Εντυπώσεις από τη συζήτηση των υποψηφίων δημάρχων

Η συμπόρευση του κ. Χάρη Δούκα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και φαίνεται αναπόφευκτη από χρησιμοθηρική άποψη, νομίζω ότι έβλαψε την υποψηφιότητα ενός σοβαρού ανθρώπου και επιστήμονα. Στη συζήτηση με τον κ. Μπακογιάννη, ο κ. Δούκας, αν και σταθερά συμπαθής, έκανε, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτες υποχωρήσεις προκειμένου να προσελκύσει το κοινό του κ. Ζαχαριάδη όταν εκστόμισε ότι έγιναν αναπλάσεις «χωρίς να ερωτηθούν οι κάτοικοι», ίσως έχασε τη στήριξη πολλών από εμάς. Ώστε, το ιδεώδες μας είναι η άμεση δημοκρατία; Να μαζευόμαστε όλοι και να αποφασίζουμε δι’ ανατάσεως της χειρός για τα προβλήματα της πόλης; Και μάλιστα να αποφασίζουμε αν επιθυμούμε τους βανδαλισμούς; Εξάλλου, η θέση —στην πραγματικότητα, η μη-θέση— του κ. Δούκα για τον σταθμό του μετρό στην πλατεία Εξαρχείων μου φάνηκε δώρο όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τουτέστιν στους πιο οπισθοδρομικούς και φανατικούς συμπολίτες μας — σε αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια του κέντρου της Αθήνας. Πιθανότατα ο κ. Μπακογιάννης και ο κ. Δούκας να έχουν περισσότερα σημεία σύγκλισης από όσα παραδέχτηκαν στην τηλεμαχία: για παράδειγμα, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο κ. Δούκας διαφωνεί για τις κάμερες επιτήρησης — πρόκειται για ζήτημα που έχει λυθεί παντού εκτός από τη χώρα μας, όπου η αριστερά εξισώνει την ασφάλεια των πολιτών με το περιβόητο «αστυνομικό κράτος». Είμαι σίγουρη ότι ο κ. Δούκας δεν ταυτίζεται με αυτή τη χονδροειδή φαντασίωση.

Πρόκειται άραγε για μια ακόμα περίπτωση αριστεροσύνης όπου το αντιδεξιό αίσθημα κυριαρχεί επί της λογικής; Ή πρόκειται για την εξίσου γνωστή ιδεολογική οικειοποίηση στην οποία διαπρέπει η αριστερά; Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο. Έτσι κι αλλιώς, η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει τον κ. Δούκα σήμαινε ένα είδος καπελώματος «για τον καλό σκοπό»: η αριστερά στην Ελλάδα ζει στον παλμό του εμφυλίου πολέμου· απόδειξη ότι το ΚΚΕ επαναλαμβάνει την πολιτική του 1946· αποχή! Αναρωτιέμαι αν, σε περίπτωση που το ΚΚΕ στήριζε τον κ. Δούκα στον δεύτερο γύρο, ο υποψήφιος δήμαρχος θα σήκωνε κάπου κάπου μια κουκουέδικη γροθιά. Πάντως, ακόμα κι αν η κολακεία του ΣΥΡΙΖΑ αποδώσει, ο κ. Δούκας θα εμφανίσει διαρροές από τον χώρο που απορρίπτει την ιδεολογία, την αισθητική και τις πρακτικές της ελληνικής αριστεράς. Αν ήμουν στη θέση του —που δεν είμαι, ούτε θα μπορούσα να είμαι— θα κρατούσα ακλόνητα τη δική μου προσωπικότητα· θα υπερασπιζόμουν τα όριά μου χωρίς έγνοια για τα ψηφαλάκια. Και θα προχωρούσα σε μια αξιοπρεπή εκλογική αποτυχία με στόχο την καλή αντιπολίτευση και πιθανώς μια εκλογική επιτυχία στο μέλλον.

Τούτου λεχθέντος, η συζήτηση μεταξύ των δύο υποψηφίων ήταν πολιτισμένη: αμφότεροι έδειξαν ευγένεια μεταξύ τους και σεβασμό στο κοινό. Αλλά αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, όχι αφορμή για επαίνους.