Πόρτες νέων κομμάτων ανοίγουν, ας τρουπώσουμε!

Στη χώρα όπου οι οκτώ στους δέκα θα ήθελαν να είναι πρωθυπουργοί, πρόεδροι, υπουργοί, διευθυντές, ...κάτι ηγετικό τέλος πάντων, η ίδρυση ενός νέου κόμματος λειτουργεί ως βεγγαλικό εν τοις ουρανοίς. Δεν έχει τόσο σημασία τι κόμμα θα είναι αυτό, ποιες προγραμματικές ιδέες υπηρετεί, πώς θα κινηθεί μακροπρόθεσμα, αυτά είναι ψύλλοι στ’ άχυρα. Σημασία έχει η ευκαιρία. Το ότι ο ανθρωπάκος που ονειρεύεται μεγαλεία, ο πολιτευτής που «θέλει να προσφέρει στον τόπο» (τι φράση κι αυτή) βρίσκει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπουκάρει σ’ έναν καινούργιο μηχανισμό με στόχο να αποδείξει επιτέλους ποιος είναι, να καταξιωθεί, να δικαιωθεί, να λάμψει. Κανείς δεν του το ζήτησε, κανείς δεν περιμένει τίποτα από αυτόν, μα είναι τέτοια η στέρηση υπερβατικών εμπειριών, είναι τέτοιο το γαμώτο, που τρέχει, θέτει εαυτόν στη διάθεση του νέου κόμματος, ορμάει σαν άλλος Μαυρογιαλούρος για να διεκδικήσει κι αυτός το δικαίωμα στα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας (που μάλλον θα μείνουν ξανά όνειρο απατηλό, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο, έχει ο Θεός, θαύματα γίνονται). Κι έτσι, ικανοί άνθρωποι συντάσσονται με τέτοιες προσπάθειες, που τους χαίρεσαι, μα ανταποκρίνονται και πάμπολλοι λιγότερο ικανοί, για την ακρίβεια ο κάθε πικραμένος. Βλέπεις παλιούς πολιτευτές που πέρασαν από Ν.Δ. και Σύριζα, και εκεί το σύστημα τους ξέρασε για τον άλφα ή βήτα λόγο, βλέπεις τύπους που τους ήξερες ως ΠΑΣΟΚους, και μάλιστα οργανωμένους σε κλαδικές, βλέπεις πρώην ΔΑΠίτες και ΠΑΣΠίτες, ακόμα βραχνιασμένους από συνθήματα πεθαμένων νεολαιών, να χιμούν τώρα σε νέες περιπέτειες, άλλος με την πρόεδρο Καρυστιανού, άλλος με τον πρόεδρο Αλέξη, άλλος με τον (εν δυνάμει) πρόεδρο Αντώνη. Τρία νέα κόμματα ανατέλλουν, το ένα χθες, το άλλο σε λίγες μέρες, το τρίτο εν ευθέτω χρόνω, πιθανόν κι άλλα είναι στα σκαριά, ελαφρώς μικρότερου βεληνεκούς, η χαρά του πολιτευτή λοιπόν! Είπαμε, η δημιουργία μιας νέας παράταξης μοιάζει με αγγελία ευρέσεως εργασίας, και μάλιστα πολλά υποσχόμενης, ειδικά σε αυτή η χώρα όπου οι οκτώ στους δέκα θα ήθελαν να είναι σημαντικοί, επιδραστικοί και το κυριότερο αναγνωρίσιμοι.

