Νίκος Ζαχαριάδης: Ένα γέλιο λιγότερο

Πόσο δύσκολο να πεις κάτι για έναν φίλο που φεύγει ξαφνικά και σε αφήνει σε κατάσταση σοκ, να μπερδεύονται επάνω στην οθόνη λέξεις και τρεμάμενα χέρια, μέσα σου σκέψεις, εικόνες και ένας απότομος πόνος στο στήθος.

Ο Νίκος δεν είναι απλώς φίλος, είναι «ίδια ράτσα» γιατί μιλάμε-μιλούσαμε με το ίδιο χιούμορ, ήμασταν στην ίδια κατηγορία, στην ίδια σειρά, στο απέναντι γραφείο. Μέχρι πρότινος, καθόμασταν αντικριστά, μας χώριζε ενάμιση μέτρο. Έβλεπα το μισό του κεφάλι να προβάλει από το επάνω μέρος της οθόνης του υπολογιστή – κι εκείνος προφανώς το δικό μου μισό. Πετάγαμε λέξεις ο ένας στον άλλο και συμπληρώναμε το δεύτερο συνθετικό τους, δεν χρειαζόταν τίποτ’ άλλο για να συνεννοηθούμε. Ο Νίκος συναρμολογούσε φράσεις και σύνθετους όρους για να περιγράψει την παράνοια της επικαιρότητας και τις συμπεριφορές, μέσα από μία καινούργια, δική του γλώσσα, ένα πάρτι σολοικισμών και ευφυούς Jabberwocky. Λάτρευα τα λεξικά που έφτιαχνε, πολλές φορές ένοιωθα ότι μόνο εκείνος μπορούσε να κατανοήσει μια άποψη που με έπνιγε να την πω κάπου και να μη γυρίσει άσφαιρη πίσω σε μένα. Πυροδοτούσαμε το ίδιο γέλιο και οι δυο μας, ο ένας του άλλου. Μου έλεγε «έλα να δεις», πλησίαζα την οθόνη του υπολογιστή του και δεν μιλούσε καν, έδειχνε το νέο του δημιούργημα και τρελαινόταν να μας κάνεις όλους να γελάμε, έπαιζε την επικαιρότητα με το ένστικτο της κωμωδίας, έφτιαχνε τα κολάζ του με χειρουργική λεπτομέρεια, κοφτερό, καταλυτικό χιούμορ, ήταν ένας καλλιτέχνης που νευρικά έψαχνε τη διέξοδό του.

Το ίδιο αριστοτεχνικά και κατακλυσμιαίου χιούμορ ήταν τα ραδιοφωνικά του κολάζ, τα ηχητικά ευρήματα που μπορεί να συνόδευαν μία ατάκα από δελτίο ειδήσεων, μία φράση της κυρίας Ράνιας της θυρωρού μας, έναν πάταγο της τηλεοπτικής σαβούρας που τον απογείωνε σε σουρεαλιστικό μονόπρακτο. Όπως έκανε και με τις συνομιλίες στη ραδιοφωνική του εκπομπή, όταν έκανε ερωτήσεις κι έβαζε το αυτόματο ρομπότ στο Google translate να του απαντάει.

[[{"fid":"864891","view_mode":"default","fields":{"format":"default","alignment":""},"type":"media","field_deltas":{"1":{"format":"default","alignment":""}},"link_text":null,"attributes":{"class":"media-element file-default","data-delta":"1"}}]]

Τελευταία, μιλούσαμε όλο και πιο συχνά για ζωγραφική, χρώματα, μπογιές, σκιές, εφαρμογές, χαρτιά και κόλλες. Έμοιαζε ανυπόμονος να αφήσει την υστερία της πολιτικο/τηλεοπτικο/κοσμικής πραγματικότητας που ξεπερνούσε πλέον κάθε σουρεαλισμό και να στραφεί στις δικές του, προσωπικές εικόνες. Έμοιαζε να θέλει να βρει το λιμάνι του στη ζωγραφική. Νομίζω το είχε βρει.

Μείναμε με ένα γέλιο λιγότερο.