Showbiz

Η συγκινητική ιστορία του Πέτρου Πολυχρονίδη με τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο»

«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια»

14.09.2026, 12:28
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Life in Athens Προσωπογραφία έρημου παλατιού

Στέφανος Δάνδολος

Μάρτιν Μπάρον: Συνέντευξη του γνωστού από το "Spotlight" δημοσιογράφου στην ATHENS VOICE

Πολιτικη & Οικονομια Μάρτιν Μπάρον: «Ο Τραμπ είναι αυταρχικός, η αμερικανική δημοκρατία κινδυνεύει»

Λουκάς Βελιδάκης

Σειρες Το «Ριφιφί»... της καρδιάς μας

Πόπη Διαμαντάκου

Ο Πέτρος Πολυχρονίδης αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με μια ιστορία από τα παιδικά τους χρόνια στη Νίκαια, πριν έρθει η μεγάλη επιτυχία.

Ο Πέτρος Πολυχρονίδης αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από μια προσωπική ανάρτηση, γυρίζοντας στα παιδικά τους χρόνια στη Νίκαια. Οι δυο τους μεγάλωσαν στην ίδια πολυκατοικία, πολύ πριν ο τραγουδιστής γνωρίσει την επιτυχία και γίνει ένας από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες.

Ο παρουσιαστής μοιράστηκε μια ανάμνηση από το καλοκαίρι του 1984, όταν ο 12χρονος Μαζωνάκης είχε στήσει κουκλοθέατρο στην αυλή και ζητούσε δύο δραχμές για την παράσταση. «Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν», ήταν η απάντηση που θυμάται μέχρι σήμερα.

Διαβάστε τι έγραψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης

«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.

Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.

🔙 Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.

Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά...

"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν".

Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε. ❤️

Αντίο...»