Αργυρώ Θεοδωράκη: Η κόρη του Σταύρου Θεοδωράκη μιλά πρώτη φορά για τον πατέρα της

Η Αργυρώ Θεοδωράκη, κόρη του Σταύρου Θεοδωράκη, παραχώρησε την πρώτη της τηλεοπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Καλημέρα Είπαμε;», κατά τη διάρκεια της οποίας αναφέρθηκε και στη δυνατή σχέση που έχει με τον πατέρα της και πώς βίωσε το πρόβλημα της υγείας του.

Στην εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε στην κάμερα της εκπομπής «Καλημέρα είπαμε;» και τη δημοσιογράφο Πένυ Καβέτσου στην ΕΡΤ, η Αργυρώ Θεοδωράκη μίλησε για τη μάχη που έδωσε ο πατέρας της με τον καρκίνο αλλά και στην περίοδο που ο Σταύρος Θεοδωράκης ασχολήθηκε με την πολιτική.

«Την παραβίαση της προσωπικότητας την ένιωθα μικρή, όταν κυκλοφορούσαμε μαζί με τον πατέρα μου και με ενοχλούσαν πολλά πράγματα. Μπορεί να έτυχε να πάμε μαζί στην Επίδαυρο, όταν ήμουν μικρή, που εγώ δίψαγα να δω την παράσταση και περίμενα να κάτσω στη ζεστή πέτρα της Επιδαύρου, για να δω απλά τις κάμερες να έρχονται κατά πάνω μας και έφυγα τρέχοντας».

«Έχω πολύ αδυναμία και τρέφω πολύ θαυμασμό στον μπαμπά μου, όμως εκείνος ποτέ δεν με έσπρωξε να γίνω δημοσιογράφος, πάντα μου έλεγε να γίνω φωτογράφος. Θαυμάζω το μεράκι στον πατέρα μου, που τρέχει για όλους. Όταν είχε μπει για λίγα χρόνια στην πολιτική, με είχε διαλύσει. Δε μ’ άρεσε», είπε στη συνέχεια η ηθοποιός.

«Όταν ο πατέρας μου έδωσε μάχη με την υγεία του, ειλικρινά ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Ήμουν 22 ετών και με διέλυσε. Με διέλυσε, ναι. Δεν μπορούσα να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τον μπαμπά μου, ακόμα δεν μπορώ», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Αργυρώ Θεοδωράκη, η οποία ασχολείται με την υποκριτική, αναφέρθηκε στο επάγγελμά της, αποκαλύπτοντας πως κάνει δύο δουλειές για να βγάλει τα προς το ζην.

Σχετικό Άρθρο

Κοσμος Η κόρη του Σταν Λι αρνείται ότι κακοποίησε τους γονείς της

Newsroom 16.04.2025, 14:59

«Είμαι και σερβιτόρα. Για να πω την αλήθεια θα ήθελα να ζω από το επάγγελμα του ηθοποιού, αλλά δεν είναι εφικτό ακόμα. Το ήθελα από μικρή, πήγαινα πολύ στο θέατρο με την μητέρα μου και ήμουν μέλος της θεατρικής ομάδας του σχολείου. Ήταν το μόνο πράγμα στο οποίο αφοσιωνόμουν».