Μάρκο Ρούμπιο: Ενέργεια, συμμαχίες και γεωπολιτική - Από το Αιγαίο στον κάθετο διάδρομο και η ελληνική στρατηγική
Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε για 2η φορά τα ηνία των ΗΠΑ, πολλοί στην Ελλάδα είχαν πέσει στα πατώματα. Το τελείως απρόβλεπτο του εν λόγω πολιτικού, για να το γράψω διακριτικά, σε συνδυασμό με το άκρως αυταρχικό και αντιδημοκρατικό στοιχείο που τον χαρακτηρίζει, εγκυμονούσε κινδύνους για τη Δυτική Ευρώπη και κυρίως για την Ελλάδα. Στο μέτρο που απέναντί μας κατοικεί ο Τ. Ερντογάν, για τον οποίο φημολογούνταν ότι ήταν «κολλητός» του Τραμπ. Αγαπημένος του ηγέτης, αντικείμενο θαυμασμού του, με δυο λόγια ο άνθρωπός του στην περιοχή.
Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες έναν φίλο να αναρωτιέται έντρομος για το τι θα συμβεί αν ο Ντόναλντ αποφάσιζε να τραβήξει μια «κάθετη» κόκκινη γραμμή στον χάρτη του Αιγαίου και να χαρίσει το ανατολικό του τμήμα στην Τουρκία. Ποιος θα μπορούσε να τον σταματήσει; Και γιατί να μην το κάνει, αν έκρινε ότι κάτι τέτοιο προωθούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ αλλά και τα δικά του;
Γραμμή κάθετη, βεβαίως, και τράβηξε ο Τραμπ, αλλά όχι στο Αιγαίο. Λίγο παραπάνω, και όρισε τον κάθετο διάδρομο μεταφοράς του αμερικάνικου LNG στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Και μας διόρισε βασικούς κουμανταδόρους. Γιατί αυτό ακριβώς προωθεί τα συμφέροντα όχι μόνο των ΗΠΑ, αλλά και σύσσωμου του ελεύθερου δυτικού κόσμου μετά τις εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας. Δεν είναι λίγο, απεναντίας, είναι πολύ. Και το βασικότερο, άφησε την Τουρκία απ’ έξω. Αλλά όχι μόνο αυτό. Υποστηρίζει και τις δραστηριότητες της EXXON MOBIL στο Ιόνιο και της Chevron νότια της Κρήτης, αλλά και την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Πράγμα που σημαίνει ότι, αν η Τουρκία θελήσει να κάνει τσαμπουκάδες επί αυτού, οι ΗΠΑ θα βάλουν το χέρι τους. Πάντα διπλωματικά. Διότι εδώ γίνονται μεγάλες μπίζνες. Η ανατολική Μεσόγειος δεν είναι η αυλή του Ερντογάν.
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη χειρίζεται υποδειγματικά την προεδρία του Ντ. Τραμπ, μέχρι στιγμής. Και γι’ αυτό αποφύγαμε τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Σε σημείο η αμερικάνικη προεδρία να μας φέρνει ως παράδειγμα σε σχέση με την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Αφού είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει τσακωθεί με κάμποσες ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες. Και ο πολυδιαφημισμένος «έρωτας» του Ντόναλντ με τον Ταγίπ δεν επιβεβαιώνεται. Και κυρίως δεν παράγει πολιτικές δυσάρεστες για τη χώρα μας. Στα πλαίσια αυτά, η πρόσφατη επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε παρά να είναι επιτυχημένη. Και ήταν πολύ επιτυχημένη.
Ελλάδα και ΗΠΑ πήραν αυτά που ήθελαν, έδειξαν σε όλον τον κόσμο ότι συμφωνούν και αλληλοϋποστηρίζονται και, φυσικά, κάνουν μεγάλες δουλειές προς όφελος όχι μόνο και των δύο. Αλλά και ολόκληρου του ελεύθερου κόσμου. Και φυσικά η αιχμή είναι τα ενεργειακά, που ανοίγουν προοπτικές οικονομικής αλλά και γεωπολιτικής αναβάθμισης της πατρίδας μας. Σε μια ευαίσθητη και ταραγμένη περιοχή που δεν φαίνεται να ησυχάζει στο εγγύς μέλλον, τουλάχιστον. Πληρώνουμε το τίμημα να ζούμε σε μια πανέμορφη γωνιά της Μεσογείου που δεν θα ησυχάσει ποτέ, αλλά τουλάχιστον κερδίζουμε και κάτι. Βγάζουμε το «μεροκάματο του τρόμου».
Και επειδή όλη η Ελλάδα ωφελείται από τέτοιες συμμαχίες, είδαμε ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΕΛ.ΑΣ. να μην βγαίνουν στα κάγκελα με τις συγκεκριμένες κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Να έχουν τις αμφιβολίες τους, να ζητούν εγγυήσεις, αλλά να μην είναι κάθετα κατά. Και γι’ αυτό, εξάλλου, δεν ακούστηκε και το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», τουλάχιστον από τα θεσμικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Σε ένα τόσο αβέβαιο περιβάλλον και σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή, κάποιος που δεν θα ήθελε τον κάθετο διάδρομο και τις δουλειές με τους Αμερικάνους θα ήταν απλώς τελείως ηλίθιος. Όχι φυσικά πως δεν κυκλοφορούν και τέτοιοι στο πολιτικό μας τσίρκο, αλλά ευτυχώς δεν επηρεάζουν τα πράγματα. Παρά μόνο στο πεδίο της φιλορωσικής μπάντας του πολιτικού μας συστήματος. Που μπορεί να είναι προς το παρόν γραφική, αλλά κάποια στιγμή μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη. Σε περιβάλλον ακυβερνησίας ή παγκόσμιας κρίσης.
