- ΑΡΧΙΚΗ
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
-
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-
LIFE
-
LOOK
-
YOUR VOICE
-
επιστροφη
- ΣΕ ΕΙΔΑ
- ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ
- ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ
-
-
VIRAL
-
επιστροφη
- QUIZ
- POLLS
- YOLO
- TRENDING NOW
-
-
ΖΩΔΙΑ
-
επιστροφη
- ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
- ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ
- ΓΛΩΣΣΑΡΙ
-
- PODCAST
- VOICE RADIO
- CITY GUIDE
- ENGLISH GUIDE
Η σουρεαλιστική εξέλιξη της ύστερης Μεταπολίτευσης
Οι ιστορικές παθογένειες του κράτους που οδήγησαν στη σημερινή κανονικοποίηση της παραβατικότητας
Η σουρεαλιστική εξέλιξη της ύστερης Μεταπολίτευσης. Από τους Κοτζαμπάσηδες στους σύγχρονους θεσμικούς παράγοντες του υποκόσμου
Το 1973-74, το ζητούμενο ήταν ο πλήρης εκδημοκρατισμός μιας μετεμφυλιακής Ελλάδας, με βασικό χαρακτηριστικό μια δημοκρατία πολυτραυματία που κατέληξε σε στρατιωτική Χούντα. Το 2026, 50+ χρόνια μετά, το ζητούμενο είναι η απαλλαγή της πολιτικής ζωής από το σύνδρομο της Κολομβίας, όπου η πολιτική ζωή μονοπωλείται, αν δεν καθοδηγείται, από δομές θεσμικού υποκόσμου.
Και τότε, το 1973-74, οι πολιτικές ηγεσίες της Μεταπολίτευσης αποτύγχαναν να εμφυτεύσουν λειτουργικά και αποτελεσματικά στο σύστημα τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης Δημοκρατίας.
Η μετεμφυλιακή περίοδος συνέβαλε επί της ουσίας, και πέρα από αυτάρεσκες πολιτικές προσεγγίσεις, στη διαμόρφωση συνθηκών εξουσίας από το δωσιλογικό σύστημα αναφοράς, όπως διαμορφώθηκε στα χρόνια της Κατοχής. Ήταν αναμενόμενο έως και αυτονόητο πως εκείνο το πολιτικό σύστημα θα κατέληγε κάποια στιγμή στην ακραία πολιτική του έκφραση, δηλαδή στο Pronunciamento των αξιωματικών της Χούντας το 1967.
Η Χούντα επανέφερε τη δωσιλογική υπερδεξιά ως κινητήριο ιδεολογική δύναμη στη διαμόρφωση του οικονομικού και, κατά συνέπεια, του κοινωνικού μοντέλου που υιοθετήθηκε από αυτήν. Ένα μοντέλο απόλυτης ατιμωρησίας και ασυδοσίας ως προς τον τρόπο επιβολής των οικονομικών, εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων.
Η πτώση της Χούντας ήταν αποτέλεσμα μιας συγκυριακής σύνθεσης παραγόντων. Η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, με την τελικά αίσια εξέλιξη για Αμερικανούς και Ισραήλ του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, και η ήττα του Νασερισμού στην Αίγυπτο διαμόρφωναν τότε τη μεγάλη εικόνα σε ακραίες ψυχροπολεμικές συνθήκες.
Η χαοτική εξέλιξη μετά το Πολυτεχνείο, με την πτώση και την ολοκληρωτική ήττα της φράξιας Παπαδόπουλου – Μαρκεζίνη, το χουντικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με τη δεύτερη ιστορική εθνική ήττα για την Ελλάδα εντός του 20ού αιώνα, μετά τη Μικρασιατική τραγωδία, διαμόρφωσαν τις εσωτερικές κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα.
Η καθεστωτική αλλαγή στηρίχτηκε πάνω στα ίδια ιστορικά πολιτικά «απόβλητα» που διαμόρφωσαν τη μετεμφυλιακή περίοδο και ηγήθηκαν της χουντικής Επταετίας. Αυτή η καθεστωτική αλλαγή εμβαπτίστηκε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ της Ιστορίας ως Μεταπολίτευση. Δεν αρκούν οι λέξεις για να ταυτοποιήσουν μια ιστορική αλλαγή.
