Συμπεράσματα μεσοστρατίς

Παρακινδυνευμένα τα όποια συμπεράσματα αμέσως μετά τον πρώτο γύρο, οπότε και γράφεται αυτό το κείμενο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι μια πρώτη αποτίμηση είναι εφικτή όσο και σκόπιμη, πολλώ μάλλον αφού η συμπεριφορά ορισμένων ψηφοφόρων στις 25 Μαΐου είναι πολύ πιθανόν να επηρεαστεί και από την «ανάγνωση» των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου που θα κάνουν.

Και πρώτα πρώτα, το μείζον διακύβευμα (τι λέξη κι αυτή, καραμέλα κοντεύει να γίνει…) της τριπλής αυτή κάλπης: έχει ο ΣΥΡΙΖΑ δυναμική που να του επιτρέψει στις 26 Μαΐου να αμφισβητήσει την πολιτική νομιμοποίηση της σημερινής κυβέρνησης; Όσα ακολουθούν τεκμηριώνουν, κατά την άποψή μου, ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

α) Παντού, μα παντού, ακόμα και στην Αττική και την Αθήνα, όπου το αποτέλεσμα είναι καλό για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα ποσοστά των υποψηφίων του είναι σαφώς χαμηλότερα από εκείνα του Ιουνίου 2012. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω: 23,5% Δούρου στην Αττική (31% το 2012), 20% Σακελλαρίδης στην Αθήνα (27% το 2012), 17% Δρίτσας στον Πειραιά (28% το 2012), 14% Μηταφίδης στη Θεσσαλονίκη (27% το 2012).

β) Στις περιφέρειες και στις περισσότερες μεγάλες πόλεις τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν δείχνουν να έχει αέρα στα πανιά του, αλλά θα μπορούσαν να θεωρηθούν και απογοητευτικά. Σε 9 από τις 13 περιφέρειες της χώρας δεν υπάρχει καν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στο δεύτερο γύρο. Από τις υπόλοιπες 4 περιφέρειες στις δύο (Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα) οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ τυπικά και μόνο θα συμμετάσχουν στο δεύτερο γύρο, ενώ σε δύο μόνο περιπτώσεις (Αττική, Ιόνια) διατηρούν ελπίδες.

γ) Αλλά και στους δήμους, με εξαίρεση την Αθήνα, οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ «δεν βγαίνουν». Για να διαπιστώσει κανείς του λόγου το ασφαλές, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε κάποιες μεγάλες πόλεις: Θεσσαλονίκη 11%, Πειραιάς 17%, Πάτρα 16%, Χανιά 16%, Μυτιλήνη 17%, κ.λπ.

Τούτων όλων δοθέντων, που έλεγαν και οι παλαιότεροι, ακόμα και αν την επόμενη Κυριακή ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει στις ευρωεκλογές ψηλότερο ποσοστό από αυτό της ΝΔ δεν τίθεται θέμα πτώσης της κυβέρνησης. Για να υπάρξουν προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, θα πρέπει, πιστεύω, να έχουν κερδίσει η Δούρου και ο Σακελλαρίδης, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να είναι γύρω στο 30%, η διαφορά του από τη ΝΔ να είναι τουλάχιστον 5-6% και επιπλέον να έχει πολύ χαμηλό ποσοστό η ΕΛΙΑ.

Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σπηλιωτόπουλος (τι αξιοθρήνητη καμπάνια…), ο Ιωαννίδης στη Μακεδονία ή ο Κουμουτσάκος (για εντελώς άλλους λόγους αυτός) δεν υπήρξαν «ευτυχείς» επιλογές της ΝΔ. Αν ο Σαμαράς είχε τα κότσια να ξεπεράσει παραδοσιακά σύνδρομα και συμπλέγματα του είδους «είμαι το πρώτο κόμμα και πρέπει να το δείξω», θα μπορούσε, επικαλούμενος αμιγώς αυτοδιοικητικά κριτήρια, να είχε στηρίξει τις υποψηφιότητες του Καμίνη, του Μπουτάρη, ακόμα και του Σγουρού.

Όσο για την πολύπαθη και πολύφερνη κεντροαριστερά, όχι μόνο ανθίσταται, αλλά και αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσο βαθιές ρίζες έχει στην κοινωνία. Ακόμα και υποψήφιοι παραδοσιακά ταυτισμένοι με το ΠΑΣΟΚ, όπως ο Αρναουτάκης στην Κρήτη, ο Μαχαιρίδης στο Νότιο Αιγαίο ή ο Γιαννακίδης στην Ανατολική Μακεδονία, καταγράφουν εντυπωσιακά ποσοστά. Φαίνεται έτσι να επιβεβαιώνεται ότι, αν κάτι λείπει από την κεντροαριστερά, αυτό είναι η ανάλογη προς την κοινωνική της ισχύ πολιτική εκπροσώπηση.

Τελευταίο αλλά καθόλου δευτερεύον: 16% των συμπολιτών μας στην Αθήνα και 11% στην Αττική ψήφισαν Κασιδιάρη και Παναγιώταρο αντίστοιχα, έχοντας πλήρη επίγνωση τι σημαίνει και τι σηματοδοτεί η επιλογή τους. Ας σταματήσουν πια τα (αυτο)παρηγορητικά περί «πλανημένων», «ανυποψίαστων» κ.λπ. και ας το πάρουμε απόφαση ότι ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας συνειδητά επιλέγει και ψηφίζει νεοναζιστικό κόμμα. Ας πάψουμε, λοιπόν, να βαυκαλιζόμαστε ότι «ο λαός είναι σοφός», «ο λαός έχει άσφαλτο κριτήριο» κ.ο.κ. Τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, η Χρυσή Αυγή «θα είναι εδώ», δίπλα μας.

Το καλύτερο, όμως, το φύλαξα για το τέλος. Στον Βόλο, πόλη με αξιόλογη αστική κουλτούρα και με δημοκρατική και αριστερή παράδοση, το 37% επέλεξε για δήμαρχο τον υπόδικο ποδοσφαιροπατέρα και ποδοσφαιρομάγειρο κ. Μπέο. Να τον χαίρονται όσοι τον ψήφισαν! Ή μήπως κι αυτοί «εξαπατήθηκαν», «παραπλανήθηκαν», «δεν ήξεραν»;