Ποιος κάνει κουμάντο στα πανεπιστήμια;

Στις 4 Νοεμβρίου 2026, σε πανεπιστήμιο, κουκουλοφόροι εισέβαλαν σε συνέλευση και τραυμάτισαν τρεις φοιτητές. Στις 12 Μαΐου 2026, στο ΑΠΘ, ροπαλοφόροι που περιγράφονταν στα ρεπορτάζ ως αντιεξουσιαστές επιτέθηκαν σε μέλη των ΕΑΑΚ. Επτά τραυματίες. Στις 15 Νοεμβρίου 2025, στο Πολυτεχνείο, αναρχικές ομάδες κατήγγειλαν επίθεση της ΑΡΑΣ, η οποία αρνήθηκε την κατηγορία. Ίδιο μοτίβο, ίδιες πρακτικές. Αλλάζουν μόνο τα ονόματα, κάποιες φορές. Δεν έχει σημασία.

Οργανώσεις, συνιστώσες, υποομάδες, διασπάσεις. Χρειάζεται οργανόγραμμα για να παρακολουθήσει κανείς τις συγγένειες και τις έχθρες τους. Δεν χρειάζεται, όμως, ιδιαίτερη ανάλυση για να αντιληφθεί τι σημαίνει να διεκδικείς με ρόπαλα τον έλεγχο ενός δημόσιου χώρου.

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: πανεπιστημιακοί χώροι μετατρέπονται σε πεδία ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Ποιος θα κάνει συνέλευση, ποιος θα στήσει τραπεζάκι, ποιος θα βρίσκεται στην επέτειο. Αναρχικές και ακροαριστερές ομάδες που καταφεύγουν στη βία αντιμετωπίζουν τις σχολές ως ζώνες επιρροής. Η επιβολή με ξυλοδαρμούς θυμίζει μαφιόζικες πρακτικές, ακόμη κι όταν συνοδεύεται από επαναστατικά συνθήματα.

Αυτή η αξίωση εξουσίας στρέφεται και εναντίον πανεπιστημιακών. Τον Μάρτιο του 2018, η Μαίρη Μπόση περιλούστηκε με μπογιές ενώ δίδασκε. Στις 29 Οκτωβρίου 2020, ο Δημήτρης Μπουραντώνης ακινητοποιήθηκε και φωτογραφήθηκε με ταμπέλα στον λαιμό. Τον Φεβρουάριο του 2025, ο Σωτήρης Νοτάρης κατήγγειλε εισβολή στο γραφείο του και απειλές θανάτου.

Είτε στόχος είναι μια αντίπαλη ομάδα είτε ένας καθηγητής, το μήνυμα του εκφοβισμού παραμένει ίδιο: εδώ αποφασίζουμε εμείς. Και όσοι πηγαίνουν να σπουδάσουν, να διδάξουν, να κάνουν τη δουλειά τους καλούνται να υπολογίζουν τις διαθέσεις των αυτόκλητων κυρίαρχων.

Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει μέτρα και έχει δεσμευτεί επανειλημμένα. Η ίδια κατάσταση συνεχίζεται χωρίς ουσιαστική λύση. Ποια μέτρα εφαρμόστηκαν; Ποια απέτυχαν; Γιατί οργανωμένες ομάδες εξακολουθούν να εισβάλλουν και να χτυπούν ανθρώπους που πηγαίνουν να σπουδάσουν ή να εργαστούν;