Η σημαία στα ροζ από τη Γεωργία Λαλέ σε γκαλερί της Νέας Υόρκης και η επαναφορά σε μία ακροδεξιά πραγματικότητα
Τρόμαξαν όταν αντίκρισαν την σημαία στα ροζ. Η αρσενική τους σιγουριά για μερικά δευτερόλεπτα ταλαντεύτηκε. Λες να; ….αναρωτήθηκαν. Σχεδόν αμέσως επανήλθαν στην πραγματικότητα. Την δική τους ακροδεξιά πραγματικότητα. Μετά από έναν βαθύ αναστεναγμό στοχάστηκαν για λίγο, αναθάρρησαν και αμέσως ζήτησαν να απομακρυνθεί η σημαία από το Γενικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη. Ήταν το μίασμα βλέπετε για τα απανταχού στηρίγματα της στιβαρής πατριδοκαπηλίας. Χωρίς αυτήν, την πατριδοκαπηλία, δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε για δευτερόλεπτα η ακροδεξιά τους υστερία.
Στη Βουλή των Ελλήνων, την ίδια ημέρα οι γραφικοί του ακροδεξιού τόξου θυμήθηκαν τα δαιμόνια και τους καλικάντζαρους για να καταλήξουν στην καταγγελία περί ροζ σημαίας. Κουβέντα βεβαίως για το πώς και τα γιατί. Αυτό που μετρά είναι μόνον ο εθνικιστικός οίστρος. Στην κυβέρνηση με νωπές τις καταγγελίες Σαμαρά για ελληνοτουρκικά, γάμους ομοφύλων και διάταξη περί μεταναστών, αμέσως θορυβήθηκαν. Αυτό τους έλειπε. Να θεωρηθεί πως στηρίζουν και παρεκτροπές με μετεξέλιξη της ελληνικής σημαίας από γαλάζια σε ροζ μπομπόν. Ο κ. Γεραπετρίτης Υπουργός Εξωτερικών, ακαδημαϊκός ο άνθρωπος κινητοποιήθηκε. Αν και επιστήμων όπως λένε, προτίμησε, για λόγους προσωπικής και συλλογικής επιβίωσης, να ξεχάσει πώς ένα καλλιτεχνικό έργο δεν υπακούσει σε νόρμες, σε φόρμες, σε καλούπια όπως τα εννοούν οι ακροδεξιοί τούτου του κόσμου, αλλά σε άλλους κανόνες και κώδικες τιμής. Σε άλλα ήθη.
Ο Γενικός Πρόξενος αμέσως υπάκουσε. Η αυθάδης σημαία, σύμβολο ανθελληνισμού, απομακρύνθηκε από τον τοίχο του ελληνοπρεπούς κρατικού κτηρίου στην αμερικανική μεγαλούπολη. Αποκαταστάθηκε η τάξις των πραγμάτων. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία ότι αυτό το πανί με τις ροζ και λευκές ρίγες, φτιαγμένο από σεντόνια γυναικών που κακοποιήθηκαν, με την ημερομηνία, τα ονόματά τους και την γειτονιά όπου κακοποιήθηκαν, συμβόλιζε αυτήν την αυτονόητη αντίσταση στην επανάκαμψη της βίας κατά των γυναικών παγκοσμίως. Είτε με την μορφή της συστηματικής κακοποίησης, είτε με την μορφή της γυναικοκτονίας, είτε με την μορφή της σεξουαλικής παρενόχλησης. Ο κ. Γεραπετρίτης προφανώς δεν προσμέτρησε αυτήν την διάσταση. Έλαβε τις αποφάσεις του με γνώμονα τις εσωτερικές κομματικές ισορροπίες.
Τελικά είχε δίκιο αυτός ο απερίγραπτος βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος «Νίκη». Όντως οι καλικάντζαροι πήραν τα καντούνια και ξαμολήθηκαν στα σοκάκια. Αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο αυτό. Μία ολόκληρη κυβέρνηση, ένα τόσο ισχυρό κόμμα, ένας τέτοιος πολιτικός του οποίου η ηγεμονία δεν αμφισβητείται ούτε από τους αλγόριθμους, όλοι αυτοί να φοβηθούν ένα πανί με ροζ, κόκκινες και λευκές ρίγες με κάποια γυναικεία ονόματα γραμμένα πάνω στα ραμμένα ρετάλια. Εκτός αν είναι ακριβώς αυτό. Το ροζ πανί με τα ονόματα των γυναικών που πόνεσαν και βασανίστηκαν πάνω στα αιματοβαμμένα σεντόνια των κρεβατιών τους. Εκτός αν όλοι αυτοί , φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια όπως αυτή έχει αποτυπωθεί βαθιά μέσα στο βλέμμα των γυναικών στο αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου. Μήπως αυτά τα αρσενικά με πρόσχημα την φιλοπατρία προσπαθούν απεγνωσμένα να κρύψουν τον τρόμο τους μπροστά «στην πιο βαθειά θάλασσα του κόσμου, που είναι η καρδιά της γυναίκας». Είναι ο στίχος μίας παμπάλαιας κέλτικης ρήσης η οποία ακόμη ακούγεται και γράφεται στην Βρετάνη. Τι φόβος αλήθεια να αποκαλυφθεί το πόσο ευάλωτη είναι αυτή η επιδεικνυόμενη αρρενωπότητα, αυτή η ναρκισσιστική ανδροπρέπεια, αυτή η άρρωστη,γι’ αυτό ασθενική, εθνικιστική βαρβατίλα.
Το μοναδικό ατόπημα της γυναίκας που φιλοτέχνησε την ροζ σημαία είναι πως δεν πρόβλεψε ότι ο ελληνικό κράτος και οι εκπρόσωποι του δεν θα ήταν ποτέ φιλόξενοι οικοδεσπότες. Δεν θα άντεχαν για πολύ αυτήν την καυστική ειρωνεία, αυτόν τον ανελέητο σαρκασμό, τον αυτονόητο καγχασμό που συμβολίζει αυτό το πανί πάνω σε έναν άσπρο τοίχο με το περίγραμμα μίας ελληνικής σημαίας σε ροζ εκδοχή.
