Πραγματικοί αριστεροί εναντίον «χούντας Κασσελάκη»

Αν κάτι επιβεβαιώνει η κλοτσοπατινάδα στον ΣΥΡΙΖΑ (ας μη χρησιμοποιούμε βαρύγδουπους όρους όπως «εμφύλιος» γι’ αυτή τη διασκεδαστική κωμική παράσταση) είναι η πολύ κακή σχέση των συντρόφων με τη δημοκρατία. Είναι η πεποίθηση κάθε πραγματικού αριστερού πως δεν έχει καμία σημασία τι είναι αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία, σημασία έχει τι θέλει εκείνος και όσοι συμφωνούν μαζί του. Τι είναι άλλωστε η αριστερά πέρα από μια μειοψηφία που πασχίζει να επιβάλλει, πολύ συχνά με τη βία, τις θέσεις της στους πολλούς; Πρόκειται για παράδοση που έρχεται από παλιά, μπορεί και παλιότερα από τότε που ο Λένιν (το είδωλο κάθε πραγματικού αριστερού) εκκαθάρισε τις πιο μετριοπαθείς (και άρα κοντά στη δημοκρατία) φωνές της Ρωσικής Επανάστασης και έκανε τους μειοψηφούντες μπολσεβίκους αφεντικά της, προκειμένου να επιβάλει τη δικτατορία του.   

Οι εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ δεν επιβλήθηκαν σε κανέναν. Οι κανόνες τους ήταν γνωστοί εκ των προτέρων και, αν κρίνω από τα στελέχη που έθεσαν υποψηφιότητα, αποδεκτοί. Κανένας δεν αποκλείστηκε, κανένας δεν έβαλε υποψηφιότητα με το ζόρι. Το ποιοι είχαν δικαίωμα ψήφου ήταν επίσης γνωστό και αποδεκτό. Σε κανέναν δεν απαγορεύτηκε να ψηφίσει και κανείς δεν το έκανε με το ζόρι. Και το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών, στις οποίες συμμετείχαν όλες οι «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καμία διαμαρτυρία, ήταν σαφές: νίκησε ο γοητευτικός Στέφανος. Και αυτή η νίκη τον έκανε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε πρόεδρο τη συντρόφισσα Εφη ή τον σύντροφο Ευκλείδη αν είχαν καταφέρει να συγκινήσουν τους περισσότερους ψηφοφόρους του κόμματός τους.

Ο άνθρωπος που φοράει ρούχα δύο νούμερα μικρότερα τους κέρδισε σε μια διαδικασία την οποία όχι μόνο είχαν αποδεχτεί οι σημερινοί διαμαρτυρόμενοι αλλά την οποία είχαν συνδιαμορφώσει. Αυτό δεν τους εμπόδισε να φέρονται σαν πραγματικοί αριστεροί και από την πρώτη μέρα να μη δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό στην επιθυμία της πλειοψηφίας των μελών του κόμματός τους.

Και να πεις ότι ο σύζυγος του, ο Τάιλερ, τους είχε κοροϊδέψει... Ως ένας απολιτίκ νάρκισσος εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό, ως ένας απολιτίκ νάρκισσος έβαλε υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος και ως ένας απολιτίκ νάρκισσος εξελέγη από τους συντρόφους του. Δεν προσποιήθηκε ποτέ τον σοβαρό πολιτικό (δεν μπορεί κιόλας), αλλά για τους ηττημένους η έλλειψη σοβαρότητας κατέστη ενοχλητική μόνο μετά την ήττα τους η οποία τους έχει κάνει να φέρονται σαν θύματα πραξικοπήματος και να απέχουν τόσο δα από το να μιλήσουν για «χούντα Κασσελάκη» (με δεδομένο ότι για έναν αριστερό «χούντα» είναι ό,τι δεν συμφωνεί μαζί του νομίζω πως σύντομα η φράση θα ακουστεί).

Είναι τέτοια η αδυναμία των συντρόφων να αποδεχτούν κάθε δημοκρατικό αποτέλεσμα το οποίο δεν τους είναι αρεστό που ένας από αυτούς (δεν τον γνωρίζω και γι’ αυτό θα τον πω «η φωνή της πραγματικής αριστεράς») πρότεινε κατάληψη των γραφείων της Κουμουνδούρου ξέροντας πως δεν υπάρχει τίποτα πιο αριστερό από μια μειοψηφία που προσπαθεί με τη βία να επιβάλει τη θέλησή της στην πλειοψηφία. Και μπράβο της.