Οι κατά φαντασίαν αντιφασίστες

Αν κάποιος είχε αμφιβολίες για την απροθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να εμποδίσει τον χρυσαυγίτη Κασιδιάρη να συμμετάσχει στις εκλογές, η μαρτυρία του συνταγματολόγου Αλιβιζάτου (που μόνο εχθρικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορείς να τον πεις) δεν αφήνει κανένα περιθώριο: «Είχα αναλάβει την πρωτοβουλία να έκαναν ένα υπόμνημα από κοινού τα τρία μεγάλα κόμματα, Νέα Δημοκρατια, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Αυτή η πρωτοβουλία δυστυχώς έμεινε πίσω γιατί, να το πούμε ευθέως, δεν το θέλησε ο ΣΥΡΙΖΑ». Κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν το θέλησε», το ΚΚΕ και το κόμμα του Γιάνη χωρίς περιστροφές και νάζια καταψήφισαν την τροπολογία κι έτσι τα μόνα κόμματα που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία εμπράκτως και όχι στα λόγια ήταν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Στη συνέχεια (κι αφού χάρη στην ψήφο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ο Κασιδιάρης έμεινε εκτός εκλογών) ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του Γιάνη κάνουν αγώνα να γοητεύσουν τους ψηφόρους του Κασιδιάρη που δεν έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν κάτι κοντινό τους. Φυσικά με την άρνησή τους να ψηφίσουν την τροπολογία (ή με την καταψήφισή της) έχουν ήδη κλείσει το μάτι στους χρυσαυγίτες συμπολίτες αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Έτσι, ο ίδιος ο Γιάνης δηλώνει ότι είναι αντίθετος με την απαγόρευση του κόμματος Κασιδιάρη με επιχειρήματα που είναι τόσο για τα πανηγύρια όσο τα σχέδια του για την οικονομία (π.χ. επικαλείται ως παράδειγμα τον μεσοπόλεμο λες και τότε είχαν εμποδιστεί τα φασιστικά και εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα να κατέβουν στις εκλογές) και ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφος Παπαχριστόπουλος, όταν ερωτάται για την άρνηση του κόμματός του να καταθέσει υπόμνημα, λέει επί λέξει «Εμείς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και έχουμε την αίσθηση ότι, παρότι οι παρανομίες και όσα έχει κάνει αυτό το κόμμα είναι χειροπιαστά –δεν τα αρνούμαι– δεν είμαστε τόσο πια σκληροί κι ούτε έχουμε λόγο να το κάνουμε» (προσέξτε τη λέξη «παρανομίες» για την περιγραφή σοβαρών εγκλημάτων τα οποία βέβαια δεν αρκούν να κάνουν «τόσο σκληρούς» τους συντρόφους).

Σε όλα τα παραπάνω προσθέστε τη στάση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς κατά τη διάρκεια της δίκης της Χρυσής της Αυγής και συγκρίνετέ την με τις ενέργειες της επόμενης κυβέρνησης ώστε να επιταχυνθεί η δίκη και να απομακρυνθεί ο κίνδυνος της παραγραφής, προσπαθήστε να θυμηθείτε κάποια συγκέντρωση «αντιφασιστών» και λοιπών ευαισθητοποιημένων συμπολιτών που να απαιτεί την έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης και αναρωτηθείτε: είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να θεωρούνται «αντιφασίστες»; Γιατί; Επειδή το δηλώνουν;

Τι διάολο αντιφασίστας είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα για να μην παραγραφούν τα αδικήματα της Χρυσής Αυγής, αρνείται να ψηφίσει (ή καταψηφίζει) νόμο που εμποδίζει τα καταδικασμένα στελέχη της να πάρουν μέρος στις εκλογές, κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους της και ταυτοχρόνως εγκαλεί το κόμμα (ναι, σύντροφοι, η ΝΔ είναι αυτό) χάρη στο οποίο ξεκίνησε η δίωξη της Χρυσής Αυγής, επιταχύνθηκε η δίκη της, αποφεύχθηκε η παραγραφή και μπήκε τέλος στις ελπίδες των καταδικασμένων μελών της για κάθοδο στις εκλογές; 

Με μοναδικό «αντιφασιστικό» αγώνα τις αυτοϊκανοποιητικές διαδηλώσεις έξω από τον Άρειο Πάγο και τα «δεν είναι αθώοι» (ούτε καν ενόχους δεν μπόρεσαν να τους πουν ευθέως) στο face το book ο «αντιφασιστικός αγώνας» των κατά φαντασίαν αντιφασιστών συντρόφων μοιάζει με τα επιδεικτικά σταυροκοπήματα έξω από τις εκκλησίες: πόζα για τα μάτια του κόσμου και ουσία μηδέν. Περιτύλιγμα χωρίς περιεχόμενο ή –ακόμα χειρότερα– με περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό από το περιτύλιγμα. Και μπράβο τους.