Ο λόγος και το ύφος Δένδια

Τα ελληνοτουρκικά είναι συνθέτη άσκηση. Δίπλα στα εθνικά μας δίκαια, υπάρχουν και πολλές «διακλαδώσεις» που η εγχώρια πολιτική δεν εξήγησε ποτέ στην ελληνική κοινή γνώμη. Έτσι στους περισσότερους επικρατεί μια σύγχυση για τα λεπτά θέματα. Το γεγονός ότι η Τουρκία το τελευταίο διάστημα έχει απασφαλίσει είναι επίσης γεγονός. Κινείται στη διεθνή σκηνή ως ο «τρελός του χωριού». Αλλά ας δούμε σε μια σημειολογική ανάλυση τη σκηνή με τους προχθεσινούς διαλόγους Δένδια - Τσαβούσογλου.

Καταρχήν να πούμε ότι τέτοια λόγια, παρρησίας και ευθύτητας δεν έχουμε ακούσει ποτέ απο έλληνα υπουργό εξωτερικών, παρουσία του ομολόγου του και μάλιστα στην Τουρκία. Πιο σημαντικό ακόμη είναι ότι για πρώτη φορά η Τουρκική κοινή γνώμη άκουσε τις ελληνικές θέσεις σε live τηλεοπτική μετάδοση. Αντίθετα η πιο πρόσφατη μνήμη μας παραπέμπει στις συναντήσεις Τσίπρα και Παυλοπουλου με Ερντογάν στην Αθηνα όπου και οι δύο κατάπιαν την γλώσσα τους όταν ο Τούρκος Προεδρος έθεσε ζήτημα αμφισβήτηςης της συνθήκης της Λωζάνης. Ο Τσίπρας αιφνιδιάστηκε και ο Παυλόπουλος επιδόθηκε στις γνωστές βερμπαλιστικές γενικεύσεις του.

Για όσους παρακολουθούν την πολιτική διαδρομή και τη ψυχική ιδιοσυγκρασία του ο Δένδιας είναι άνθρωπος αξιοπρεπής, ήρεμος, ευγενής, αλλά ταυτόχρονα γενναίος και ευθύς. Με ύφος ισορροπημένο μεταξύ αβρότητας και αυστηρότητας, ξετύλιξε τα ελληνικά επιχειρήματα με ειρμό, απλά, κοφτά και πειστικά. Ήταν τόσο δομημένη η αντιπαράθεση που επιχείρησε, που αιφνιδίασε την άλλη πλευρά και σίγουρα κέρδισε τις εντυπώσεις. Με άλλα λόγια άδραξε την ευκαιρία και «έσφαξε» με το βαμβάκι, διατηρώντας τον ψύχραιμο και υπερευγενή τόνο, του χαρακτήρα του. Αν θεωρήσουμε ότι στη διπλωματική σκακιέρα η Τουρκία επιχειρεί συστηματικά να χαθεί η ψυχραιμία της ελληνικής πλευράς, η ετοιμολογία και ετοιμοψυχία του Δένδια, μετέτρεψε την παγίδα σε ευκαιρία. Όλα αυτά επιτεύχθηκαν χωρίς προκλητικό ύφος αλλά με αδιατάρακτη στάση λόγου και σώματος, με σκηνογραφικό αποτύπωμα ανωτερότητας.

Η αντιπολίτευση δεν είχε πολλά περιθώρια να ασκήσει κριτική, αλλά με περισσή ευκολία ανήγαγε την πολιτική performance του Δένδια σε περίπου αυτονόητη. Ωστόσο δεν ήταν αυτονόητη, ούτε και μόνο αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής της κυβέρνησης. Ήταν και ο άνθρωπος. Η συγκρότηση, η ηθική πεποίθηση, η ακεραιότητα του ανδρός. Του Νίκου Δένδια του ιδίου.