H Χριστίνα Μπόμπα μίλησε για τη δύσκολη περίοδο των εξωσωματικών: Είχα αρχίσει να σκέφτομαι πράγματα τρελά

Η Χριστίνα Μπόμπα ήταν καλεσμένη στο podcast της Ναταλίας Αργυράκη «Νέα γυναίκα μόνη δεν ψάχνει» στο Youtube. Η ίδια μίλησε για τις δυσκολίες που βίωσε στην προσπάθεια που έκανε με τον σύζυγό της, Σάκη Τανιμανίδη, μέχρι να αποκτήσουν τις κόρες τους και  για την περίοδο των εξωσωματικών.

Παρότι και οι δύο ήθελαν να γίνουν γονείς, τα πρώτα χρόνια του γάμου τους δεν κατάφεραν να κάνουν την επιθυμία τους πράξη. Όπως εξομολογήθηκε η ίδια, όσο περνούσε ο καιρός και η εγκυμοσύνη δεν ερχόταν μετά τις πρώτες εξωσωματικές, η πίεση αυξανόταν και εκείνη άρχισε να κυριεύεται από φόβους και αρνητικές σκέψεις, αμφισβητώντας ακόμα και την ικανότητά της να γίνει μητέρα.

Αρχικά, η Χριστίνα Μπόμπα ανέφερε πώς πήρε από κοινού με τον σύζυγό της την απόφαση να προχωρήσει σε εξωσωματική: «Οι δυο οικογένειες μας ήταν πολύ χαρούμενες για τον γάμο και τη συνύπαρξή μας. Ποτέ δεν μου είπαν αν θα κάνουμε παιδιά. Αμέσως όταν ήμασταν μαζί είχαμε πει ότι θέλουμε να κάνουμε. Δυστυχώς, δεν ερχόταν εύκολα. Πέρασαν τρία τέσσερα χρόνια δύσκολα που δεν ερχόταν και αναγκαστήκαμε να κάνουμε εξωσωματική. Τελικά, όλα καλά και τώρα είμαστε τέλεια! Και ευτυχώς που έγινε έτσι γιατί ήρθαν στη ζωή τα συγκεκριμένα αυτά παιδιά που μας ξετρελαίνουν. Τότε ήταν μια δύσκολη πορεία και πίστεψέ με οι δικοί μας, το μόνο που δεν έλεγαν είναι πότε θα κάνετε παιδιά, γιατί ήξεραν πόσο πολύ προσπαθούσαμε».

Η περίοδος των εξωσωματικών

Η Χριστίνα Μπομπά θυμούμενη την περίοδο των εξωσωματικών, παραδέχτηκε ότι ήταν πολύ δύσκολη για εκείνη συναισθηματικά. Η απελπισία και οι «μαύρες» σκέψεις ήταν παρούσες στη ζωή της τότε, με την ίδια να πιστεύει ότι δεν ήταν κατάλληλη για μητέρα. Ειδικότερα, μοιράστηκε: «Ήταν ζόρικη περίοδος αλλά όχι στο μεταξύ μας. Ήμασταν πολύ καλά μαζί. Ο Σάκης είχε πιο τετράγωνη λογική και εγώ ήμουν πιο ευαίσθητη στο θέμα.

»Δηλαδή ερχόταν η περίοδος όταν ήταν να έρθει εκείνον τον μήνα και εγώ έκλαιγα. Ειδικά προς το τέλος των τριών χρόνων, γιατί στην αρχή ξεκίνησε όλο αυτό χαλαρά. Δεν ξέραμε ότι δεν θα έρθει. Ήταν μεγάλο ζόρι και όσο είσαι μέσα σε αυτό, γιατί δεν ξέρεις πού θα οδηγήσει. Όταν είσαι εκεί μέσα όλα φαίνονται πολύ μεγάλα και πολύ δύσκολα. Σε πιάνει και μια απελπισία, σκέψεις τρελές. Θυμάμαι ότι έλεγα ότι δεν είναι το γραφτό μου, δεν θα είμαι καλή μάνα. Είχα αρχίσει να σκέφτομαι πράγματα τρελά. Όταν περνάς κάτι δύσκολο αρχίζουν οι φοβίες, αρχίζουν οι παρανοϊκές σκέψεις. Τελικά, έγινε και είναι σαν να μην έγιναν ποτέ».