Η κυβέρνηση σκύβει το κεφάλι στους χουλιγκάνους παντού. Γιατί να μην το κάνει και στα πανεπιστήμια;

Πιο τραγική από τα χθεσινά επεισόδια στο ΑΠΘ και στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Αττικής ήταν η αντίδραση που τα συνόδευσε. Ήταν η έκπληξη μπροστά σε κάτι που μόνο πρωτοφανές δεν είναι. Ακόμα και το ότι είχαμε βίντεο από τους τραμπουκισμούς στο ΑΠΘ δεν είναι δικαιολογία. Βίντεο από τη δράση χουλιγκάνων έχουμε δει πολλά και σίγουρα δεν φανταζόμαστε ότι η φράση «επεισόδια στο τάδε πανεπιστήμιο» σημαίνει ανθρώπους που ανταλλάσσουν μπουκέτα με λουλούδια.

Η εικόνα με τους χουλιγκάνους αντιεξουσιαστές (συγγνώμη για τον πλεονασμό) ή τους χουλιγκάνους ακροαριστερούς (και πάλι συγγνώμη για τον πλεονασμό) να δέρνουν είναι αυτό που συμβαίνει κάθε τόσο στα πανεπιστήμια. Και συμβαίνει γιατί και αυτή η κυβέρνηση έχει σκύψει το κεφάλι σ’ αυτούς που θέλουν να συμβαίνει. Σ’ αυτούς που δεν αντέχουν στην ιδέα της αστυνομίας στα πανεπιστήμια με μερικούς από αυτούς να είναι τόσο θρασείς ώστε, αφού έχουν παλέψει για την απουσία οποιουδήποτε ελέγχου, να καταδικάζουν επεισόδια τα οποία μόνο η αστυνομία μπορεί να σταματήσει.

Τα πανεπιστήμια δεν διαφέρουν σε τίποτα από την υπόλοιπη κοινωνία. Αν αφήσεις ανενόχλητες τις μειονότητες χουλιγκάνων και συμπολιτών που ταλαιπωρούνται ακόμα από τη δύσκολη εφηβεία, αυτές θα επιβληθούν στην πλειονότητα που έχει πάει στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει και όχι για να εκτονώσει τα απωθημένα της. Αν επιτρέψεις στους εγκληματίες να εγκληματούν ανενόχλητοι, αυτοί όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσουν αλλά τα εγκλήματά τους θα γίνονται όλο και πιο βίαια.

Έχει κατιτίς το ειρωνικό το ότι τα θύματα της χθεσινής επίθεσης δεν θέλουν αστυνομία και ελέγχους, σε κάνει να θέλεις να πεις ένα «ε, αφήστε να τους πλακώσουν στο ξύλο», αλλά είναι μια σκέψη που, όσο ευχάριστη κι αν είναι, πρέπει να την αποφύγουμε. Όχι από πονοψυχιά για τους υπερασπιστές της βίας αλλά επειδή οι συμμορίες των πανεπιστημίων πλακώνουν στο ξύλο και αυτούς που έχουν το μυαλό να καταλάβουν ότι η απουσία αστυνόμευσης και ελέγχων δεν σημαίνει ελευθερία αλλά υποταγή στον πιο αδίστακτο.

Και το θέμα δεν είναι αν θα υπάρχει ή δεν θα υπάρχει η πανεπιστημιακή αστυνομία αλλά αν η πολιτεία θέλει να αφαιρέσει τα αντικοινωνικά καρκινώματα από το σώμα των πανεπιστημίων (όλα δείχνουν ότι δεν θέλει). Γιατί εκτός από την αστυνόμευση υπάρχει και η τιμωρία που την αποστρέφεται περισσότερο από όσο ένας μαρξιστής την πραγματικότητα. Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιμετωπίσει τους χουλιγκάνους ούτε στο πανεπιστήμιο (όπως δηλαδή κάνει και στην υπόλοιπη κοινωνία), ας ομολογήσει την παράδοση των πανεπιστημίων στο «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» και στους υποκριτές (ή ανόητους) που καταδικάζουν τη βία αλλά είναι αντίθετοι σε κάθε τι που θα μπορούσε να την περιορίσει. Και μπράβο τους.      

Υ.Γ.1: Οι πρυτανικές αρχές που στη χθεσινή ανακοίνωση τους δηλώνουν κατηγορηματικά ότι «η ανοχή στη βία τελείωσε» θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί μέχρι χθες ανέχονταν τη βία. 

Υ.Γ.2: Σήμερα είναι η μέρα των φοιτητικών εκλογών στις οποίες συμμετέχει ποσοστό μικρότερο του 10% των φοιτητών. Οι υπόλοιποι αρνούνται να παίξουν το παιχνίδι των κομματοκούταβων και των απροσάρμοστων. Αλλά, απροστάτευτοι από την κυβέρνηση, υφίστανται διαρκώς τις συνέπειές του.