Έξω ο Σαργκάνης, μέσα ο Ζαγοράκης;

Καθώς πλησιάζει ο καιρός για την κρίσιμη μάχη των ευρωεκλογών τα κομματικά επιτελεία προετοιμάζονται για μια αναμέτρηση που θα κρίνει πολλά σε σχέση με τη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού στο εσωτερικό της χώρας αλλά θα καθορίσει και τη μελλοντική πορεία της Ενωμένης Ευρώπης. Το δεύτερο σκέλος της σημασίας του αποτελέσματος της κάλπης του Ιουνίου δεν φαίνεται να προβληματίζει ιδιαίτερα τους Έλληνες πολίτες αφού, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, πολύ μικρό είναι ακόμα το ποσοστό αυτών που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν με βάση τα ευρωπαϊκά ζητήματα. Οι πολιτικές αλληλεγγύης και τα δις του Ταμείου Ανασυγκρότησης θεωρούνται μάλλον δεδομένα.

Ωστόσο, η πραγματικότητα αυτή δεν φαίνεται να προβληματίζει ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα που επικεντρώνουν τις προεκλογικές τους εκστρατείες σχεδόν αποκλειστικά στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Το γεγονός ότι το 80% περίπου των αποφάσεων της ευρωβουλής καθορίζουν τις τύχες μας όπως και ο κίνδυνος να προκύψει από τις ευρωκάλπες ένα κοινοβούλιο με ισχυρή Ακροδεξιά παρουσία, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για το μέλλον του ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού οράματος, έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τους προβολείς της δημοσιότητας. Λες και τα διακυβεύματα αυτών των εκλογών είναι μόνο η συνέχιση της παντοκρατορίας της ΝΔ και το ποιος θα έρθει δεύτερος.

Ακόμα μεγαλύτερο βάρος από την πολιτική αντιπαράθεση για τις ευρωεκλογές δίνουν κατά παράδοση τα κόμματα στη συγκρότηση των ευρωψηφοδελτίων τους, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο σταυρός προτίμησης αντικατέστησε την εκλογή με βάση τη λίστα. Μπορεί η αλλαγή αυτή να απάλλαξε τους αρχηγούς από τις δεσμεύσεις τους απέναντι σε στελέχη και προσωπικότητες, ωστόσο, δεν τους απάλλαξε από το άγχος της όσο γίνεται πιο επικοινωνιακής συγκρότησης του ψηφοδελτίου. Και αν το πρόβλημα περιοριζόταν στη συγκρότηση του ψηφοδελτίου, μικρό το κακό. Στο βαθμό που το «κακό» αποτυπώνεται και στους εκλεγμένους αντιπροσώπους τότε αποκτά πανευρωπαϊκές διαστάσεις…

Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες αρκετών τέτοιων «ευρωφιάσκων» σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας. Κι αυτό γιατί οι αρχηγοί φαίνεται να υπολογίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα περισσότερο από την ιδιαίτερη σημασία που έχει η θητεία στην Ευρωβουλή. Η νοοτροπία αυτή στοιχίζει και στη χώρα και στην Ευρώπη. Τα ψηφοδέλτια γεμίζουν με ονόματα-celebrities που αποφασίζουν για διάφορους λόγους να δοκιμάσουν και αυτή την εμπειρία στη ζωή τους καθώς και με «αχθοφόρους» ιστορικών ονομάτων. Στον όρο αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται προφανώς οι νέοι άνθρωποι που έχουν καταξιωθεί ήδη με την προσωπική τους διαδρομή, τις ικανότητες και τη συνεισφορά τους στην κοινωνική και πολιτική ζωή, ανεξαρτήτως του «βάρους» ή μη του ονόματός τους.

Οι αθλήτριες και οι αθλητές είχαν πάντα μια ξεχωριστή θέση στα ψηφοδελτια και τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων. Άξιοι Ολυμπιονίκες, πρωταθλητές κόσμου και Ευρώπης, υπεράνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αθλητισμό και κέρδισαν διακρίσεις για τη χώρα, ονόματα που έλαμψαν στο παγκόσμιο στερέωμα. Αρκετοί από τις αθλήτριες και τους αθλητές αυτούς τίμησαν και την ιδιότητά τους ως πολίτες της χώρας συμμετέχοντας στα κοινά και στηρίζοντας τις εθνικές προσπάθειες όταν χρειάστηκε. Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιοι που μιμήθηκαν τα χειρότερα παραδείγματα της πολιτικής με συμπεριφορές που δεν ήταν αντάξιες της αθλητικής τους διαδρομής.

Αυτές τις μέρες η συγκρότηση των ευρωψηφοδελτίων βρίσκεται στην τελική της φάση και οι πολιτικοί αρχηγοί φωτογραφίζονται με τους εκλεκτούς που έχουν επιλέξει. Με βάση δημοσιεύματα που δεν έχουν διαψευσθεί, ο εν ενεργεία και επί 8ετία ευρωβουλευτής της ΝΔ και πρώην αρχηγός της πρωταθλήτριας Ευρώπης Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου το 2004 φέρεται να έχει αποδεχθεί την πρόταση να είναι υποψήφιος αυτή τη φορά με το ψηφοδέλτιο της δημοκρατικής παράταξης. Αν η είδηση αληθεύει, θα πρόκειται για μια σκληρή ρεβάνς για τη συμμετοχή του Νίκου Σαργκάνη στο ψηφοδέλτιο του Πατούλη για την περιφέρεια Αττικής, αφού προηγουμένως, στις εθνικές εκλογές, είχε συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που με τέτοιου είδους μεταγραφές δεν αντιμετωπίζεται το ποιοτικό έλλειμμα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της Ελλάδας στην Ευρώπη.