Ωστόσο, υπήρξαν κάποιες αντιρρήσεις ή και αντιπαραθέσεις για την επιλογή της Πνύκας ως χώρου για την επίσημη ομιλία του Αμερικάνου ΥΠΕΞ, Μάρκο Ρούμπιο, την 7η Οκτωβρίου 2026. Ένας Αμερικάνος και μάλιστα Ρεπουμπλικάνος της κυβέρνησης του Τραμπ στον λίκνο της Δημοκρατίας; Τι πρόκληση; Τι ύβρις; Να ήταν τουλάχιστον ο Σεργκέι Λαβρόφ, δεν θα είχαν πρόβλημα, μια που είναι γνωστός δημοκράτης (sic) και ακόμα πιο γνωστή η προσήλωση της κυβέρνησης Πούτιν στη δημοκρατία (double sic). Αλλά όχι και Αμερικάνος. Πρόκειται για ιεροσυλία, είπαν. Για εργαλειοποίηση της ιστορίας. Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Μάρκο Ρούμπιο τόλμησε να συνδέσει την κλασική Ελλάδα με σύγχρονα προβλήματα, οικονομικά, γεωπολιτικά, μεταναστευτικά, ανοίγοντας μια ακόμα κουβέντα για τον τρόπο που ερμηνεύονται αλλά και χρησιμοποιούνται οι αξίες της Δημοκρατίας.
Και όμως, το πανάρχαιο ζήτημα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας είναι επίκαιρο όσο ποτέ, στην περιοχή αυτή που αποτέλεσε κάποτε το ευρύτερο λίκνο της. Και η επικαιρότητα δεν αφορά τις λεπτομέρειες και τις λεπτές αποχρώσεις για τις οποίες μπορούν να ερίζουν οι ειδικοί, αλλά το πρόβλημα της επιβίωσης αυτής καθαυτής της Δημοκρατίας. Στο όνομα της οποίας πολλοί πίνουν νερό, την ίδια στιγμή που της ανοίγουν μεθοδικά τον λάκκο. Και η κυβέρνηση Τραμπ δεν μπορεί να καυχιέται για τις ιδανικές δημοκρατικές της πρακτικές. Κάθε άλλο. Διαφορετικά, υπάρχει και το πρότυπο της λεγόμενης Ισλαμικής Δημοκρατίας, το πολιτικό Ισλάμ, όπως του Ιράν, ως αντίπαλο δέος.
Το οποίο ισλαμικό πρότυπο λατρεύουν πολλοί, δήθεν προοδευτικοί και αριστεροί στην Ελλάδα αλλά και στη Δύση γενικώς. Και πασχίζουν να μετατρέψουν τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις σε Ισλαμαμπάντ. Μόνο που δεν θα ήθελαν να ζουν υπό το καθεστώς του. Εκτός βεβαίως και αν ήταν αυτοί στη θέση του εξουσιαστή. Αν κάποτε για την Αριστερά το τέλειο μοντέλο «Δημοκρατίας» ήταν η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), σήμερα το νέο «δημοκρατικό» υπόδειγμα είναι η φονταμενταλιστική βαρβαρότητα του πολιτικού Ισλάμ.
Και γι’ αυτό χλευάζεται ο Ρούμπιο, επειδή τόλμησε να πει ότι «η ελληνική επιρροή είναι κυριολεκτικά χαραγμένη στην αρχιτεκτονική των αμερικανικών θεσμών, στους επιβλητικούς κίονες, στους τρούλους και στα μνημεία της αμερικανικής πρωτεύουσας». Και ότι «η ιστορία της Αμερικής είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα της Ελλάδας. Είναι χαραγμένη στην αρχή της κυβέρνησής μας. Η πόλη που γεννήθηκε το σύνταγμά μας, η Φιλαδέλφεια, έχει ένα ελληνικό όνομα». Διότι πρόκειται για αστική δημοκρατία και όχι για σοσιαλιστική. Με ανοικτούς θεσμούς και πραγματικές εκλογές. Και η αστική δημοκρατία είναι γνωστό ότι δεν είναι αρεστή σε ικανό κλάσμα της δυτικής προοδευτικής νομενκλατούρας.
Η επίσκεψη του Μ. Ρούμπιο στην Ελλάδα δηλώνει την αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της πατρίδας μας στα μάτια των Αμερικανών. Και αυτό είναι πολύ θετικό. Αποχωρώντας από το αεροδρόμιο της Αθήνας, ο Μ. Ρούμπιο είπε ότι η Ελλάδα είναι πρότυπο συμμάχου και αναντικατάστατος εταίρος της Αμερικής. Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά θα μας βγουν σε καλό. Και κυρίως, σε καλό της παγκόσμιας ειρήνης.
16°
