Ένας χρόνος Ανδρουλάκης: Ευκαιρία για ριζική ανατροπή των συσχετισμών στην κεντροαριστερά

Όσο κι αν φαντάζει οξύμωρο, με βάση τις δημοσκοπήσεις, οι επόμενες εκλογές δεν θα είναι μια μάχη για την πρωτιά, αλλά ένα ντέρμπι για το ποιος θα είναι ο βασικός πόλος της κεντροαριστεράς. Από τη στιγμή που στην κορυφή δεν διαφαίνονται μεγάλες αλλαγές, είναι σαφές ότι ο πραγματικός αγώνας θα γίνει μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για το ποιος θα είναι ο άλλος πόλος απέναντι στη συντηρητική παράταξη. Στις εκλογές του 2019 οι συσχετισμοί ήταν ένα προς τέσσερα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 32% και το ΚΙΝΑΛ στο 8%. Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της RASS για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Αction24 o ΣΥΡΙΖΑ είναι στο 23,5% και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στο 13,8%, δηλαδή έχουμε μια διαφορά κάτω των δέκα μονάδων. Η μετατόπιση αυτή έχει να κάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό με την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος συμπληρώνει αυτές τις μέρες ακριβώς ένα χρόνο στο τιμόνι του κόμματος.

Και το βασικό ερώτημα που τίθεται νομίζω εδώ και πολλά χρόνια είναι με ποιο τρόπο θα επιστρέψουν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που έχουν φύγει σταδιακά εδώ και μια δεκαετία. Ψηφοφόροι, βέβαια, που έχουν ψηφίσει ίσως και σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις ΣΥΡΙΖΑ (Μάιος 2012, Ιούνιος 2012, Ιανουάριος 2015, Σεπτέμβριος 2015, Ιούλιος 2019). Που σημαίνει ότι η σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο ευκαιριακή δεν είναι! Ήδη, πάντως, πρέπει να πούμε, πως υπάρχει μια συνεχόμενη ροή από πέρυσι των Δεκέμβριο από την Κουμουνδούρου προς την Χαριλάου Τρικούπη και η οποία έχει κλείσει αισθητά την ψαλίδα, σε σχέση με τις εκλογές του 2019. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι η πλήρης ανατροπή των συσχετισμών, η οποία μπορεί να γίνει ακόμα και στις δεύτερες εκλογές, αν στις πρώτες εκλογές το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ προσεγγίσει ένα αποτέλεσμα κοντά στο 15%.

Όποιος παρακολουθεί την τακτική των δύο κομμάτων θα βρει τις ουσιαστικές διαφορές. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προγραμματικά άδειος και κάνει μια αντιπολίτευση με αμιγώς προσωπικά χαρακτηριστικά κατά του πρωθυπουργού. Η λογική αυτή είναι εντελώς ξένη με την παράδοση της αριστεράς και μάλιστα οι καθοδηγητές της πάντα ένα από τα πρώτα «μαθήματα» που έκαναν στους νέους αριστερούς ήταν πως ποτέ δεν κάνουμε πολιτική με χαρακτηρισμούς και προσωπικές επιθέσεις. Ενδεχομένως η τακτική αυτή να έχει κάνει και με το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κομίσει τίποτα καινούργιο μετά τις εκλογές του 2019, ούτε έχει να καταθέσει καμία φρέσκια ιδέα στο δημόσιο διάλογο. Οπότε καλύπτει το προγραμματικό κενό του προστρέχοντας στην όξυνση του πολιτικού κλίματος και στην προσπάθεια αναβίωσης μετώπων με όρους παλαιότερων δεκαετιών.

Στον αντίποδα, αυτόν τον ένα χρόνο ο κ. Ανδρουλάκης, αφού ανανέωσε πλήρως τα όργανα του κόμματός του, έχει τονώσει ουσιαστικά τα σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Η εμπειρία του από τις Βρυξέλλες αλλά και οι επαφές του με τους Γερμανούς, τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους σοσιαλδημοκράτες τον έχουν βοηθήσει πάρα πολύ. Το ίδιο ισχύει και με το πρόγραμμα που έχει ετοιμάσει η αρμόδια επιτροπή με επικεφαλής τον Νίκο Χριστοδουλάκη και το οποίο θα παρουσιαστεί την προσεχή Κυριακή σε ειδική συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής.

Φρονώ πως αυτό που θα πρέπει να κάνει ως τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για να αντιστρέψει οριστικά τους συσχετισμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να έχει ακόμα μεγαλύτερη τόλμη στον λόγο του και να βαδίσει στις ράγες της μεταρρύθμισης αλλά και της λαϊκότητας. Προσοχή, όχι του λαϊκισμού, τον οποίο ο Ανδρουλάκης έχει αποφύγει όσο λίγοι πολιτικοί, αλλά της λαϊκότητας. Να ανοίξει ζητήματα για παράδειγμα που σχετίζονται με το μεγαλύτερο ρόλο του δημοσίου στην ΔΕΗ, με την ενίσχυση των μισθολογικών συγκεκριμένων ομάδων όπως οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί, την οποία όμως θα συνδυάζει με την αξιολόγηση, να έχει ξεκάθαρο μέτωπο με τους ανεμβολίαστους γιατρούς που επιστρέφουν στο ΕΣΥ, να επιμένει στην αναμόρφωση και στήριξη της δημόσιας υγείας που φέρει τη σφραγίδα του, να αναδείξει περισσότερο το ζήτημα της κοινωνικής κατοικίας, να εξηγήσει γιατί ο πληθωρισμός πλήττει κυρίως τους αδύναμους κ.α. Επιπλέον και εξίσου σημαντικό να προσεγγίσει τα νέα ηλικιακά στρώματα, με σαφή προοδευτική ατζέντα, που θα έχει να κάνει, εκτός των άλλων, με τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα , με τα δικαιώματα των γυναικών και της ισότητας φύλων.

Αυτή τη στιγμή συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για να υπάρξει η ριζική ανατροπή στην κεντροαριστερά και να προκύψει από τις εκλογές ένας αυθεντικά σοσιαλδημοκρατικός πόλος απέναντι στην ΝΔ, που εμφανώς επιθυμεί τον ΣΥΡΙΖΑ για μόνιμο αντίπαλό της!