Ίσως γι’ αυτό εξεδόθη ανακοίνωση προχτές από το «Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» (της κας Καρυστιανού), σύμφωνα με την οποία όσοι «πλησιάζουν» την αρχηγό, την στενή της συνεργάτιδα ή οποιδήποτε στέλεχος (από εκείνα που έχουν λάβει πιστοποίηση ως τέτοια) «δεν καθίστανται ούτε συνεργάτες, ούτε στελέχη, ούτε υποψήφιοι του Κινήματος, ό,τι κι αν ισχυρίζονται οι ίδιοι». Φανταστείτε τι έχει γίνει, για να δημοσιοποιήθηκε μια τέτοια θέση. Φανταστείτε τι κόσμος συνέρρευσε αποζητώντας μια γωνίτσα στον μηχανισμό που αύριο μπορεί να είναι κοινοβουλευτικός. Θα μου πεις, αυτή είναι η δημοκρατία, οι πάντες έχουν δικαίωμα στο όνειρο, εξάλλου καλύτεροι είναι οι επαγγελματίες της πολιτικής που τόσα χρόνια μας έχουν φάει το συκώτι; Σωστό. Μα αποπνέει και μια διάσταση κωμικοτραγική, ικανή να μας κάνει να ανησυχήσουμε. Αν έχει ανάψει κόκκινο το μαράζι του νεοέλληνα να διαδραματίσει ρόλο σε ηγεσίες, τότε η κοινωνία έχει περάσει ανεπιστρεπτί σε μια ζώνη του λυκόφωτος, που διαπνέεται από βαθιά σύνδρομα προσωπικών διαψεύσεων. Και εντάξει ο νέος που ονειρεύεται. Να πάει. Εντάξει ο άφθαρτος, που μπούχτισε από τα τζάκια. Να πάει κι αυτός. Μα ο γυρολόγος; Αυτός που δοκίμασε και αλλού, και αλλού, και αλλού; Τέτοια ανάγκη να τζογάρει εκ νέου στον δημόσιο στίβο; Τόση αυτοπεποίθηση πια ότι το σύμπαν τον χρειάζεται επισταμένως; Άβυσσος η ψυχή. Κι εδώ είναι που υποβόσκει ο μεγάλος κίνδυνος για το εκάστοτε νέο κόμμα. Τι καρυδιάς καρύδι θα στοιβαχτεί στο καφάσι των μεγαλόπνοων οραμάτων. Ο Μήτσος, ο Φρίξος, η Σουβλίτσα, η Πιπίτσα, ο τάδε κυριούλης και η τάδε κυριούλα, ο Μπάμπης ο Σουγιάς και ο Θανάσης ο Μέργουλας, όλοι πιστεύουν ότι το κύτταρό τους πρέπει να διαιωνιστεί προσφέροντας κάτι στην ανθρωπότητα, για να μην χάσει ο ντουνιάς αυτό το μοναδικό, εξαίσιο γονίδιο που περιφέρουν. Πάμε με την Μαρία! Πάμε με τον Αλέξη! Πάμε με τον Αντώνη! Πάμε με τον Θρασύβουλα! Άκρατος συνωστισμός! Και κάπως έτσι, ο συντάκτης του προχτεσινού Δελτίου Τύπου του γεννηθέντος Κινήματος πρόσθεσε και κάτι ακόμα ως προς την ένθερμη κοσμοσυρροή: «Ουδεμία ευθύνη φέρει το Κίνημα, τα στελέχη και η επικεφαλής του για το παρελθόν ή τις τυχόν βλέψεις οποιουδήποτε». Χμ. Ναι. Το παρελθόν τρομάζει όσο και οι βλέψεις. Πώς να τους σκανάρεις όλους; Υπάρχουν, βέβαια, τα σόσιαλ, εκεί είναι χαρτογραφημένη η ζωή των περισότερων. Μα οι βαθύτερες σκιές συχνά δεν είναι ορατές ούτε εκεί.

Μοιραία, η Ελλαδίτσα πορεύεται σε μια νέα πίστα πολιτικών ισορροπιών, που είναι μεν τονωτική γιατί έρχεται να ταρακουνήσει το καθεστώς, μα από την άλλη μοιάζει ακόμα ομιχλώδης διότι δεν σε αφήνει να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα ως προς το πραγματικά καινούργιο που έχει να προτείνει επί της ουσίας. Άκουσα την κα Καρυστιανού χτες το απόγευμα, μου άρεσε, δεν έχω κάτι άλλο πέρα από το «μου άρεσε», οι ομιλίες συνήθως δεν απογοητεύουν, ως επί το πλείστον είναι ωραίες. Το άλλο με απογοητέυει. Το εν γένει σκηνικό. Το ότι αυτή η κοινωνία, όσο απολιτίκ κι αν φαίνεται από την αυξανόμενη αποχή στις εκλογικές αναμετρήσεις, μοιάζει βαθύτατα ερωτευμένη με την εξουσία, την θέλει, την αποζητά, την διεκδικεί (επειδή ίσως νιώθει ότι έχει αδικηθεί από αυτήν). Και το ότι, μέσα σε αυτόν τον έρωτα, ξανασυναντούμε το ίδιο φορεμένο αλλιώς. Φθαρμένοι πρώην βαφτίζονται άφθαρτοι νυν, ιδεολογίες μεταλάσσονται, αρχές εξωθούνται σε ολικό rebranding, και πάει λέγοντας. Κι εσύ αναρωτιέσαι πώς γίνεται με τόση «υπερπροσφορά» προσώπων στον εικοστό πρώτο αιώνα, όλα να θυμίζουν την αρπαχτική διάθεση δεκαετιών που πίστευες ότι ουδέποτε θα ξαναβιώσεις.