Παρά τα εγχειρήματα εκσυγχρονισμού και τις πολλές φιλότιμες προσπάθειες κάποιων πανεπιστημιακών κύκλων και μεμονωμένων πολιτικών, η Μεταπολίτευση παγιδεύτηκε μεταξύ των Συμπληγάδων. Από τη μία, η γονιδιακή ανάγκη πολιτικού και κοινωνικού οξυγόνου. Από την άλλη, μια αχόρταγη ελίτ, η οποία κατάφερε να ποδηγετήσει και να καθοδηγήσει μια κοινωνία που διψούσε για μια απόδραση από το σύστημα καταστολής των επιδιώξεών της.
Οι δεκαετίες πέρασαν, ο πλούτος ήρθε, καταναλώθηκε, εκλάπη και εξαϋλώθηκε. Η Ελλάδα, αιχμάλωτη του ίδιου του καθεστωτικού DNA, κάτι μεταξύ της εξέλιξης του κοτζαμπασισμού και του έμφυτου βαλκανικού λαϊκισμού, αναγκάστηκε να διαχειριστεί για άλλη μία φορά την πτώχευσή της. Θα ανέμενε ο «ιστορικός παρατηρητής» πως κάτι θα έμενε από αυτήν την ταλαιπωρία. Κάποιο μάθημα. Κάποια εξέλιξη παιδαγωγικού περιεχομένου. Για άλλη μία φορά, η πραγματικότητα ξεπέρασε και την πλέον αχαλίνωτη φαντασία.
Στην Ελλάδα, μετά την εγκαθίδρυση του Ελληνικού Κράτους, σε αυτήν τη χώρα των καλομαθημένων παιδιών της Ιστορίας, υπήρξαν εξαρχής πολύ πλούσιοι άνθρωποι, αλλά καμία Αστική Τάξη, όπως κοινωνιολογικά, ιστορικά, πολιτικά και οικονομικά νοείται.
Ήδη από τα τελευταία χρόνια πριν από την Πτώχευση είχε καταστεί σαφές πως ο Θεσμικός Υπόκοσμος, αυτή η χυλώδης άμορφη μάζα εξουσίας που διαθέτει ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις και σε ένα μεγάλο τμήμα της έχει κληρονομήσει τα πλούτη και τις μεθόδους του ιστορικού δωσιλογισμού, διαμόρφωνε τις εξελίξεις και επέβαλλε τις επιδιώξεις της. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, όσο άρρωστο μυαλό κι αν διέθετε, πως το 2026 αυτός ο Θεσμικός Υπόκοσμος, το μείγμα δηλαδή πολιτικής, παραπολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας, θα κάλυπτε το σύνολο σχεδόν της κοινωνικής δραστηριότητας.
Η μαγνητική τομογραφία της τελευταίας εικοσαετίας δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Η Ελλάδα μέσα σε δύο δεκαετίες κατάφερε να μεταλλάξει την ήδη ανίσχυρη θεσμικά δημοκρατία της σε ένα απότοκο κολομβιανού τύπου, με διακριτά οικονομικά φέουδα-καρτέλ, με ολοκληρωτική σχεδόν εργαλειοποίηση – στρατιωτικοποίηση υπό την ευρεία έννοια – του επαγγελματικού αθλητισμού, καθώς και με την ολοκλήρωση του συστήματος εφαρμογής των κανόνων διαφθοράς στις οικονομικές – επιχειρηματικές και, άρα, στις ενδοπολιτικές συναλλαγές.
Η ασυδοσία στις εργασιακές σχέσεις είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η φοροδιαφυγή είναι απόλυτη κανονικότητα και όχι κάποιες υποθέσεις υπό διερεύνηση. Η κλοπή του δημόσιου πλούτου είναι το μόνιμα ζητούμενο και όχι κάποιο «ατύχημα» της Ιστορίας. Η πολιτικοποίηση της απάτης είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των εμπλεκομένων στους διαδρόμους της εξουσίας.
