Ε, όχι και «βοήθεια στον πολίτη» το ρουσφέτι

Πιο ακραίο από τη συχνότητα με την οποία οι κυβερνητικοί βουλευτές έπαιρναν τηλέφωνα στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι, οι συνάδελφοι και οι υποστηρικτές τους επιλέγουν να υπερασπιστούν τη δράση τους: υπερασπιζόμενοι το ρουσφέτι, είτε ως μια πατροπαράδοτη συνήθεια που δεν τρέχει και τίποτα αν εξασκείται, είτε ακόμα και ως υποχρέωση των βουλευτών απέναντι στους ψηφοφόρους - πελάτες τους. Το κόμμα που, μεταξύ άλλων, ζήτησε ψήφο για να πολεμήσει το πελατειακό κράτος, έφτασε όχι απλώς να το υπηρετεί αλλά και να το υπερασπίζεται δημοσίως. Και επειδή άκουσα ένα κυβερνητικό στέλεχος να περιγράφει το ρουσφέτι ως «βοήθεια σε έναν ψηφοφόρο που αντιμετωπίζει ένα προσωπικό πρόβλημα στη σχέση του με το κράτος» και μετά να αναρωτιέται «κακό είναι;», νομίζω ότι πρέπει κάπως να βοηθήσω και αυτόν και τους συναδέλφους του και να του εξηγήσω γιατί είναι κακό.

Το ρουσφέτι, η κατ’ ευφημισμόν εξυπηρέτηση, ακόμα κι όταν μιλάμε για μεσολάβηση στο κράτος για χάρη του πολίτη που ταλαιπωρείται, δεν είναι βοήθεια. Είναι αδικία σε βάρος όλων των υπόλοιπων που δεν έχουν το τηλέφωνο του βουλευτή ή ντρέπονται να το καλέσουν. Είναι ταυτοχρόνως η εξασφάλιση ότι αυτό που ταλαιπωρεί τον πολίτη δεν πρόκειται να αλλάξει. Γιατί αυτοί που η δουλειά τους είναι να το αλλάξουν, ασχολούνται με το να βοηθούν τους φίλους τους να το προσπερνούν.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα στη λειτουργία του δημοσίου που ξεπερνιέται με «βοήθεια από τον βουλευτή» υπάρχει ως πρόβλημα ακριβώς για να υπάρχει η ανάγκη της «βοήθειας του βουλευτή». Αν οι πολιτικοί το διορθώσουν, αν ξεκινήσουν ας πούμε να φτιάχνουν ένα κράτος που να λειτουργεί, τότε πώς θα υποχρεώνονται σε αυτούς οι πολίτες; Πώς θα κάνουν τις χάρες και πώς θα δημιουργούν υποχρεώσεις;

Και το πιο φοβερό είναι ότι έχουν τόσο αλλοτριωθεί από τις «χάρες», που ασταμάτητα κάνουν αυτό που τους φαίνεται όχι απλώς φυσιολογικό αλλά και υποχρεωτικό ως κομμάτι των καθηκόντων τους.

Ας πούμε, ο Ανδρέας Λοβέρδος περιέγραφε, συγκινημένος, περιστατικό στο οποίο του ζήτησαν να βρει κρεβάτι για έναν ετοιμοθάνατο ασθενή «για να μην πεθάνει στον ράντζο» και καμάρωνε που έκανε τη χάρη στον δυστυχή συμπολίτη που του τη ζήτησε. Δεν του πέρασαν από το μυαλό όλοι αυτοί που δεν βρήκαν ποτέ κρεβάτι επειδή δεν είχαν το τηλέφωνό του. Ίσως γιατί σκέφτηκε ότι το τηλέφωνο ενός πολιτικού είναι ένα είδος πρώτης ανάγκης που κάθε Έλληνας πρέπει να έχει για μια δύσκολη στιγμή. 

«Ε μα φταίνε και οι πολίτες» θα πει κάποιος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον ναρκομανή από τον πρεζέμπορα. Εγώ και οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω θα προτιμούσαμε ένα κράτος που να λειτουργεί, και δεν έχουμε καμία διάθεση να πάρουμε κανέναν πολιτικό στο τηλέφωνο για να κάνουμε τις δουλειές μας. Αν υπάρχει ευθύνη που να βαραίνει πολίτες είναι η ευθύνη αυτών που ζητούν μεσολάβηση για πράγματα που δεν δικαιούνται, για πράγματα παράνομα, αλλά και πάλι: το μαχαίρι και το καρπούζι είναι στο χέρι του πολιτικού. Και μπράβο του.