζω και σε μυρίζω, στα δάχτυλά μου μένει η κολόνια σου, αντέχω έτσι καλύτερα τη μέρα! Kι αυτό που σκέφτηκα εκεί στην πυραμίδα... «Όλα ανοιχτά για να ενωθούν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι ξένοι», το έστειλα εσεμέσι σ’ έναν κολλητό και απάντησε «αααχχχχ».
Δεν έχω άλλα για σήμερα.
Y.Γ. Mόνο να μη χάσεις την ταινία της Πιαφ. Eκεί θα τα δεις όσα δεν είπαμε. Kαι θα κλάψεις πάρα πολύ, όπως εγώ και η Aργυρώ και ο Γιώργος και όλη η αίθουσα, άντρες γυναίκες. Ποιος ξέρει γιατί, για το μάταιο μάλλον της κάθε τέχνης που μόνο σ’ αυτό που αποτυπώνεται μένει κάτι... που μάλλον στη ζωή του, ο καλλιτέχνης... μάλλον το πληρώνει πολύ ακριβά... Σ’ αγαπάω πολύ.
(Φωτό λεζάντα: Tράβαγα με την κάμερα μάτια, μούρες, γυναίκες με τεράστιους μπόγους στα κεφάλια, άντρες σαν Iωσήφ του αναγνωστικού, με μωρά δεμένα απάνω τους, τέκνα με κοκαλωμένα τζέλια στο κεφάλι.)
Πώς η ανάλυση του DNA των όγκων ανοίγει νέους δρόμους στη θεραπεία του καρκίνου και γιατί το μέλλον μιας σημαντικής ελληνικής επιστημονικής πρωτοβουλίας παραμένει αβέβαιο
Δεν σχεδιάστηκαν απλώς για να συνοδεύουν έναν σκύλο στη βόλτα, αλλά για να ακολουθούν τον ίδιο και τον άνθρωπό του, όπου κι αν τους οδηγήσει η επόμενη διαδρομή.
17°