Αλήθεια, 50+ χρόνια μετά το 1973-74, από τι αποτελείται ο κορμός της καθημερινής ειδησεογραφίας με την οποία ασχολούνται τα Media; Μία μικρή έρευνα μερικών λεπτών είναι αρκετή για να πείσει πως η καθημερινή ειδησεογραφία είναι ένα διαρκές σλάλομ μεταξύ των κραυγαλέων υποθέσεων απάτης και των υπόγειων σχέσεων των εμπλεκομένων, καταρχάς μεταξύ τους, ύστερα με την Πολιτική και βασικά με την Οικονομική (και πάντα θεσμική) Ελίτ.
Εκφράσεις και όροι όπως ο «ψηλός», ο «κοντός», ο «βαψομαλιάς», ο «μεθύστακας» αντικατέστησαν τα γραφικά προσωνύμια των παράνομων της Παλιάς Αθήνας, τον «Πίπη τον σουγιά» ή τον «Νιόνιο τον κατσαβίδα». Με τη διαφορά ότι τα παράξενα υποκοριστικά αφορούν υπαρκτούς, εν ενεργεία πολιτικούς.
Τώρα το οργανωμένο έγκλημα διαθέτει ψηφιακά εργαλεία, θεσμικούς παράγοντες του υποκόσμου, πρόσβαση στα ερμητικά κλειστά κυκλώματα της εξουσίας. Παρακολουθούμε πρωταγωνιστές αυτής της νέας πραγματικότητας να διαπληκτίζονται στα στάδια σε δημόσια θέα, έτσι ανερυθρίαστα. Τελικά, αυτό το νέο «πολιτικό θέαμα» γίνεται άμεσα καταναλώσιμο ως σύγχρονο lifestyle. Το ίδιο το σύστημα κανονικοποιεί την παραβατικότητα και την εγκληματική συμπεριφορά που τη διαχειρίζεται ως προϊόν.
Στην Ιταλία, από τον 19ο αιώνα, στήθηκαν στην Καλαβρία, τη Νάπολη και τη Σικελία τα οργανωμένα συμφέροντα των οικονομικών παραγόντων που εναντιώθηκαν στην κεντρική εξουσία του Γκαριμπάλντι. Ιδρύθηκαν οι τρεις μεγάλες Μαφίες και μία λιγότερο ισχυρή. Τα χαρακτηριστικά που εγγυήθηκαν την επιβίωση αυτών των «ερμητικών συστημάτων» μαφίας είναι η Ομερτά, το αίμα, δηλαδή οι οικογενειακοί δεσμοί, και, στην περίπτωση των Σικελών, αυτή η απάνθρωπη, ισχυρή πυραμιδωτή δομή εξουσίας που κυβερνά με τον τρόμο και τον νόμο του αίματος.
Στην Ελλάδα δεν τα κατάφεραν τόσο καλά, οπότε επέλεξαν την ευκολότερη λύση. Οι μαφίες εγκαταστάθηκαν στο Κράτος. Στην αρχή τους έλεγαν Κοτζαμπάσηδες, μετά τους είπαν άρχοντες νοικοκυραίους. Απομάκρυναν όποιον τους εναντιώθηκε. Δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Έβαλαν φυλακή τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης, έστειλαν στη ζητιανιά αγωνιστές, εξόρισαν, έκαψαν και πούλησαν την ψυχή αυτής της χώρας. Τώρα, πενήντα χρόνια από την εθνική καταστροφή στην Κύπρο και 104 χρόνια από την τραγωδία στη Μικρασία, ανακαλύπτουμε πως η κανονικότητα της καθημερινότητας είναι η παραβίαση των νόμων από οργανωμένα συμφέροντα ενός αθέατου αλλά υπαρκτού Θεσμικού Υποκόσμου. Η Ελλάς υποκλίνεται.